گفتوگو با مریم بربط، پرافتخارترین بانوی جودوکار ایران
آنقدر دلسرد شدهام که شاید ورزش نکنم
شرق: مریم بربط بازهم آسمان جودوی زنان ایران را نورانی کرد. او که در چند سال اخیر با کسب مدالهای متعدد در رقابتهای آسیایی، پرافتخارترین بانوی جودوکار کشور بوده است، روز گذشته در رقابتهای جوانان آسیا صاحب مدال نقره شد؛ مدال ارزشمندی که تاکنون هیچیک از بانوان جودوکار ایرانی موفق به کسب آن نشدهاند. جودوکار وزن 70 کیلوگرم کشورمان که پیش از این دو مدال برنز را در رقابتهای جوانان آسیا در کارنامه داشت، حالا به عنوان دومی رسیده است. او البته در رقابتهای نوجوانان آسیا نیز صاحب مدال شده است که در مجموع خوشرنگترین نشانهای جودوی زنان ایران به حساب میآیند. گفتوگوی «شرق» را با این جودوکار بعد از مسابقات قهرمانی آسیا 2019 چینتایپه میخوانید.
خانم بربط خودتان شروع کنید؛ از مسابقات بگویید؛ بازهم اولین مدال ارزشمند جودوی خانمها را شما گرفتید.
مسابقات خوبی بود. سطحش نسبت به سال قبل خیلی بالاتر رفته بود. کشورهایی مثل هند، نپال و تاجیکستان که ما خیلی راحت میبردیمشان، امسال واقعا خیلی قوی شده بودند. آنها سرمایهگذاری خوبی روی تیمهایشان کرده و مربیان طراز اول کرهای و ژاپنی را استخدام کردهاند. همین باعث شده پیشرفت درخور توجهی داشته باشند. متأسفانه ما در مقابل آنها با کمترین امکانات اعزام شدیم. همین کمبودها و نقاط ضعف باعث شد بقیه بچهها حذف شوند و تنها من بتوانیم به فینال برسم.
اینطور که از صحبتهایتان معلوم است، بیشتر از اینکه از مدالآوری خوشحال باشید، ناراحت هستید.
راستش نمیدانم چه بگویم؛ با این شرایط دیگر انگیزهای برایم نمانده است. جودوی بانوان همیشه در انزوا بوده و هیچوقت اهمیتی به آن داده نشده است. ما را فقط سالی یک بار به مسابقات آسیایی اعزام میکنند که انگار آنهم از سر اجبار است. اصلا هیچ مسابقه تدارکاتیای قبل از مسابقات آسیایی نداریم. یک ماه قبل از هر مسابقه، اردو تشکیل میشود و بعد از آن هم تمام. دلیل اینکه من توانستم نسبت به بقیه مدالهای بیشتری بگیرم، برای این است که خودم در خانه زیر نظر پدرم خیلی تمرین میکنم. پدر من مربی کشتی است و از آنجا که تمرینات این دو رشته به هم نزدیک هستند، سعی میکنم تمرینات را بهطور مستمر انجام دهم تا از فضای مسابقه دور نباشم. البته یک مربی خانم هم در استان همدان (محل سکونتم) هست که با ایشان تمرین میکنم.
سطح کیفی عملکرد مربیان خانم تیمهای ملی چطور است؟
مربیان خوب هستند. مشکل اصلی ما مربی نیست. مشکل ما حضورنداشتن در مسابقات تدارکاتی و اردوهای مشترک با تیمهای آسیایی است. فدراسیون سال گذشته یک مربی ازبک را هم برایمان آورد که تأثیر زیادی در کارمان نداشت؛ نه اینکه بگویم بد بود، نه؛ اما کارش بیشتر آموزشی بود.
یعنی فکر میکنید با توجه به محدودیتی که جودوی بانوان تا به اکنون داشته، مربیان داخلی از خارجی بهترند؟
نه؛ اما اینکه برای ما از ازبکستان و افغانستان هم مربی بیاورند، به دردمان نمیخورد. مربیان خودمان در مقایسه با آنها خیلی با دانشتر و بهتر هستند. ما مربی درجهیک دنیا میخواهیم که رشد کنیم. ما هروقت به مسئولان گلایه کرده و گفتهایم امکانات میخواهیم، در جواب میگویند برای چه برایتان هزینه کنیم، شما که مدال نمیگیرید. با این حرفها که نمیشود ورزش حرفهای درست کرد. متأسفانه هیچ پولی برای ما خرج نکردهاند و در مقابل هم انتظار دارند با این شرایط مدالآوری بکنیم.
آرش میراسماعیلی خودش پرافتخارترین جودوکار ایران در جهان است و بهتازگی رئیس فدراسیون جودو شده. عملکرد او از وقتی آمده است، چطور بوده؟ برای خانمها کاری کرده است؟
ایشان تازه چند ماه است که آمدهاند. قولهای زیادی به من داده و گفته است حمایتم میکند. باید جلوتر برویم ببینیم چه میشود.
از الان به بعد چه برنامهاي دارید؟
واقعا نمیدانم. آنقدر دلسرد شدهام که اصلا شاید ورزش نکنم، شاید هم بروم سمت رشتهای دیگر. آخر اگر بخواهم یک رشته دیگر هم بروم، باید همه چیز را از صفر شروع کنم. ما که نمیتوانیم به خاطر مشکل حجاب در مسابقات جهانی و بازیهای المپیک شرکت کنیم؛ با این شرایط فکر میکنم مسابقهدادنم در رقابتهای آسیایی نیز بیفایده باشد. من در تمام این سالها بیشترین مدال را از حضور در مسابقات آسیایی گرفتم؛ اما هیچوقت مدالهایم به چشم مسئولان نیامد. حتی در تقدیری که هرساله نهاد ریاستجمهوری و وزارت ورزش از ورزشکاران میکنند نیز حقم را ندادند. دو مدال نقره و برنز در سالهای 95 و 96 داشتم که قرار بود معادل آنها سکه بگیرم که برابر با 30 میلیون تومان آن زمان بود؛ اما متأسفانه 18 میلیون به صورت کارت نقدی به من دادند که البته آنهم با تلاشهای نایبرئیس بانوان فدراسیون بود.
شرق: مریم بربط بازهم آسمان جودوی زنان ایران را نورانی کرد. او که در چند سال اخیر با کسب مدالهای متعدد در رقابتهای آسیایی، پرافتخارترین بانوی جودوکار کشور بوده است، روز گذشته در رقابتهای جوانان آسیا صاحب مدال نقره شد؛ مدال ارزشمندی که تاکنون هیچیک از بانوان جودوکار ایرانی موفق به کسب آن نشدهاند. جودوکار وزن 70 کیلوگرم کشورمان که پیش از این دو مدال برنز را در رقابتهای جوانان آسیا در کارنامه داشت، حالا به عنوان دومی رسیده است. او البته در رقابتهای نوجوانان آسیا نیز صاحب مدال شده است که در مجموع خوشرنگترین نشانهای جودوی زنان ایران به حساب میآیند. گفتوگوی «شرق» را با این جودوکار بعد از مسابقات قهرمانی آسیا 2019 چینتایپه میخوانید.
خانم بربط خودتان شروع کنید؛ از مسابقات بگویید؛ بازهم اولین مدال ارزشمند جودوی خانمها را شما گرفتید.
مسابقات خوبی بود. سطحش نسبت به سال قبل خیلی بالاتر رفته بود. کشورهایی مثل هند، نپال و تاجیکستان که ما خیلی راحت میبردیمشان، امسال واقعا خیلی قوی شده بودند. آنها سرمایهگذاری خوبی روی تیمهایشان کرده و مربیان طراز اول کرهای و ژاپنی را استخدام کردهاند. همین باعث شده پیشرفت درخور توجهی داشته باشند. متأسفانه ما در مقابل آنها با کمترین امکانات اعزام شدیم. همین کمبودها و نقاط ضعف باعث شد بقیه بچهها حذف شوند و تنها من بتوانیم به فینال برسم.
اینطور که از صحبتهایتان معلوم است، بیشتر از اینکه از مدالآوری خوشحال باشید، ناراحت هستید.
راستش نمیدانم چه بگویم؛ با این شرایط دیگر انگیزهای برایم نمانده است. جودوی بانوان همیشه در انزوا بوده و هیچوقت اهمیتی به آن داده نشده است. ما را فقط سالی یک بار به مسابقات آسیایی اعزام میکنند که انگار آنهم از سر اجبار است. اصلا هیچ مسابقه تدارکاتیای قبل از مسابقات آسیایی نداریم. یک ماه قبل از هر مسابقه، اردو تشکیل میشود و بعد از آن هم تمام. دلیل اینکه من توانستم نسبت به بقیه مدالهای بیشتری بگیرم، برای این است که خودم در خانه زیر نظر پدرم خیلی تمرین میکنم. پدر من مربی کشتی است و از آنجا که تمرینات این دو رشته به هم نزدیک هستند، سعی میکنم تمرینات را بهطور مستمر انجام دهم تا از فضای مسابقه دور نباشم. البته یک مربی خانم هم در استان همدان (محل سکونتم) هست که با ایشان تمرین میکنم.
سطح کیفی عملکرد مربیان خانم تیمهای ملی چطور است؟
مربیان خوب هستند. مشکل اصلی ما مربی نیست. مشکل ما حضورنداشتن در مسابقات تدارکاتی و اردوهای مشترک با تیمهای آسیایی است. فدراسیون سال گذشته یک مربی ازبک را هم برایمان آورد که تأثیر زیادی در کارمان نداشت؛ نه اینکه بگویم بد بود، نه؛ اما کارش بیشتر آموزشی بود.
یعنی فکر میکنید با توجه به محدودیتی که جودوی بانوان تا به اکنون داشته، مربیان داخلی از خارجی بهترند؟
نه؛ اما اینکه برای ما از ازبکستان و افغانستان هم مربی بیاورند، به دردمان نمیخورد. مربیان خودمان در مقایسه با آنها خیلی با دانشتر و بهتر هستند. ما مربی درجهیک دنیا میخواهیم که رشد کنیم. ما هروقت به مسئولان گلایه کرده و گفتهایم امکانات میخواهیم، در جواب میگویند برای چه برایتان هزینه کنیم، شما که مدال نمیگیرید. با این حرفها که نمیشود ورزش حرفهای درست کرد. متأسفانه هیچ پولی برای ما خرج نکردهاند و در مقابل هم انتظار دارند با این شرایط مدالآوری بکنیم.
آرش میراسماعیلی خودش پرافتخارترین جودوکار ایران در جهان است و بهتازگی رئیس فدراسیون جودو شده. عملکرد او از وقتی آمده است، چطور بوده؟ برای خانمها کاری کرده است؟
ایشان تازه چند ماه است که آمدهاند. قولهای زیادی به من داده و گفته است حمایتم میکند. باید جلوتر برویم ببینیم چه میشود.
از الان به بعد چه برنامهاي دارید؟
واقعا نمیدانم. آنقدر دلسرد شدهام که اصلا شاید ورزش نکنم، شاید هم بروم سمت رشتهای دیگر. آخر اگر بخواهم یک رشته دیگر هم بروم، باید همه چیز را از صفر شروع کنم. ما که نمیتوانیم به خاطر مشکل حجاب در مسابقات جهانی و بازیهای المپیک شرکت کنیم؛ با این شرایط فکر میکنم مسابقهدادنم در رقابتهای آسیایی نیز بیفایده باشد. من در تمام این سالها بیشترین مدال را از حضور در مسابقات آسیایی گرفتم؛ اما هیچوقت مدالهایم به چشم مسئولان نیامد. حتی در تقدیری که هرساله نهاد ریاستجمهوری و وزارت ورزش از ورزشکاران میکنند نیز حقم را ندادند. دو مدال نقره و برنز در سالهای 95 و 96 داشتم که قرار بود معادل آنها سکه بگیرم که برابر با 30 میلیون تومان آن زمان بود؛ اما متأسفانه 18 میلیون به صورت کارت نقدی به من دادند که البته آنهم با تلاشهای نایبرئیس بانوان فدراسیون بود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.