|

اولین پلیس زن جهان

فرنگیس بیات

در اواخر قرن نوزدهم شهرداری‌ها در ایالات متحده آمریکا، شروع به استخدام زنان برای همراهی زنان و بچه‌ها در زندان‌ها و مراکز نگهداری بیماران روانی کردند. تا پایان دهه 1840 بیشتر مراکز پلیس در آمریکا استخدام‌های اینچنینی را انجام داده بودند. این زنان استخدام‌شده توسط پلیس چندان با عنوان «پلیس زن» در معنای امروزینش شناخته نمی‌شدند. چراکه نه اجازه حمل اسلحه داشتند و نه قدرت بازداشت متهم. به‌رغم محدودیت‌های حرفه‌ای و فنی که برای زنان استخدام شده در این رده وجود داشت، با این حال باید آنها را جاده‌صاف‌کنان اولیه «پلیس زن درجه‌دار» امروز دانست.
در اول آوریل 1908 اداره پلیس شهر پورتلند آمریکا دست به استخدام زنی زد (لولا بالدوین) که در مقام بازرس زن قرار بود خدمات پلیسی ارایه دهد. او پیش از این در اداره‌ای به ‌کار خدمات اجتماعی برای زنان و بچه‌های آسیب‌دیده مشغول بود. بازتاب این کار به‌شدت مورد توجه مسوولان شهری قرار گرفت و تدریجا آنها تصمیم گرفتند موقعیت شغلی خاصی برای زنان در مراکز پلیس ایجاد کنند. اما محدودیت‌های فنی و اجازه پوشیدن یونیفورم مخصوص، نصب درجه روی لباس و اجازه بازداشت متهم از جمله محدودیت‌های موجود بود. بعد از این ابتکار در ادارات پلیس آزمون‌های خاصی برای جذب زنانی که خواهان شاغل‌شدن در بخش‌های اداری و گاه فنی پلیس بودند، برگزار می‌شد. با این حال تا دهه 1920 لولا بالدوین تنها زن پلیسی بود که بعد از 14سال کار در این بخش اولین پلیس زنی شناخته می‌شد که اقتدار بازداشت متهمان را داشت. با این حال او نقش خود را بیشتر پلیس پیشگیری از وقوع جرم تعریف می‌کرد تا اجرای قانون. دو سال بعد از استخدام اولیه لولا بالدوین آلیس اس. ولز به‌عنوان مسوول اداره جوانان لس‌آنجلس انتخاب شد. انتخاب بعد از آنی صورت گرفت که شورای شهر لس‌آنجلس به اتفاق تصمیم گرفت زن پلیسی را به استخدام دربیاورد. او زنی 37ساله با دو مدرک دانشگاهی و سابقه کار در زمینه خدمات اجتماعی بود. شغل او درواقع بیشتر درگیر زنان و کودکانی بود که به واسطه اتهام‌های جنایی به اداره پلیس راه پیدا کرده بودند. بعد از این استخدام اداره پلیس در بیانیه‌ای اعلام کرد: «هیچ دختری نمی‌تواند من‌بعد توسط پلیس مرد بازداشت یا مورد سوال قرار گیرد. چنین کاری تنها می‌تواند توسط پلیس زن صورت بگیرد؛ کسی که به‌واسطه همدلی زنانه می‌تواند اعتماد خواهران جوانش را به دست آورد.» البته این اقدام پلیس بیش از آنکه متاثر از «اخلاق ویکتوریایی» و برای رعایت چارچوب‌های اخلاقی و حفاظت از مرز «خواهران جوان» باشد، نوعی آمادگی برای استخدام زنان در سطح ملی در آمریکا بود. تا سال 1915 تعداد زنان پلیس آنقدری بود که منجر به تاسیس انجمن بین‌المللی زنان پلیس شود. آلیس ولز به‌عنوان یکی از تاثیرگذارترین چهره‌هایی که «پلیس»بودن را از حرفه‌ای صرف مردانه بیرون آورد در لحظه مرگش به این مفتخر بود که 10 زن درجه‌دار را در واحد پلیسی خود مدیریت می‌کرده است. این دو زن پلیس در گام اول بیشتر دارای این انگیزه بودند که باید در مقابل آسیب‌های اجتماعی و برخورد با قربانیان اجتماعی جرایم رویکرد زنانه‌محور داشت. رویه بازداشت و برخورد قهری با آسیب‌دیدگان که در دیدگاه کلاسیک پلیس مرد صرفا موجوداتی آسیب‌زا بودند، نیاز به تغییرات و دگرگونی‌هایی داشت که با استخدام زنان به‌عنوان ماموران اجرای قانون و موظف به پیشگیری از جرم تقویت می‌شد. این دیدگاه از آنجایی که زنان استخدام‌شده در پلیس را با پیش‌زمینه‌های حرفه‌ای مبارزه با آسیب اجتماعی و مددکاری اجتماعی به صحنه اجرای قانون می‌آورد، پلیس را در تکمیل وظایف امنیتی خود انسان‌محورانه‌تر یاری می‌رساند. در قرن بیستم و بعد از جنگ دوم جهانی و از آنجایی که در طول جنگ از زنان بسیاری برای تکمیل کادرهای اداری و پلیسی در اروپا بهره گرفته می‌شد، زمینه‌ای گسترده برای اشتغال زنان در واحدهای پلیس به‌وجود آمد. اما بعد از دهه 1970 رویه استخدام و آموزش پلیس زن در مقام نیرویی حرفه‌ای تمامی تردید‌ها نسبت به استخدام پلیس زن را کنار گذاشت و نقش آنها در مقام «کمک‌دست» پلیس مرد تقریبا برای همیشه به فراموشی سپرده شد.
در اواخر قرن نوزدهم شهرداری‌ها در ایالات متحده آمریکا، شروع به استخدام زنان برای همراهی زنان و بچه‌ها در زندان‌ها و مراکز نگهداری بیماران روانی کردند. تا پایان دهه 1840 بیشتر مراکز پلیس در آمریکا استخدام‌های اینچنینی را انجام داده بودند. این زنان استخدام‌شده توسط پلیس چندان با عنوان «پلیس زن» در معنای امروزینش شناخته نمی‌شدند. چراکه نه اجازه حمل اسلحه داشتند و نه قدرت بازداشت متهم. به‌رغم محدودیت‌های حرفه‌ای و فنی که برای زنان استخدام شده در این رده وجود داشت، با این حال باید آنها را جاده‌صاف‌کنان اولیه «پلیس زن درجه‌دار» امروز دانست.
در اول آوریل 1908 اداره پلیس شهر پورتلند آمریکا دست به استخدام زنی زد (لولا بالدوین) که در مقام بازرس زن قرار بود خدمات پلیسی ارایه دهد. او پیش از این در اداره‌ای به ‌کار خدمات اجتماعی برای زنان و بچه‌های آسیب‌دیده مشغول بود. بازتاب این کار به‌شدت مورد توجه مسوولان شهری قرار گرفت و تدریجا آنها تصمیم گرفتند موقعیت شغلی خاصی برای زنان در مراکز پلیس ایجاد کنند. اما محدودیت‌های فنی و اجازه پوشیدن یونیفورم مخصوص، نصب درجه روی لباس و اجازه بازداشت متهم از جمله محدودیت‌های موجود بود. بعد از این ابتکار در ادارات پلیس آزمون‌های خاصی برای جذب زنانی که خواهان شاغل‌شدن در بخش‌های اداری و گاه فنی پلیس بودند، برگزار می‌شد. با این حال تا دهه 1920 لولا بالدوین تنها زن پلیسی بود که بعد از 14سال کار در این بخش اولین پلیس زنی شناخته می‌شد که اقتدار بازداشت متهمان را داشت. با این حال او نقش خود را بیشتر پلیس پیشگیری از وقوع جرم تعریف می‌کرد تا اجرای قانون. دو سال بعد از استخدام اولیه لولا بالدوین آلیس اس. ولز به‌عنوان مسوول اداره جوانان لس‌آنجلس انتخاب شد. انتخاب بعد از آنی صورت گرفت که شورای شهر لس‌آنجلس به اتفاق تصمیم گرفت زن پلیسی را به استخدام دربیاورد. او زنی 37ساله با دو مدرک دانشگاهی و سابقه کار در زمینه خدمات اجتماعی بود. شغل او درواقع بیشتر درگیر زنان و کودکانی بود که به واسطه اتهام‌های جنایی به اداره پلیس راه پیدا کرده بودند. بعد از این استخدام اداره پلیس در بیانیه‌ای اعلام کرد: «هیچ دختری نمی‌تواند من‌بعد توسط پلیس مرد بازداشت یا مورد سوال قرار گیرد. چنین کاری تنها می‌تواند توسط پلیس زن صورت بگیرد؛ کسی که به‌واسطه همدلی زنانه می‌تواند اعتماد خواهران جوانش را به دست آورد.» البته این اقدام پلیس بیش از آنکه متاثر از «اخلاق ویکتوریایی» و برای رعایت چارچوب‌های اخلاقی و حفاظت از مرز «خواهران جوان» باشد، نوعی آمادگی برای استخدام زنان در سطح ملی در آمریکا بود. تا سال 1915 تعداد زنان پلیس آنقدری بود که منجر به تاسیس انجمن بین‌المللی زنان پلیس شود. آلیس ولز به‌عنوان یکی از تاثیرگذارترین چهره‌هایی که «پلیس»بودن را از حرفه‌ای صرف مردانه بیرون آورد در لحظه مرگش به این مفتخر بود که 10 زن درجه‌دار را در واحد پلیسی خود مدیریت می‌کرده است. این دو زن پلیس در گام اول بیشتر دارای این انگیزه بودند که باید در مقابل آسیب‌های اجتماعی و برخورد با قربانیان اجتماعی جرایم رویکرد زنانه‌محور داشت. رویه بازداشت و برخورد قهری با آسیب‌دیدگان که در دیدگاه کلاسیک پلیس مرد صرفا موجوداتی آسیب‌زا بودند، نیاز به تغییرات و دگرگونی‌هایی داشت که با استخدام زنان به‌عنوان ماموران اجرای قانون و موظف به پیشگیری از جرم تقویت می‌شد. این دیدگاه از آنجایی که زنان استخدام‌شده در پلیس را با پیش‌زمینه‌های حرفه‌ای مبارزه با آسیب اجتماعی و مددکاری اجتماعی به صحنه اجرای قانون می‌آورد، پلیس را در تکمیل وظایف امنیتی خود انسان‌محورانه‌تر یاری می‌رساند. در قرن بیستم و بعد از جنگ دوم جهانی و از آنجایی که در طول جنگ از زنان بسیاری برای تکمیل کادرهای اداری و پلیسی در اروپا بهره گرفته می‌شد، زمینه‌ای گسترده برای اشتغال زنان در واحدهای پلیس به‌وجود آمد. اما بعد از دهه 1970 رویه استخدام و آموزش پلیس زن در مقام نیرویی حرفه‌ای تمامی تردید‌ها نسبت به استخدام پلیس زن را کنار گذاشت و نقش آنها در مقام «کمک‌دست» پلیس مرد تقریبا برای همیشه به فراموشی سپرده شد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.