|

37 سال انتظار

«من در لباس سپاه، با کارت سپاه، با همه چیز سپاه دارم به شما میگم که شما باید از سپاه توضیح بخواید. باید یکی از شما بپرسد چرا؟ اینکه شما نپرسیدید، شما ملت پاوه در این مورد احساس مسئولیت نکردید، کار به اینجا کشیده». چهار دهه از این سخنرانی می‌گذرد؛ 1358، کردستان، پاوه. حاج احمد متوسلیان که در آن مقطع فرمانده سپاه پاوه بود، خطاب به جمعی از مردم می‌گوید: ««مردم شما باید بخواید که بودجه سپاه در عرض ماه برای چیا خرج شده. چطور سپاه پایگاه مردمی پیدا می‌کند؟ به‌این‌ترتیب، که حتی همه حساب‌ها برای مردم روشن شود. که آقا یک قران داده شد، مثلا این‌قدر گوشت خریدیم. هان؟ من از شما می‌پرسم چرا باید سپاه اینجا ماهی یک‌میلیون‌و‌خرده‌ای تا دو میلیون تومن خرج داشته باشد. کجا میره این پولا؟». جمله آخر را با فریاد می‌گوید. این آخرین روزهای حضور او در کردستان است. متوسلیان سه سال بعد جایی در برباره، شمال لبنان به‌همراه سه نفر از اعضای دیگر سفارت ایران در بیروت، به دست فالانژها ربوده می‌شود. امروز 37 سال از این واقعه گذشته است. 37 سال است که متوسلیان، کاردار سفارت ایران در بیروت، کارمند سفارت و عکاس ایرنا جایی میان تاریخ گم شده‌اند. هنوز رژیم اسرائیل مسئولیت این آدم‌ربایی را بر عهده نگرفته و اطلاعات موثقی از سرنوشت آنها در دست نیست. با این‌همه هر سال همین روزها اظهارنظرها دوباره به صدر اخبار می‌آید، وزارت خارجه بیانیه می‌دهد و روی پیشنهاد کمیته حقیقت‌یاب پافشاری می‌کند.
کمیته حقیقت‌یاب تشکیل شود
در بیانیه وزارت خارجه آمده: «امروز چهاردهم تیرماه، 37 سال از واقعه ربوده‌شدن ۴ دیپلمات کشورمان آقایان سیدمحسن موسوی، احمد متوسلیان، کاظم اخوان و تقی رستگارمقدم، توسط مزدوران رژیم صهیونیستی در نقطه ایست‌و‌بازرسی برباره در شمال لبنان در سال ۱۹۸۲ می‌گذرد». وزارت خارجه به شواهدی که دال بر اسیر بودن چهار دیپلمات ایرانی است، اشاره کرده است: « همان‌طورکه طی این سال‌ها اعلام شده است، شواهد و قرائن گویای آن است که دیپلمات‌های ربوده‌شده در لبنان، به نیروهای اشغالگر رژیم صهیونیستی تحویل داده شده و متعاقبا به سرزمین‌های اشغالی منتقل شده‌اند و اکنون در زندان‌های این رژیم نامشروع به سر می‌برند. بر همین اساس و با توجه به اشغال لبنان در آن زمان توسط رژیم صهیونیستی که با حمایت کامل آمریکا صورت گرفت، جمهوری اسلامی ایران مسئولیت سیاسی و حقوقی ربایش و این اقدام تروریستی را متوجه رژیم صهیونیستی و حامیان آن می‌داند». در این بیانیه بار دیگر بر موضع کمیته حقیقت‌یاب تأکید شده: «... بار دیگر از مقامات لبنانی و همچنین از دبیرکل سازمان ملل متحد و صلیب سرخ جهانی و دیگر نهادهای بین‌المللی مجدانه می‌خواهد تا به وظیفه ذاتی، حقوقی و انسانی خود در پیگیری این پرونده عمل نمایند و تمام تلاش خود را برای روشن‌شدن وضعیت دیپلمات‌های ربوده‌شده به کار برند و در همین چارچوب، مجددا بر پیشنهاد خود مبنی بر تشکیل کمیته حقیقت‌یاب از سوی صلیب سرخ جهانی تأکید دارد».
شهید یا اسیر؟
دیروز حسین امیر عبداللهیان، دستیار رئیس مجلس در امور بین‌الملل هم در توییتی با اشاره به سالروز ربوده‌شدن چهار دیپلمات ایرانی نوشت: «این دلاورمردان همچنان در زندان رژیم صهیونیستی به سر می‌برند». پیش از این اظهارنظرهای دیگری هم در همین ارتباط از مقامات نظامی شنیده شده بود. حسین دهقان، وزیر دفاع در دولت یازدهم گفته بود: «ما می‌گوییم زنده و در اختیار رژیم صهیونیستی هستند و باید آنها را تحویل ما بدهند. این موضعی است که ما داریم و یک موضع سیاسی است. یک موضع عملیاتی و اقدامی نیست؛ یعنی ما به عبارتی رژیم صهیونیستی را مسئول سرنوشت این افراد می‌دانیم». یک سال قبل از این اظهارات دهقان، یعنی سال 95 محسن رضایی، دبیر مجمع تشخیص مصلحت گفته بود: «اخیرا اطلاعاتی از حاج احمد متوسلیان به دست آمده و امیدواریم سرنخ‌ها به جایی برسد». اینها در حالی است که در خاطرات آیت‌الله هاشمی در سال 69 نوشته شده که طبق اطلاعات آمریکا متوسلیان و همراهانش در همان روزهای نخست ربوده شدن به شهادت رسیده‌اند. بهرام قاسمی سال 95 به خبرگزاری میزان گفته بود که «قرائن زیادی دال بر زنده‌بودن این عزیزان در دست است». خبرهای ضدونقیض اما هنوز بعد از 37 سال ادامه دارد تا هنوز چشم‌هایی منتظر بازگشت او باشند. امیر متوسلیان، برادر حاج احمد گفته است: «مادر مرتب چشم‌انتظار احمد است... عکس حاج احمد روی رادیاتور کنار تخت مادر است. خواستم آن را به دیوار بزنم، گفت: نه آنجا باشد، نمی‌توانم او را ببینم».

«من در لباس سپاه، با کارت سپاه، با همه چیز سپاه دارم به شما میگم که شما باید از سپاه توضیح بخواید. باید یکی از شما بپرسد چرا؟ اینکه شما نپرسیدید، شما ملت پاوه در این مورد احساس مسئولیت نکردید، کار به اینجا کشیده». چهار دهه از این سخنرانی می‌گذرد؛ 1358، کردستان، پاوه. حاج احمد متوسلیان که در آن مقطع فرمانده سپاه پاوه بود، خطاب به جمعی از مردم می‌گوید: ««مردم شما باید بخواید که بودجه سپاه در عرض ماه برای چیا خرج شده. چطور سپاه پایگاه مردمی پیدا می‌کند؟ به‌این‌ترتیب، که حتی همه حساب‌ها برای مردم روشن شود. که آقا یک قران داده شد، مثلا این‌قدر گوشت خریدیم. هان؟ من از شما می‌پرسم چرا باید سپاه اینجا ماهی یک‌میلیون‌و‌خرده‌ای تا دو میلیون تومن خرج داشته باشد. کجا میره این پولا؟». جمله آخر را با فریاد می‌گوید. این آخرین روزهای حضور او در کردستان است. متوسلیان سه سال بعد جایی در برباره، شمال لبنان به‌همراه سه نفر از اعضای دیگر سفارت ایران در بیروت، به دست فالانژها ربوده می‌شود. امروز 37 سال از این واقعه گذشته است. 37 سال است که متوسلیان، کاردار سفارت ایران در بیروت، کارمند سفارت و عکاس ایرنا جایی میان تاریخ گم شده‌اند. هنوز رژیم اسرائیل مسئولیت این آدم‌ربایی را بر عهده نگرفته و اطلاعات موثقی از سرنوشت آنها در دست نیست. با این‌همه هر سال همین روزها اظهارنظرها دوباره به صدر اخبار می‌آید، وزارت خارجه بیانیه می‌دهد و روی پیشنهاد کمیته حقیقت‌یاب پافشاری می‌کند.
کمیته حقیقت‌یاب تشکیل شود
در بیانیه وزارت خارجه آمده: «امروز چهاردهم تیرماه، 37 سال از واقعه ربوده‌شدن ۴ دیپلمات کشورمان آقایان سیدمحسن موسوی، احمد متوسلیان، کاظم اخوان و تقی رستگارمقدم، توسط مزدوران رژیم صهیونیستی در نقطه ایست‌و‌بازرسی برباره در شمال لبنان در سال ۱۹۸۲ می‌گذرد». وزارت خارجه به شواهدی که دال بر اسیر بودن چهار دیپلمات ایرانی است، اشاره کرده است: « همان‌طورکه طی این سال‌ها اعلام شده است، شواهد و قرائن گویای آن است که دیپلمات‌های ربوده‌شده در لبنان، به نیروهای اشغالگر رژیم صهیونیستی تحویل داده شده و متعاقبا به سرزمین‌های اشغالی منتقل شده‌اند و اکنون در زندان‌های این رژیم نامشروع به سر می‌برند. بر همین اساس و با توجه به اشغال لبنان در آن زمان توسط رژیم صهیونیستی که با حمایت کامل آمریکا صورت گرفت، جمهوری اسلامی ایران مسئولیت سیاسی و حقوقی ربایش و این اقدام تروریستی را متوجه رژیم صهیونیستی و حامیان آن می‌داند». در این بیانیه بار دیگر بر موضع کمیته حقیقت‌یاب تأکید شده: «... بار دیگر از مقامات لبنانی و همچنین از دبیرکل سازمان ملل متحد و صلیب سرخ جهانی و دیگر نهادهای بین‌المللی مجدانه می‌خواهد تا به وظیفه ذاتی، حقوقی و انسانی خود در پیگیری این پرونده عمل نمایند و تمام تلاش خود را برای روشن‌شدن وضعیت دیپلمات‌های ربوده‌شده به کار برند و در همین چارچوب، مجددا بر پیشنهاد خود مبنی بر تشکیل کمیته حقیقت‌یاب از سوی صلیب سرخ جهانی تأکید دارد».
شهید یا اسیر؟
دیروز حسین امیر عبداللهیان، دستیار رئیس مجلس در امور بین‌الملل هم در توییتی با اشاره به سالروز ربوده‌شدن چهار دیپلمات ایرانی نوشت: «این دلاورمردان همچنان در زندان رژیم صهیونیستی به سر می‌برند». پیش از این اظهارنظرهای دیگری هم در همین ارتباط از مقامات نظامی شنیده شده بود. حسین دهقان، وزیر دفاع در دولت یازدهم گفته بود: «ما می‌گوییم زنده و در اختیار رژیم صهیونیستی هستند و باید آنها را تحویل ما بدهند. این موضعی است که ما داریم و یک موضع سیاسی است. یک موضع عملیاتی و اقدامی نیست؛ یعنی ما به عبارتی رژیم صهیونیستی را مسئول سرنوشت این افراد می‌دانیم». یک سال قبل از این اظهارات دهقان، یعنی سال 95 محسن رضایی، دبیر مجمع تشخیص مصلحت گفته بود: «اخیرا اطلاعاتی از حاج احمد متوسلیان به دست آمده و امیدواریم سرنخ‌ها به جایی برسد». اینها در حالی است که در خاطرات آیت‌الله هاشمی در سال 69 نوشته شده که طبق اطلاعات آمریکا متوسلیان و همراهانش در همان روزهای نخست ربوده شدن به شهادت رسیده‌اند. بهرام قاسمی سال 95 به خبرگزاری میزان گفته بود که «قرائن زیادی دال بر زنده‌بودن این عزیزان در دست است». خبرهای ضدونقیض اما هنوز بعد از 37 سال ادامه دارد تا هنوز چشم‌هایی منتظر بازگشت او باشند. امیر متوسلیان، برادر حاج احمد گفته است: «مادر مرتب چشم‌انتظار احمد است... عکس حاج احمد روی رادیاتور کنار تخت مادر است. خواستم آن را به دیوار بزنم، گفت: نه آنجا باشد، نمی‌توانم او را ببینم».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.