|

درود بر تو دانشی‌مرد!

گیتی صفرزاده

اول مرد: سلام بر تو ای دوست، ای دانشی‌مرد، از کجا می‌آیی که چنین چهره برافروخته داری؟

دانشی‌مرد: اولا سلام نگو، خوشم نمیاد، بگو درود. ثانیا تو هم توی این گرمای کوفتی دوساعت تو ترافیک می‌موندی، همین‌جور مثل لبو می‌شدی.
اول مرد: بسیار اندوهگین شدم، گمان می‌کردم با اجرای طرح جدید حدود ترافیک، حمل‌ونقل سامان مناسبی یافته و از بار ترافیکی بامگاهان کاسته شده.
دانشی‌مرد: بی‌خیال، این طرح‌ها فقط برای پول بیشتر درآوردنه وگرنه ترافیک کمتر نشده که بیشترم شده.
اول مرد: و چگونه است وضعیت استفاده از وسائط نقلیه عمومی که شنیده‌ام دوچرخه به ناوگان عمومی شهر افزوده شده.
دانشی‌مرد: بی‌خیال، تو این شهر با این آلودگی هوا و شیب بخوای دو قدم رکاب بزنی، زودتر از موعد باید با عزرائیل ملاقات کنی.
اول مرد: درخصوص شیب شهری حقیقت می‌گویی، اما باخبرم که امکان بردن دوچرخه به داخل مترو هم فراهم شده تا مسیرهای پرشیب را دوچرخه‌دربغل طی کنید.
دانشی‌مرد: هه، آره، منتها دوچرخه‌ات باید تاشو باشه. حالا ببین کی دوچرخه تاشو وارد کرده و می‌خواد بفروشه و...
اول مرد: آه چه خوب است قدم‌زدن در پیاده‌روهای شهر که هم سبب تندرستی می‌شود و هم مستوجب پیوند بیشتر با شهر و مردمانش که از دوران بی‌مهر‌گان تاکنون همه بر فواید آن تأکید کرده‌اند.
دانشی‌مرد: ای بابا، تو اگه تونستی دوقدم تو پیاده‌روهای این شهر راه بری بیا من بهت جایزه بدم.
اول مرد: برای چه چنین طعنه‌ای می‌زنی ای نیکومرد.
دانشی‌مرد: واسه اینکه پیاده‌رو پر از دست‌فروش‌هایی است که جا به جا راه آدم را بسته‌اند.
اول مرد: سخنت به راستی بجاست، اما مگر نه این است که طرح جمع‌آوری دست‌فروش‌ها آغاز شده؟
دانشی‌مرد: جمع‌آوری را خوب اومدی، اتفاقا بچه‌های کار را هم دارن جمع می‌کنن، می‌برنشون تو یه سوله، بعد دوباره پخششون می‌کنن دست سردسته‌هاشون.
اول مرد: ای دوست، تو کاملا در اشتباهی، زیرا که من شنیده‌ام برای دست‌فروشان پس از جمع‌آوری، ساماندهی انجام می‌شود تا هرکس بساط خود را متناسب با محل و کالای عرضه‌ خود، پهن کند، همان‌گونه که در کناره رود سن در ولایت پاریس چنین کرده‌اند.
دانشی‌مرد: فقط دست‌فروش‌ها نیستن که، همین الان با کالسکه بچه‌ات بخوای تو پیاده‌رو راه بری، هر صدمتر یه دونه از این میله‌فلزی‌ها سر راهت سبز میشه و نمی‌تونی رد بشی.
اول مرد: اطمینان دارم که اگر اعتراض مناسب انجام دهید به نتیجه خواهد رسید و من در این عقیده راسخم.
دانشی‌مرد: مگه مشکلات یکی، دوتاست که با اعتراض حل بشه، تازه این‌جوری دیگه اعصاب واسه آدم نمی‌مونه.
اول مرد: آری، که در قسم‌نامه بقراط نیز ذکر شده که ریشه همه‌ بیماری‌ها در اعصاب بوده است و من از سخنان امروز تو دانستم که بسیار بی‌اعصاب می‌باشی. بیمناکم که چنین خشمی تو را به زودی از پا درآورد.
دانشی‌مرد: خنگ که نیستم، خودمم می‌فهمم از بس حرص‌وجوش این روزگار را می‌خورم بی‌اعصاب شدم. پارسال می‌رفتم کلاس‌های خوشبختی در صدثانیه، امسال هم میرم کارگاه گل میاد بهار میاد وقتی تو بخندی. وسط‌هاش هم دمنوش گل‌گاوزبون با آلوئه‌ورا می‌خورم، خیلی آرامش‌بخشه.
اول مرد: خیالم آسوده گشت که اینک با نگاه آرام‌تری می‌توانی به پیرامون خود بنگری.
دانشی‌مرد: دلت خوشه، چه آرامشی؟ مشکل ما که با این چیزا حل نمیشه.
اول مرد: چگونه مشکل ما حل خواهد شد ای دانشی‌مرد؟ بگو، با رغبت سخنان تو را می‌شنوم.
دانشی‌مرد: ماجراش مفصله، نمیشه گفت. درضمن الان عجله دارم، باید برم پیش مستأجرم.
اول مرد: چه مژده نیکویی! اینک دانستم تو خوشبختانه در این ملک، هم چاردیواری برای خود داری و هم چاردیواری را در اختیار خانواده دیگری گذاشته‌ای.
دانشی‌مرد: چه چاردیواری‌ای، همه‌اش دردسره. با این گرونی و تورم مجبورم اجاره‌اش را دوبرابر کنم، ولی طرف میگه ندارم. حالا باید دوباره بگردم دنبال یه مستأجر جدید.
اول مرد: ای دوست و همسایه و شهروند، این‌گونه که تو موجز سخن گفتی، به راستی دریافتم که یافتن جواب برای مشکلات ما به این آسانی نیست و باید ادامه بحث را به نسل دیگری واگذاریم...
[این دست‌نوشته به تازگی در یکی از حفاری‌های تهران پیدا شده است. از آنجا که قالب نوشتاری آن شباهت به پنج رساله افلاطون دارد، کارشناسان تعلق آن را به نیاکان ما مردود دانسته و برگه مربوطه را با پیک سریع‌الپا به یونان فرستادند. شاید که باعث رستگاری‌شان شود. به سر زئوس قسم!]‌

اول مرد: سلام بر تو ای دوست، ای دانشی‌مرد، از کجا می‌آیی که چنین چهره برافروخته داری؟

دانشی‌مرد: اولا سلام نگو، خوشم نمیاد، بگو درود. ثانیا تو هم توی این گرمای کوفتی دوساعت تو ترافیک می‌موندی، همین‌جور مثل لبو می‌شدی.
اول مرد: بسیار اندوهگین شدم، گمان می‌کردم با اجرای طرح جدید حدود ترافیک، حمل‌ونقل سامان مناسبی یافته و از بار ترافیکی بامگاهان کاسته شده.
دانشی‌مرد: بی‌خیال، این طرح‌ها فقط برای پول بیشتر درآوردنه وگرنه ترافیک کمتر نشده که بیشترم شده.
اول مرد: و چگونه است وضعیت استفاده از وسائط نقلیه عمومی که شنیده‌ام دوچرخه به ناوگان عمومی شهر افزوده شده.
دانشی‌مرد: بی‌خیال، تو این شهر با این آلودگی هوا و شیب بخوای دو قدم رکاب بزنی، زودتر از موعد باید با عزرائیل ملاقات کنی.
اول مرد: درخصوص شیب شهری حقیقت می‌گویی، اما باخبرم که امکان بردن دوچرخه به داخل مترو هم فراهم شده تا مسیرهای پرشیب را دوچرخه‌دربغل طی کنید.
دانشی‌مرد: هه، آره، منتها دوچرخه‌ات باید تاشو باشه. حالا ببین کی دوچرخه تاشو وارد کرده و می‌خواد بفروشه و...
اول مرد: آه چه خوب است قدم‌زدن در پیاده‌روهای شهر که هم سبب تندرستی می‌شود و هم مستوجب پیوند بیشتر با شهر و مردمانش که از دوران بی‌مهر‌گان تاکنون همه بر فواید آن تأکید کرده‌اند.
دانشی‌مرد: ای بابا، تو اگه تونستی دوقدم تو پیاده‌روهای این شهر راه بری بیا من بهت جایزه بدم.
اول مرد: برای چه چنین طعنه‌ای می‌زنی ای نیکومرد.
دانشی‌مرد: واسه اینکه پیاده‌رو پر از دست‌فروش‌هایی است که جا به جا راه آدم را بسته‌اند.
اول مرد: سخنت به راستی بجاست، اما مگر نه این است که طرح جمع‌آوری دست‌فروش‌ها آغاز شده؟
دانشی‌مرد: جمع‌آوری را خوب اومدی، اتفاقا بچه‌های کار را هم دارن جمع می‌کنن، می‌برنشون تو یه سوله، بعد دوباره پخششون می‌کنن دست سردسته‌هاشون.
اول مرد: ای دوست، تو کاملا در اشتباهی، زیرا که من شنیده‌ام برای دست‌فروشان پس از جمع‌آوری، ساماندهی انجام می‌شود تا هرکس بساط خود را متناسب با محل و کالای عرضه‌ خود، پهن کند، همان‌گونه که در کناره رود سن در ولایت پاریس چنین کرده‌اند.
دانشی‌مرد: فقط دست‌فروش‌ها نیستن که، همین الان با کالسکه بچه‌ات بخوای تو پیاده‌رو راه بری، هر صدمتر یه دونه از این میله‌فلزی‌ها سر راهت سبز میشه و نمی‌تونی رد بشی.
اول مرد: اطمینان دارم که اگر اعتراض مناسب انجام دهید به نتیجه خواهد رسید و من در این عقیده راسخم.
دانشی‌مرد: مگه مشکلات یکی، دوتاست که با اعتراض حل بشه، تازه این‌جوری دیگه اعصاب واسه آدم نمی‌مونه.
اول مرد: آری، که در قسم‌نامه بقراط نیز ذکر شده که ریشه همه‌ بیماری‌ها در اعصاب بوده است و من از سخنان امروز تو دانستم که بسیار بی‌اعصاب می‌باشی. بیمناکم که چنین خشمی تو را به زودی از پا درآورد.
دانشی‌مرد: خنگ که نیستم، خودمم می‌فهمم از بس حرص‌وجوش این روزگار را می‌خورم بی‌اعصاب شدم. پارسال می‌رفتم کلاس‌های خوشبختی در صدثانیه، امسال هم میرم کارگاه گل میاد بهار میاد وقتی تو بخندی. وسط‌هاش هم دمنوش گل‌گاوزبون با آلوئه‌ورا می‌خورم، خیلی آرامش‌بخشه.
اول مرد: خیالم آسوده گشت که اینک با نگاه آرام‌تری می‌توانی به پیرامون خود بنگری.
دانشی‌مرد: دلت خوشه، چه آرامشی؟ مشکل ما که با این چیزا حل نمیشه.
اول مرد: چگونه مشکل ما حل خواهد شد ای دانشی‌مرد؟ بگو، با رغبت سخنان تو را می‌شنوم.
دانشی‌مرد: ماجراش مفصله، نمیشه گفت. درضمن الان عجله دارم، باید برم پیش مستأجرم.
اول مرد: چه مژده نیکویی! اینک دانستم تو خوشبختانه در این ملک، هم چاردیواری برای خود داری و هم چاردیواری را در اختیار خانواده دیگری گذاشته‌ای.
دانشی‌مرد: چه چاردیواری‌ای، همه‌اش دردسره. با این گرونی و تورم مجبورم اجاره‌اش را دوبرابر کنم، ولی طرف میگه ندارم. حالا باید دوباره بگردم دنبال یه مستأجر جدید.
اول مرد: ای دوست و همسایه و شهروند، این‌گونه که تو موجز سخن گفتی، به راستی دریافتم که یافتن جواب برای مشکلات ما به این آسانی نیست و باید ادامه بحث را به نسل دیگری واگذاریم...
[این دست‌نوشته به تازگی در یکی از حفاری‌های تهران پیدا شده است. از آنجا که قالب نوشتاری آن شباهت به پنج رساله افلاطون دارد، کارشناسان تعلق آن را به نیاکان ما مردود دانسته و برگه مربوطه را با پیک سریع‌الپا به یونان فرستادند. شاید که باعث رستگاری‌شان شود. به سر زئوس قسم!]‌

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.