|

پاسخ «تیم ب» به کارزار ظریف

سیدمحمدهادی موسوی

دولت آمریکا، محمدجواد ظریف، وزیر خارجه ایران، را در لیست افراد تحت تحریم آن کشور (SDN List) قرار داد. چند هفته قبل نیز زمزمه این اقدام شنیده شد، اما رسانه‌ها گزارش دادند مقامات دولت آمریکا به دلیل تبعات دیپلماتیک، از این کار منصرف شده‌اند؛ حال باید دید چه اتفاقی افتاد که مجددا دولت آمریکا دست به این اقدام زد. آخرین سفر ظریف به آمریکا و توفان رسانه‌ای که علیه حاکمیت این کشور به راه انداخت، می‌تواند یکی از عوامل به‌قطعیت‌رسیدن آمریکا قلمداد شود. فعالیت‌های ظریف در آمریکا به حدی برای حاکمان این کشور گران تمام شد که در یک اقدام انفعالی وزیر خارجه آمریکا درخواست گفت‌وگو با رسانه‌های داخلی و به زعم خود افشاگری درخصوص حاکمیت ایران را ارائه داد. در حقیقت، تحریم ظریف، پاسخ «تیم ب» به کارزار ظریف علیه فعالیت‌های مخرب این تیم است. جان بولتون و مایک پمپئو اصلی‌ترین حامیان این تحریم بودند، به‌نحوی‌که پس از اعلام خبر تحریم ظریف، جان بولتون سریعا به آن عکس‌العمل نشان داد. عامل دیگر می‌تواند بی‌اعتبارکردن ظریف به‌عنوان وزیر خارجه ایران باشد. در آخرین حضور ظریف در آمریکا، مقامات این دولت او را صاحب‌ اختیار برای مذاکره ندانسته و درخواست مذاکره با مقامات بالاتر را کردند. شاید برخی اقدامات و تخریب‌های داخلی علیه وزیر خارجه ایران و تلاش برای نشان‌دادن مقبوض‌الیدی او، آمریکایی‌ها را به این امر راغب‌تر کرده، اما با تحریم ظریف، عملا راه مذاکره دولت ایران با دولت آمریکا بسته خواهد شد. شاید مقامات آمریکا، راغب به مذاکرات با نمایندگان نظام، به‌جای نمایندگان دولت باشند. تحریم ظریف، هم تبعات سیستماتیک دارد و هم غیرسیستماتیک. تبعات سیستماتیک تحریم ظریف، محدودیت ورود به آمریکا، توقیف اموال و منع دادوستد شرکت‌های آمریکایی با اوست. به‌جز محدودیت ورود ظریف به آمریکا بقیه موارد چندان حائز اهمیت نیست. دولت آمریکا می‌تواند بر اساس تشخیص وزارت خارجه، محدودیت ورود به آمریکا را برای او تعلیق کند که احتمالا از این پس صرفا در اجلاس عمومی سازمان ملل این اتفاق خواهد افتاد و در بقیه موارد به ظریف اجازه به‌چالش‌کشیدن سیاست‌های آمریکا از داخل این کشور داده نمی‌شود. اما ممكن است تبعات غیرسیستماتیک تحریم ظریف فراتر از این باشد.

دولت آمریکا، محمدجواد ظریف، وزیر خارجه ایران، را در لیست افراد تحت تحریم آن کشور (SDN List) قرار داد. چند هفته قبل نیز زمزمه این اقدام شنیده شد، اما رسانه‌ها گزارش دادند مقامات دولت آمریکا به دلیل تبعات دیپلماتیک، از این کار منصرف شده‌اند؛ حال باید دید چه اتفاقی افتاد که مجددا دولت آمریکا دست به این اقدام زد. آخرین سفر ظریف به آمریکا و توفان رسانه‌ای که علیه حاکمیت این کشور به راه انداخت، می‌تواند یکی از عوامل به‌قطعیت‌رسیدن آمریکا قلمداد شود. فعالیت‌های ظریف در آمریکا به حدی برای حاکمان این کشور گران تمام شد که در یک اقدام انفعالی وزیر خارجه آمریکا درخواست گفت‌وگو با رسانه‌های داخلی و به زعم خود افشاگری درخصوص حاکمیت ایران را ارائه داد. در حقیقت، تحریم ظریف، پاسخ «تیم ب» به کارزار ظریف علیه فعالیت‌های مخرب این تیم است. جان بولتون و مایک پمپئو اصلی‌ترین حامیان این تحریم بودند، به‌نحوی‌که پس از اعلام خبر تحریم ظریف، جان بولتون سریعا به آن عکس‌العمل نشان داد. عامل دیگر می‌تواند بی‌اعتبارکردن ظریف به‌عنوان وزیر خارجه ایران باشد. در آخرین حضور ظریف در آمریکا، مقامات این دولت او را صاحب‌ اختیار برای مذاکره ندانسته و درخواست مذاکره با مقامات بالاتر را کردند. شاید برخی اقدامات و تخریب‌های داخلی علیه وزیر خارجه ایران و تلاش برای نشان‌دادن مقبوض‌الیدی او، آمریکایی‌ها را به این امر راغب‌تر کرده، اما با تحریم ظریف، عملا راه مذاکره دولت ایران با دولت آمریکا بسته خواهد شد. شاید مقامات آمریکا، راغب به مذاکرات با نمایندگان نظام، به‌جای نمایندگان دولت باشند. تحریم ظریف، هم تبعات سیستماتیک دارد و هم غیرسیستماتیک. تبعات سیستماتیک تحریم ظریف، محدودیت ورود به آمریکا، توقیف اموال و منع دادوستد شرکت‌های آمریکایی با اوست. به‌جز محدودیت ورود ظریف به آمریکا بقیه موارد چندان حائز اهمیت نیست. دولت آمریکا می‌تواند بر اساس تشخیص وزارت خارجه، محدودیت ورود به آمریکا را برای او تعلیق کند که احتمالا از این پس صرفا در اجلاس عمومی سازمان ملل این اتفاق خواهد افتاد و در بقیه موارد به ظریف اجازه به‌چالش‌کشیدن سیاست‌های آمریکا از داخل این کشور داده نمی‌شود. اما ممكن است تبعات غیرسیستماتیک تحریم ظریف فراتر از این باشد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.