|

ستاره تاریخ فوتبال برزیل «پله»؛ 73ساله شد

الماس‌ها ابدی‌اند

امیر حاج‌رضایی

1958، جام‌جهانی سوئد، در میان جمع پرشمار ستارگان برزیل، جوانی کم نام و نشان با نام طولانی «ادسون آرانتس دو ناسیمنتو» ملقب به «پله» دنیای فوتبال را تحت‌الشعاع خود قرار داد. این آغاز راه پرافتخاری بود که او طی سالیان دراز حضورش در زمین‌های فوتبال طی کرد. جوان فقیر متولد حومه «ریودوژانیرو» به‌سرعت پله‌های ترقی را پیمود و به یک افسانه تبدیل شد. سرزمین قهوه و فوتبال، چهره‌های ماندگاری را به جهان معرفی کرده اما بی‌تردید این «پله» است که نماد برزیل بوده و نامش فراتر از چهره‌های نامدار این کشور، همچون «پائولو کوییلو» نویسنده پرآوازه برزیلی قرار دارد. او برنده سه جام‌جهانی و زننده و دارنده رکورد 1000 گل است. بعد از جام‌جهانی 1970 مکزیک و کسب سومین جام‌جهانی و تصاحب ابدی «جام ژول ریمه» برای همیشه از بازی‌های ملی خداحافظی کرد. او در عصری به عضویت تیم ملی کشورش درآمد که فوق ستاره‌هایی مثل «گارینشا»، «دی‌دی»، «واوا» و «نیلتون سانتوز» در این تیم بازی می‌کردند و او در حضور همین پابه‌توپ‌های مشهور، نگین این انگشتری زیبا که نامش «برزیل» بود، شد. «پله» این‌روزها 73ساله است، یک مدیر موفق در امور تجاری، یک نام معتبر در حوزه فوتبال که شمع هر انجمن فوتبالی و یار همیشگی فیفاست. اما در حوزه سیاسی و تحولات اجتماعی، او یک راست تمام‌عیار بود که از این نگاه درست در مقابل ستاره آرژانتینی‌ها «دیه‌گو ‌مارادونا» قرار دارد؛ مارادونایی که همیشه معترض بوده و یک چپ رادیکال است و هرگز با مسندنشینان و قدرت‌های فوتبالی سر سازگاری نداشته. تقابل لفظی طولانی این دو، سوژه همیشه جالبی برای ژورنالیست‌هاست. تا جایی که «پله» از حسادت «مارادونا» به جایگاه خود حرف می‌زند و «مارادونا»، «پله» را به رفتن به موزه دعوت می‌کند. «پله» در عرصه سیاست، به وزارت ورزش برزیل رسید اما در انتخابات ریاست‌جمهوری شکست خورد و مجددا به تجارت و ورزش برگشت. مقایسه «پله» و «مارادونا» همواره وجود داشته و هر دو طرفداران فراوانی دارند. «دیه‌گو» موضع روشن و در عین حال تندی در قبال سیاست دارد اما «پله» را می‌توان یک محافظه‌کار دانست. آنچه در سالروز تولد «پله» اهمیت دارد، تاثیرگذاری او در جهان فوتبال است. بنای تکنیکی او و حرکات حیرت‌انگیزش با توپ را نسل‌های گذشته هرگز فراموش نخواهند کرد و آوازه او از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شود. فراموش نکنیم که او اولین جام‌جهانی را در 17سالگی به دست آورد و حالا جام‌جهانی در کشوری برگزار می‌شود که زادگاه «پله» است. کشوری که بر اساس آمار منتشره سالانه 92هزار بازیکن به سراسر جهان صادر می‌کند. نام برزیل و «پله» حتی برای بازیکنان بسیار معمولی آن کشور، یک ضمانتنامه برای استخدام است. برای عنوان این یادواره، تیتری بهتر از نام یکی از فیلم‌های «جیمز باند» نیافتم. به‌راستی «پله»، الماسی ابدی‌است.
1958، جام‌جهانی سوئد، در میان جمع پرشمار ستارگان برزیل، جوانی کم نام و نشان با نام طولانی «ادسون آرانتس دو ناسیمنتو» ملقب به «پله» دنیای فوتبال را تحت‌الشعاع خود قرار داد. این آغاز راه پرافتخاری بود که او طی سالیان دراز حضورش در زمین‌های فوتبال طی کرد. جوان فقیر متولد حومه «ریودوژانیرو» به‌سرعت پله‌های ترقی را پیمود و به یک افسانه تبدیل شد. سرزمین قهوه و فوتبال، چهره‌های ماندگاری را به جهان معرفی کرده اما بی‌تردید این «پله» است که نماد برزیل بوده و نامش فراتر از چهره‌های نامدار این کشور، همچون «پائولو کوییلو» نویسنده پرآوازه برزیلی قرار دارد. او برنده سه جام‌جهانی و زننده و دارنده رکورد 1000 گل است. بعد از جام‌جهانی 1970 مکزیک و کسب سومین جام‌جهانی و تصاحب ابدی «جام ژول ریمه» برای همیشه از بازی‌های ملی خداحافظی کرد. او در عصری به عضویت تیم ملی کشورش درآمد که فوق ستاره‌هایی مثل «گارینشا»، «دی‌دی»، «واوا» و «نیلتون سانتوز» در این تیم بازی می‌کردند و او در حضور همین پابه‌توپ‌های مشهور، نگین این انگشتری زیبا که نامش «برزیل» بود، شد. «پله» این‌روزها 73ساله است، یک مدیر موفق در امور تجاری، یک نام معتبر در حوزه فوتبال که شمع هر انجمن فوتبالی و یار همیشگی فیفاست. اما در حوزه سیاسی و تحولات اجتماعی، او یک راست تمام‌عیار بود که از این نگاه درست در مقابل ستاره آرژانتینی‌ها «دیه‌گو ‌مارادونا» قرار دارد؛ مارادونایی که همیشه معترض بوده و یک چپ رادیکال است و هرگز با مسندنشینان و قدرت‌های فوتبالی سر سازگاری نداشته. تقابل لفظی طولانی این دو، سوژه همیشه جالبی برای ژورنالیست‌هاست. تا جایی که «پله» از حسادت «مارادونا» به جایگاه خود حرف می‌زند و «مارادونا»، «پله» را به رفتن به موزه دعوت می‌کند. «پله» در عرصه سیاست، به وزارت ورزش برزیل رسید اما در انتخابات ریاست‌جمهوری شکست خورد و مجددا به تجارت و ورزش برگشت. مقایسه «پله» و «مارادونا» همواره وجود داشته و هر دو طرفداران فراوانی دارند. «دیه‌گو» موضع روشن و در عین حال تندی در قبال سیاست دارد اما «پله» را می‌توان یک محافظه‌کار دانست. آنچه در سالروز تولد «پله» اهمیت دارد، تاثیرگذاری او در جهان فوتبال است. بنای تکنیکی او و حرکات حیرت‌انگیزش با توپ را نسل‌های گذشته هرگز فراموش نخواهند کرد و آوازه او از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شود. فراموش نکنیم که او اولین جام‌جهانی را در 17سالگی به دست آورد و حالا جام‌جهانی در کشوری برگزار می‌شود که زادگاه «پله» است. کشوری که بر اساس آمار منتشره سالانه 92هزار بازیکن به سراسر جهان صادر می‌کند. نام برزیل و «پله» حتی برای بازیکنان بسیار معمولی آن کشور، یک ضمانتنامه برای استخدام است. برای عنوان این یادواره، تیتری بهتر از نام یکی از فیلم‌های «جیمز باند» نیافتم. به‌راستی «پله»، الماسی ابدی‌است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.