|

نگاه آمریکایی به ظریف

رضا شریفی

رائول گرچت، افسر سابق سازمان سیا و همکار فعلی مؤسسه «بنیاد دفاع از دموکراسی‌ها» محمد‌جواد ظریف، وزیر امور خارجه ایران را توجیه‌گر اصلی توصیف می‌کند. از زمان اعلام رسمی پیشنهاد ترامپ، رئیس‌جمهوری آمریکا برای تحریم شخصی جواد ظریف، موافقان و مخالفان این تصمیم در داخل آمریکا به اظهارنظر در‌این‌باره پرداخته‌اند. البته باید گفت که جو منفیِ علیه کشور ما (خصوصا بعد از ساقط‌‌شدن پهپاد متجاوز آمریکایی)، وزنه را بیشتر به سمت موافقان تصمیم اخیر ترامپ سنگین کرده است.نیویورک‌تایمز گزارش می‌دهد که جنگ‌طلبانی چون مایک پمپئو، وزیر امورخارجه آمریکا و جان بولتون مشاور ارشد رئیس‌جمهور ترامپ درباره ظریف، وزیر امور خارجه ایران معتقد به قدرت فریب‌کاری او با ابزار زبان انگلیسی بی‌عیب‌و‌نقص و تسلط رسانه‌ای بوده، متعاقبا او را شخصی خطرناک برای منافع ملی آمریکا قلمداد می‌کنند. این روزنامه می‌افزاید: «تندروهای آمریکایی، ظریف و رئیس‌جمهور روحانی را به‌عنوان ویترین فریبنده‌ای در خدمت اهداف نهایی ایران می‌پندارند».رائول گرچت، افسر سابق سازمان سیا، وزیر امور خارجه ایران را به علت (به زعم او) ترسیم چهره‌ای جعلی از خود به‌عنوان یک «میانه‌رو»، در‌صورتی‌که کاملا وفادار به رهبری ایران و آرمان‌های انقلاب اسلامی است، به شدیدترین شکل ممکن متهم می‌کند. گرچت می‌افزاید که تحریم شخصی محمد‌جواد ظریف، بهترین پیام را به افکار عمومی آمریکا درباره این فرد و حامی اصلی او یعنی حسن روحانی، رئیس‌جمهوری ایران، مخابره می‌کند.جاناتان شنزِر، یکی از تحلیلگران و مشاوران سابق بخش امور مالی فعالیت‌های تروریستی در خزانه‌داری ایالات متحده معتقد است اگر چهره واقعی ظریف، وزیر امور خارجه ایران در رابطه با (به زعم او) خرابکاری‌های حکومت تهران توسط منابع اطلاعاتی، مستند شود، این مسئله اصولا پس‌زمینه بسیاری از بحث‌ها را در واشنگتن دی‌سی دگرگون خواهد کرد. او می‌افزاید: «دیگر انکار فریب‌کارانه مسئولیت‌‌ (درباره رفتار خصمانه تهران) توسط او نباید ادامه یابد. ظریف، بخشی از دولت ایران و وابسته به هسته مرکزی تصمیم‌سازی آنهاست».در مقابل، محمدجواد ظریف، وزیر امور خارجه ایران در مکاتبه‌ای که در همین زمینه با روزنامه نیویورک‌تایمز داشته، می‌گوید با توجه به تمرکز کل زندگی شخصی و خانوادگی‌اش در ایران به لحاظ مالی و غیرمالی، اساسا چنین تحریم‌هایی بر او بی‌تأثیر است، اما چنین اَعمالی به اصل روند دیپلماسی بین ایران و آمریکا صدمه می‌زند. او همچنین به این روزنامه می‌گوید که اصل و اساس برجام بر بی‌اعتمادی بین ایران و آمریکا بنا شده بود و نه اعتماد!اما منتقدان آمریکایی این سیاست تحریمی کاخ سفید (علیه شخص وزیر امور خارجه ایران)، با ابراز شگفتی فراوان از این پیشنهاد تحریم، چنین کاری را در تقابل با هدف نهایی دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری ایالات متحده برای اجبار ایران به مذاکره عنوان می‌کنند. منتقدان معتقدند این‌گونه قطع کانال‌های ارتباطی دیپلماتیک، در نهایت گزینه‌ای غیر از درگیری نظامی برای دولت آمریکا باقی نمی‌گذارد! جف پری‌اسکات، یکی از مدیران ارشد مربوط به امور ایرانِ شورای امنیت ملی آمریکا در دوران اوباما این‌گونه می‌گوید: «چنین اعمالی (تحریم اشخاصی چون ظریف) فقط انتخاب انواعی از راه‌حل‌های دیپلماتیک را برای ایرانی‌ها سخت‌تر و شاید حتی غیرممکن می‌کند».به عقیده بابی گوش، تحلیلگر سایت خبری بلومبرگ، ظریف هیچ‌گاه یک سیاست‌ساز و تصمیم‌گیر اساسی در حکومت تهران نبوده اما او در سال‌های اخیر در قلب مهم‌ترین عملیات سیاست خارجی حکومت جمهوری اسلامی قرار داشته است؛ یعنی مذاکرات هسته‌ای با قدرت‌های جهانی. گوش می‌افزاید اجرای این مأموریت، دلیل اصلی تصدی وزارت امور خارجه ایران توسط محمد جواد ظریف از سال ۲۰۱۳ بدون توجه به سایر ملاحظات سیاسی و جناحی داخل ایران بوده است. در واقع این تحلیلگر ارشد سایت بلومبرگ، تحریم ظریف را صرفا رویکردی تخریبی-تبلیغاتی در مواجهه با ایران می‌داند؛ سیاستی البته در تعارض با ادعای کاخ سفید در طرفداری از مذاکره با جمهوری اسلامی!به گزارش نیویورک‌تایمز، دوستان و نزدیکان محمدجواد ظریف، وزیر امور خارجه ایران، می‌گویند که او قهوه آمریکایی را معمولا به چایی ایرانی ترجیح می‌دهد و همچنین از غذاخوردن در رستوران‌های آمریکایی (یا به سبک آمریکایی) لذت می‌برد. در سؤال این روزنامه از ظریف درباره اینکه تندروهای درون ایران او را با لقب «ممل آمریکایی» (نام یک فیلم فارسی قدیمی) به استهزا گرفته‌اند، می‌گوید که هیچ‌گاه فیلمی را که سال‌ها پیش با این عنوان ساخته شده بود، ندیده است. او همچنین به طعنه می‌افزاید: «من اهمیتی نمی‌دهم (ناراحت نمی‌شوم) اگر مردم ایران به من بخندند، بالاخره این نیز راه دیگری است که می‌توانم مفید واقع شوم».در پایان باید گفت برخی فعالان سیاسی در ایالات متحده امیدوار هستند که تحریم شخصی محمدجواد ظریف، وزیر امور خارجه ایران همراه با ارائه اطلاعات موثق درباره همکاری‌های مؤثر او در فعالیت‌های (به زعم آنها) مخرب دولت تهران صورت گیرد؛ امری در جهت تخریب چهره «فریبکارانه به ظاهر معتدل» ظریف در افکار عمومی آمریکا!

رائول گرچت، افسر سابق سازمان سیا و همکار فعلی مؤسسه «بنیاد دفاع از دموکراسی‌ها» محمد‌جواد ظریف، وزیر امور خارجه ایران را توجیه‌گر اصلی توصیف می‌کند. از زمان اعلام رسمی پیشنهاد ترامپ، رئیس‌جمهوری آمریکا برای تحریم شخصی جواد ظریف، موافقان و مخالفان این تصمیم در داخل آمریکا به اظهارنظر در‌این‌باره پرداخته‌اند. البته باید گفت که جو منفیِ علیه کشور ما (خصوصا بعد از ساقط‌‌شدن پهپاد متجاوز آمریکایی)، وزنه را بیشتر به سمت موافقان تصمیم اخیر ترامپ سنگین کرده است.نیویورک‌تایمز گزارش می‌دهد که جنگ‌طلبانی چون مایک پمپئو، وزیر امورخارجه آمریکا و جان بولتون مشاور ارشد رئیس‌جمهور ترامپ درباره ظریف، وزیر امور خارجه ایران معتقد به قدرت فریب‌کاری او با ابزار زبان انگلیسی بی‌عیب‌و‌نقص و تسلط رسانه‌ای بوده، متعاقبا او را شخصی خطرناک برای منافع ملی آمریکا قلمداد می‌کنند. این روزنامه می‌افزاید: «تندروهای آمریکایی، ظریف و رئیس‌جمهور روحانی را به‌عنوان ویترین فریبنده‌ای در خدمت اهداف نهایی ایران می‌پندارند».رائول گرچت، افسر سابق سازمان سیا، وزیر امور خارجه ایران را به علت (به زعم او) ترسیم چهره‌ای جعلی از خود به‌عنوان یک «میانه‌رو»، در‌صورتی‌که کاملا وفادار به رهبری ایران و آرمان‌های انقلاب اسلامی است، به شدیدترین شکل ممکن متهم می‌کند. گرچت می‌افزاید که تحریم شخصی محمد‌جواد ظریف، بهترین پیام را به افکار عمومی آمریکا درباره این فرد و حامی اصلی او یعنی حسن روحانی، رئیس‌جمهوری ایران، مخابره می‌کند.جاناتان شنزِر، یکی از تحلیلگران و مشاوران سابق بخش امور مالی فعالیت‌های تروریستی در خزانه‌داری ایالات متحده معتقد است اگر چهره واقعی ظریف، وزیر امور خارجه ایران در رابطه با (به زعم او) خرابکاری‌های حکومت تهران توسط منابع اطلاعاتی، مستند شود، این مسئله اصولا پس‌زمینه بسیاری از بحث‌ها را در واشنگتن دی‌سی دگرگون خواهد کرد. او می‌افزاید: «دیگر انکار فریب‌کارانه مسئولیت‌‌ (درباره رفتار خصمانه تهران) توسط او نباید ادامه یابد. ظریف، بخشی از دولت ایران و وابسته به هسته مرکزی تصمیم‌سازی آنهاست».در مقابل، محمدجواد ظریف، وزیر امور خارجه ایران در مکاتبه‌ای که در همین زمینه با روزنامه نیویورک‌تایمز داشته، می‌گوید با توجه به تمرکز کل زندگی شخصی و خانوادگی‌اش در ایران به لحاظ مالی و غیرمالی، اساسا چنین تحریم‌هایی بر او بی‌تأثیر است، اما چنین اَعمالی به اصل روند دیپلماسی بین ایران و آمریکا صدمه می‌زند. او همچنین به این روزنامه می‌گوید که اصل و اساس برجام بر بی‌اعتمادی بین ایران و آمریکا بنا شده بود و نه اعتماد!اما منتقدان آمریکایی این سیاست تحریمی کاخ سفید (علیه شخص وزیر امور خارجه ایران)، با ابراز شگفتی فراوان از این پیشنهاد تحریم، چنین کاری را در تقابل با هدف نهایی دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری ایالات متحده برای اجبار ایران به مذاکره عنوان می‌کنند. منتقدان معتقدند این‌گونه قطع کانال‌های ارتباطی دیپلماتیک، در نهایت گزینه‌ای غیر از درگیری نظامی برای دولت آمریکا باقی نمی‌گذارد! جف پری‌اسکات، یکی از مدیران ارشد مربوط به امور ایرانِ شورای امنیت ملی آمریکا در دوران اوباما این‌گونه می‌گوید: «چنین اعمالی (تحریم اشخاصی چون ظریف) فقط انتخاب انواعی از راه‌حل‌های دیپلماتیک را برای ایرانی‌ها سخت‌تر و شاید حتی غیرممکن می‌کند».به عقیده بابی گوش، تحلیلگر سایت خبری بلومبرگ، ظریف هیچ‌گاه یک سیاست‌ساز و تصمیم‌گیر اساسی در حکومت تهران نبوده اما او در سال‌های اخیر در قلب مهم‌ترین عملیات سیاست خارجی حکومت جمهوری اسلامی قرار داشته است؛ یعنی مذاکرات هسته‌ای با قدرت‌های جهانی. گوش می‌افزاید اجرای این مأموریت، دلیل اصلی تصدی وزارت امور خارجه ایران توسط محمد جواد ظریف از سال ۲۰۱۳ بدون توجه به سایر ملاحظات سیاسی و جناحی داخل ایران بوده است. در واقع این تحلیلگر ارشد سایت بلومبرگ، تحریم ظریف را صرفا رویکردی تخریبی-تبلیغاتی در مواجهه با ایران می‌داند؛ سیاستی البته در تعارض با ادعای کاخ سفید در طرفداری از مذاکره با جمهوری اسلامی!به گزارش نیویورک‌تایمز، دوستان و نزدیکان محمدجواد ظریف، وزیر امور خارجه ایران، می‌گویند که او قهوه آمریکایی را معمولا به چایی ایرانی ترجیح می‌دهد و همچنین از غذاخوردن در رستوران‌های آمریکایی (یا به سبک آمریکایی) لذت می‌برد. در سؤال این روزنامه از ظریف درباره اینکه تندروهای درون ایران او را با لقب «ممل آمریکایی» (نام یک فیلم فارسی قدیمی) به استهزا گرفته‌اند، می‌گوید که هیچ‌گاه فیلمی را که سال‌ها پیش با این عنوان ساخته شده بود، ندیده است. او همچنین به طعنه می‌افزاید: «من اهمیتی نمی‌دهم (ناراحت نمی‌شوم) اگر مردم ایران به من بخندند، بالاخره این نیز راه دیگری است که می‌توانم مفید واقع شوم».در پایان باید گفت برخی فعالان سیاسی در ایالات متحده امیدوار هستند که تحریم شخصی محمدجواد ظریف، وزیر امور خارجه ایران همراه با ارائه اطلاعات موثق درباره همکاری‌های مؤثر او در فعالیت‌های (به زعم آنها) مخرب دولت تهران صورت گیرد؛ امری در جهت تخریب چهره «فریبکارانه به ظاهر معتدل» ظریف در افکار عمومی آمریکا!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.