|

عمرالبشیرکوتاه نمی‌آید

عمرالبشیر، رییس‌جمهور سودان می‌دانست که طبق دادگاه لاهه متهم به ارتکاب جرایم ضدانسانیت است اما با این وجود از آمریکا برای شرکت در اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل متحد درخواست ویزا کرد. این اقدام به‌طوری کاملا خلاصه تمام رفتار و نحوه تفکر او را نشان می‌دهد. یعنی روش تحریک و تحقیر دیگران. این همان کاری است که او با ملت خود در داخل سودان نیز می‌کند. از زمان به‌قدرت‌رسیدنش در سال 1989 تاکنون البشیر توانسته است یاران و طرفدارانش را در راس امور قرار دهد و به‌جز نیروهای مسلح برای حزبش شبه‌نظامیانی را تربیت کند. او برای حل مشکلات کشور تنها راهی که می‌شناسد سرکوب و زدن و بستن است. زمانی که او تحت فشارهای بین‌المللی به‌خصوص فشارهای آمریکا دید نمی‌تواند مقاومت کند تسلیم شد و توافقنامه صلح با جنوب را امضا کرد که درنهایت به جدایی این منطقه منجر شد. اما مشکلات سودان‌شمالی کماکان ادامه دارد. در شرق کسلا، در غرب دارفور و در وسط همچنان اوضاع به هم گره خورده است. زیرا البشیر و حزبش هرگز حاضر به کوتاه‌آمدن نیستند. با پیگیری این سیاست است که خشونت و قتل و مهاجرت و فقر روزبه‌روز گسترش یافته و می‌رود تا درگیری‌های خشونت‌بار و روزمره تمام کشور را فراگیرد. تا جایی که این درگیری‌ها و جنگ‌ها به حالتی «ثابت» و آرامش و استقرار در کشور به حالتی «نادر» تبدیل شود. با افزایش بهای سوخت مردم محروم دست به تظاهرات زدند که با سرکوب شدید نیروهای پلیس و شبه‌نظامیان مواجه شدند. افراد بسیاری در جریان این اعتراض‌ها دستگیر و دهان‌های زیادی بسته شد. در پیشاپیش این اعتراضات جنبش‌های دانشجویی سودان قرار داشت که برخلاف حرکت‌های مسلحانه در نقاط دیگر با دست‌های خالی به میدان آمده بودند. این‌بار به نظر می‌رسد عمرالبشیر با نسلی جدید سروکار پیدا کرده است که دیگر نمی‌خواهد مثل گذشته برای رییس‌جمهور کف‌وسوت بزند. واکنش دولت بشیر اما در برابر این مخالفان سرکوب و استفاده از خشونت بوده و همین است که سودان را در وضعیت خطرناکی قرار می‌دهد. این درحالی است که دولت خارطوم از دیرباز با مخالفان مسلح خود در اقصی‌نقاط کشور درگیر بوده و کشمکش‌های سیاسی او با رقیبان نیز ادامه داشته است. جدایی جنوب و به‌خصوص وضعیت مرفه این منطقه که دارد تاثیر خودش را بر شمال می‌گذارد نکته دیگری است که کسی به آن توجه نمی‌کند.
عمرالبشیر، رییس‌جمهور سودان می‌دانست که طبق دادگاه لاهه متهم به ارتکاب جرایم ضدانسانیت است اما با این وجود از آمریکا برای شرکت در اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل متحد درخواست ویزا کرد. این اقدام به‌طوری کاملا خلاصه تمام رفتار و نحوه تفکر او را نشان می‌دهد. یعنی روش تحریک و تحقیر دیگران. این همان کاری است که او با ملت خود در داخل سودان نیز می‌کند. از زمان به‌قدرت‌رسیدنش در سال 1989 تاکنون البشیر توانسته است یاران و طرفدارانش را در راس امور قرار دهد و به‌جز نیروهای مسلح برای حزبش شبه‌نظامیانی را تربیت کند. او برای حل مشکلات کشور تنها راهی که می‌شناسد سرکوب و زدن و بستن است. زمانی که او تحت فشارهای بین‌المللی به‌خصوص فشارهای آمریکا دید نمی‌تواند مقاومت کند تسلیم شد و توافقنامه صلح با جنوب را امضا کرد که درنهایت به جدایی این منطقه منجر شد. اما مشکلات سودان‌شمالی کماکان ادامه دارد. در شرق کسلا، در غرب دارفور و در وسط همچنان اوضاع به هم گره خورده است. زیرا البشیر و حزبش هرگز حاضر به کوتاه‌آمدن نیستند. با پیگیری این سیاست است که خشونت و قتل و مهاجرت و فقر روزبه‌روز گسترش یافته و می‌رود تا درگیری‌های خشونت‌بار و روزمره تمام کشور را فراگیرد. تا جایی که این درگیری‌ها و جنگ‌ها به حالتی «ثابت» و آرامش و استقرار در کشور به حالتی «نادر» تبدیل شود. با افزایش بهای سوخت مردم محروم دست به تظاهرات زدند که با سرکوب شدید نیروهای پلیس و شبه‌نظامیان مواجه شدند. افراد بسیاری در جریان این اعتراض‌ها دستگیر و دهان‌های زیادی بسته شد. در پیشاپیش این اعتراضات جنبش‌های دانشجویی سودان قرار داشت که برخلاف حرکت‌های مسلحانه در نقاط دیگر با دست‌های خالی به میدان آمده بودند. این‌بار به نظر می‌رسد عمرالبشیر با نسلی جدید سروکار پیدا کرده است که دیگر نمی‌خواهد مثل گذشته برای رییس‌جمهور کف‌وسوت بزند. واکنش دولت بشیر اما در برابر این مخالفان سرکوب و استفاده از خشونت بوده و همین است که سودان را در وضعیت خطرناکی قرار می‌دهد. این درحالی است که دولت خارطوم از دیرباز با مخالفان مسلح خود در اقصی‌نقاط کشور درگیر بوده و کشمکش‌های سیاسی او با رقیبان نیز ادامه داشته است. جدایی جنوب و به‌خصوص وضعیت مرفه این منطقه که دارد تاثیر خودش را بر شمال می‌گذارد نکته دیگری است که کسی به آن توجه نمی‌کند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.