|

«الکام‌استارز» یک روایت تاریخی؛ وقتی برای همه جا هست

آرش برهمند.مدیر‌اجرائی الکام استارز

رابطه «الکامپ» و «الکام استارز» یک رابطه پدر و پسری کلاسیک است. داستان پدری که در ۲۰سالگی بچه‌دار شده و یک بچه را از همان طفولیت در آغوش کشیده و بزرگ کرده است. استارز هم پنج سال پیش تازه متولد شد. بیشتر حاصل تعامل ریش‌سفیدان صنف فناوری اطلاعات بود با چند عضو جوان‌تر و خواست چند تیم، عمدتا از استان‌های غیرتهرانی که استطاعت و ارتباطات استارتاپ‌های تهرانی را نداشتند. محل تولدش هم نیمه انتهایی سالن ۱۸ بود که هنوز از سالن‌های دوردست و کم و بیش متروک نمایشگاه است. حدود ۵۰ استارتاپ در همان نصف سالن جا شدند و استارز به دنیا آمد. هر پدری یک روز لاجرم می‌فهمد این نوزاد شکننده خیلی سریع‌تر از آنکه ذهن باور کند، بزرگ خواهد شد. در خلال همین پنج سال، استارز ابتدا به عدد ۱۲۰ غرفه‌دار در کل سالن ۱۸ و بعد به سالن‌های مرغوب‌تر ۸ و ۹ در درب جنوبی نمایشگاه رسید که برای هر سال آن نرخ رشدی نزدیک به صد درصد را حفظ کرد. سال گذشته سازمان نظام صنفی به درک فراگیرتری از فرزندش رسید و درک کرد این سالن‌های جوان،‌ رو به رشد و مالامال از جمعیت به لنگری برای کل کشتی پرتلاطم الکامپ تبدیل شده‌اند و این فرصت را هم به جمع پرسابقه سازمان می‌دهد که دستی در تربیت نسل بعد کسب و کارهای ایران داشته باشند. این شد که در چهارسالگی استارز تعداد سالن‌ها به ۸ و ۹ و بعد ۱۰ و ۱۱ رسید. استارز دیگر نوجوان شده بود.

امسال استارز اثبات کرد کمی و کیفی رشدش خارق‌العاده بوده است: از سالن ۷ تا ۱۳ در سیطره استارز بود و ۵۳۰ تیم در قالب ۳۵۰ غرفه در سالن‌ها می‌جوشیدند. گرما، سایه سیاست، سکوت خبری و کارشکنی‌های بازاری و سیاسی هیچ یک مانع از این نشدند نمایشگاهی که همه بار اطلاع‌رسانی‌اش بر پایه رسانه‌های اجتماعی و موج‌های یک اکوسیستم است، موفق شود. ولی این همه موفقیت استارز نیست.
الکام‌استارز به عنوان یک میدان جنگ چهارروزه که ماه‌های پیش از آن نیاز به طراحی استراتژی، بسیج‌کردن نیروهای صنفی، رایزنی با مدیران دولتی، عذرخواهی از غرفه‌داران جوان و شاکی و پریدن از روی موانع شرکت‌ سهامی نمایشگاه‌هاست، به یک کارگاه آشتی ملی بر بستر فناوری اطلاعات تبدیل شده است: تشکل‌هایی که بی‌وقفه به سازمان نظام صنفی دشنام داده‌اند، بی‌سروصدا غرفه رایگان می‌گیرند. در آن مدیرانی که حتی یک ریال هم خرج الکامپ نکرده‌اند و به جیب ده‌ها رویداد دیگر ریخته‌اند، با روی خندان عکس می‌گیرند. در آن دولتمردان رقیب که حوزه استارتاپی را از دست هم می‌ربایند، در مقابل دوربین‌ها دست می‌دهند. مردان صنفی چالاکی،‌ جسارت و نوآوری نسل جوان را درک می‌کنند و استارتاپ‌ها هم راه و رسم آشنایی با دولت،‌ رهایی از بند بوروکراسی و ترتیبات تعامل با قدرت را می‌آموزند.
استارز را جمع متکثر و متعددی از خود اکوسیستم استارتاپی اداره می‌کند در آن از بانوان دولت‌سالار هست تا متخصصان نوآوری شهری. در آن از مربی اصفهانی استارتاپ‌ها هست تا مدیرعامل یک استارتاپ موفق بیرجندی. در آن برنامه‌نویسی خبره در طراحی وب‌سایت هست تا یک سردبیر تمام‌عیار شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌های دیجیتال. در آن مؤسس پرشین‌بلاگ و تولگرام هست تا مدیر اجرائی علی‌بابا. در یک کلام در استارز برای همه جا هست. این رمز بزرگ‌شدن استارز است.

رابطه «الکامپ» و «الکام استارز» یک رابطه پدر و پسری کلاسیک است. داستان پدری که در ۲۰سالگی بچه‌دار شده و یک بچه را از همان طفولیت در آغوش کشیده و بزرگ کرده است. استارز هم پنج سال پیش تازه متولد شد. بیشتر حاصل تعامل ریش‌سفیدان صنف فناوری اطلاعات بود با چند عضو جوان‌تر و خواست چند تیم، عمدتا از استان‌های غیرتهرانی که استطاعت و ارتباطات استارتاپ‌های تهرانی را نداشتند. محل تولدش هم نیمه انتهایی سالن ۱۸ بود که هنوز از سالن‌های دوردست و کم و بیش متروک نمایشگاه است. حدود ۵۰ استارتاپ در همان نصف سالن جا شدند و استارز به دنیا آمد. هر پدری یک روز لاجرم می‌فهمد این نوزاد شکننده خیلی سریع‌تر از آنکه ذهن باور کند، بزرگ خواهد شد. در خلال همین پنج سال، استارز ابتدا به عدد ۱۲۰ غرفه‌دار در کل سالن ۱۸ و بعد به سالن‌های مرغوب‌تر ۸ و ۹ در درب جنوبی نمایشگاه رسید که برای هر سال آن نرخ رشدی نزدیک به صد درصد را حفظ کرد. سال گذشته سازمان نظام صنفی به درک فراگیرتری از فرزندش رسید و درک کرد این سالن‌های جوان،‌ رو به رشد و مالامال از جمعیت به لنگری برای کل کشتی پرتلاطم الکامپ تبدیل شده‌اند و این فرصت را هم به جمع پرسابقه سازمان می‌دهد که دستی در تربیت نسل بعد کسب و کارهای ایران داشته باشند. این شد که در چهارسالگی استارز تعداد سالن‌ها به ۸ و ۹ و بعد ۱۰ و ۱۱ رسید. استارز دیگر نوجوان شده بود.

امسال استارز اثبات کرد کمی و کیفی رشدش خارق‌العاده بوده است: از سالن ۷ تا ۱۳ در سیطره استارز بود و ۵۳۰ تیم در قالب ۳۵۰ غرفه در سالن‌ها می‌جوشیدند. گرما، سایه سیاست، سکوت خبری و کارشکنی‌های بازاری و سیاسی هیچ یک مانع از این نشدند نمایشگاهی که همه بار اطلاع‌رسانی‌اش بر پایه رسانه‌های اجتماعی و موج‌های یک اکوسیستم است، موفق شود. ولی این همه موفقیت استارز نیست.
الکام‌استارز به عنوان یک میدان جنگ چهارروزه که ماه‌های پیش از آن نیاز به طراحی استراتژی، بسیج‌کردن نیروهای صنفی، رایزنی با مدیران دولتی، عذرخواهی از غرفه‌داران جوان و شاکی و پریدن از روی موانع شرکت‌ سهامی نمایشگاه‌هاست، به یک کارگاه آشتی ملی بر بستر فناوری اطلاعات تبدیل شده است: تشکل‌هایی که بی‌وقفه به سازمان نظام صنفی دشنام داده‌اند، بی‌سروصدا غرفه رایگان می‌گیرند. در آن مدیرانی که حتی یک ریال هم خرج الکامپ نکرده‌اند و به جیب ده‌ها رویداد دیگر ریخته‌اند، با روی خندان عکس می‌گیرند. در آن دولتمردان رقیب که حوزه استارتاپی را از دست هم می‌ربایند، در مقابل دوربین‌ها دست می‌دهند. مردان صنفی چالاکی،‌ جسارت و نوآوری نسل جوان را درک می‌کنند و استارتاپ‌ها هم راه و رسم آشنایی با دولت،‌ رهایی از بند بوروکراسی و ترتیبات تعامل با قدرت را می‌آموزند.
استارز را جمع متکثر و متعددی از خود اکوسیستم استارتاپی اداره می‌کند در آن از بانوان دولت‌سالار هست تا متخصصان نوآوری شهری. در آن از مربی اصفهانی استارتاپ‌ها هست تا مدیرعامل یک استارتاپ موفق بیرجندی. در آن برنامه‌نویسی خبره در طراحی وب‌سایت هست تا یک سردبیر تمام‌عیار شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌های دیجیتال. در آن مؤسس پرشین‌بلاگ و تولگرام هست تا مدیر اجرائی علی‌بابا. در یک کلام در استارز برای همه جا هست. این رمز بزرگ‌شدن استارز است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.