دریچههای دوستی با ایران
فیروزه صابر
در ایران زاده شدهایم، در دامنش رشد یافتهایم، از هوایش، فرهنگش، تاریخش و آموزههایش حس و جان گرفتهایم. این عناصر ما را به دوستی و تعلق کشاندهاند، اما به گمانم اینها همه از جنس انس و عادت است. آنچه تلنگرمان میزند و تکانمان میدهد و در این خاک ماندگارمان ميكند، دریچههایی است که تپشی از «حس و نفس» است. دریچههایی که تو را از غبار جور دور میکند. نه آنکه جدایت کند که غبار، واقعیت تلخی است که بر جان و مال ما سایه افکنده است. دریچهها تو را به سمت و سوی ستارههایی میبرد که در آسمان ایران مشتاقانه اسیرت میکند. ستارههایی که ایران را نه برای جاه و جلال خویش که برای «عشق و دوستی» به آغوش کشیدهاند.
دریچهها تو را در پهنای فقر و بیعدالتی و باروری هردم نوکیسهای غرق در فساد و اختلاس، به مرز سیستان و بلوچستان میبرد. آنجا که زنان حاشیهنشین در بیعهدیهای پیرامونشان با هم «عهد» توسعه توانایی و تلاش برای کسب معیشت گروهی بستهاند و پیوند دوستیهایشان را بسان خوشههای گندم دسته میکنند. دریچهها تو را در دامن نابرابریها با معلم بیداردلی آشنا میکند که «تاج آموزش» را بر سر کودکان عشایر میگذارد و به زن و مردش هویت و بالندگی میبخشد.
دریچهها تو را در آتش و خون با دریادلانی در اوج ایثار پیوند میزند که جان شیرینشان را به پاي «آزادي» خرمشهر به پرواز درمیآوردند.
دریچهها تو را در فشار بیکفایتیها و بیقانونیها و سفرههای رنگینشده از رانتخواری شرمنده کودک کاری میکند که وقتی دو پرس غذایش میدهی، میگوید: «من یک نفر هستم و یک پرس بس است». دریچهها تو را در اقتصاد رانتی به خطهای از کرمانشاه میبرد که بانوی کارآفرین «دغدغهدار محیط زیست» با همه فشارهای پیرامونی، دفن زباله را به صفر میرساند.
دریچهها تو را در تحریم و ناقوسهای ناخوشایند جنگ از برون و گاه از درون با صنعتگران نوآوری آشنا میکند که نه در آرزوی مدال و تقدیر که اصیل و خالص و ناب همراه با دغدغه ایران و منافع ملی «ارزش» میآفرینند.
دریچهها تو را در گستره بیاخلاقیها به تصویرهای هنرمندی دردآشنا میکشاند که «بخشش» حقیقی انسانهایی پاکسرشت، نه به قصد نمایش و تظاهر و ریا که با تمامی وجود به زندگانی کودک سرطانی و نوجوان بازمانده از تحصیل و جوان توانیاب یا جویای کار و زن آسیبدیده و روستایی نیازمند توسعه معنا میبخشد. هنرمندی که به وجدان «آدمها» برای بیداری نهیب میزند. دریچههایی که در قیدوبند کورذهنیها و نابرابریهای جنسیتی، چشمانت را به «سکوی قهرمانی دختران جوان» این دیار خیره میکند.
دریچههایی که در تورم و فشارهای ناشی از اقتصاد بحران تو را در حیرت وفور نعمت «کمکهای مردمي» از هر قشر و دستهای بهدور از شعار و نمایشهای ژورنالیستی در سیل اخیر فرو میبرد. دریچهها با رنگهای آرامبخش «صلح» زنان و جوانان در هر حرفه و قشری و با هر اندیشهای به رویمان گشوده میشود. دریچهها تو را با نواها و نماهای فعالانی روبهرو میکند که در عرصه «مدنیت» با تلاشی داوطلبانه در جامعه پر از نیاز به خدمت انسانها مشغولاند و با همه هزینههای گزافی که میدهند، همچنان سخت به عهد خویش پایبندند. دریچهها تو را در خزان باغ و هرس شاخ و برگهای نوروییده باز هم «رویش» و «رویاندن» را نشانت میدهد. اميد را نویدت میدهد، به «صبر» میخواندت و در عین حال به «سعي» هشدارت میدهد و «بار امانت» را بر دوشت مینهد. «حس و نفس» آنانی که دریچههای دوستی را به رویمان گشودهاند، نویدمان میدهد که قلبهایمان با آوای «قلب ایران» هرگز باز نمیایستد.
به یقین هرگز.
در ایران زاده شدهایم، در دامنش رشد یافتهایم، از هوایش، فرهنگش، تاریخش و آموزههایش حس و جان گرفتهایم. این عناصر ما را به دوستی و تعلق کشاندهاند، اما به گمانم اینها همه از جنس انس و عادت است. آنچه تلنگرمان میزند و تکانمان میدهد و در این خاک ماندگارمان ميكند، دریچههایی است که تپشی از «حس و نفس» است. دریچههایی که تو را از غبار جور دور میکند. نه آنکه جدایت کند که غبار، واقعیت تلخی است که بر جان و مال ما سایه افکنده است. دریچهها تو را به سمت و سوی ستارههایی میبرد که در آسمان ایران مشتاقانه اسیرت میکند. ستارههایی که ایران را نه برای جاه و جلال خویش که برای «عشق و دوستی» به آغوش کشیدهاند.
دریچهها تو را در پهنای فقر و بیعدالتی و باروری هردم نوکیسهای غرق در فساد و اختلاس، به مرز سیستان و بلوچستان میبرد. آنجا که زنان حاشیهنشین در بیعهدیهای پیرامونشان با هم «عهد» توسعه توانایی و تلاش برای کسب معیشت گروهی بستهاند و پیوند دوستیهایشان را بسان خوشههای گندم دسته میکنند. دریچهها تو را در دامن نابرابریها با معلم بیداردلی آشنا میکند که «تاج آموزش» را بر سر کودکان عشایر میگذارد و به زن و مردش هویت و بالندگی میبخشد.
دریچهها تو را در آتش و خون با دریادلانی در اوج ایثار پیوند میزند که جان شیرینشان را به پاي «آزادي» خرمشهر به پرواز درمیآوردند.
دریچهها تو را در فشار بیکفایتیها و بیقانونیها و سفرههای رنگینشده از رانتخواری شرمنده کودک کاری میکند که وقتی دو پرس غذایش میدهی، میگوید: «من یک نفر هستم و یک پرس بس است». دریچهها تو را در اقتصاد رانتی به خطهای از کرمانشاه میبرد که بانوی کارآفرین «دغدغهدار محیط زیست» با همه فشارهای پیرامونی، دفن زباله را به صفر میرساند.
دریچهها تو را در تحریم و ناقوسهای ناخوشایند جنگ از برون و گاه از درون با صنعتگران نوآوری آشنا میکند که نه در آرزوی مدال و تقدیر که اصیل و خالص و ناب همراه با دغدغه ایران و منافع ملی «ارزش» میآفرینند.
دریچهها تو را در گستره بیاخلاقیها به تصویرهای هنرمندی دردآشنا میکشاند که «بخشش» حقیقی انسانهایی پاکسرشت، نه به قصد نمایش و تظاهر و ریا که با تمامی وجود به زندگانی کودک سرطانی و نوجوان بازمانده از تحصیل و جوان توانیاب یا جویای کار و زن آسیبدیده و روستایی نیازمند توسعه معنا میبخشد. هنرمندی که به وجدان «آدمها» برای بیداری نهیب میزند. دریچههایی که در قیدوبند کورذهنیها و نابرابریهای جنسیتی، چشمانت را به «سکوی قهرمانی دختران جوان» این دیار خیره میکند.
دریچههایی که در تورم و فشارهای ناشی از اقتصاد بحران تو را در حیرت وفور نعمت «کمکهای مردمي» از هر قشر و دستهای بهدور از شعار و نمایشهای ژورنالیستی در سیل اخیر فرو میبرد. دریچهها با رنگهای آرامبخش «صلح» زنان و جوانان در هر حرفه و قشری و با هر اندیشهای به رویمان گشوده میشود. دریچهها تو را با نواها و نماهای فعالانی روبهرو میکند که در عرصه «مدنیت» با تلاشی داوطلبانه در جامعه پر از نیاز به خدمت انسانها مشغولاند و با همه هزینههای گزافی که میدهند، همچنان سخت به عهد خویش پایبندند. دریچهها تو را در خزان باغ و هرس شاخ و برگهای نوروییده باز هم «رویش» و «رویاندن» را نشانت میدهد. اميد را نویدت میدهد، به «صبر» میخواندت و در عین حال به «سعي» هشدارت میدهد و «بار امانت» را بر دوشت مینهد. «حس و نفس» آنانی که دریچههای دوستی را به رویمان گشودهاند، نویدمان میدهد که قلبهایمان با آوای «قلب ایران» هرگز باز نمیایستد.
به یقین هرگز.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.