نقشه مشکوک
تقسیم کشورهای عربی به کشورهای کوچکتر بهلحاظ قبیلهای یا قومی و مذهبی مساله دور از ذهنی نیست. همچنین ترسیم دوباره مرزها و نقشهها امری است که در تاریخ سابقه دارد؛ از زمان کنفرانس نخست صهیونیستها و طرح «هرتزل» برای مهاجرت یهودیان به فلسطین تا وعده «بالفور» و تا توافقنامه «سایکس - بیکو» در سال 1916 برای تقسیم هلال سبز که منجر به تاسیس کشورهایی مانند لبنان و سوریه و... شد و این اتفاق بارهاوبارها تکرار شده است.
چند روز پیش روزنامه «نیویورکتایمز» نقشهای را به نقل از «رابین رایت» یکی از تحلیلگران خود منتشر کرد که بر اساس آن وی معتقد بود کشورهای خاورمیانه به 14 کشور تقسیم خواهند شد ازجمله عربستانسعودی که قرار است به پنج کشور تقسیم شود. ما کاری به این تحلیلگر به قول خودش بیطرف و تصوراتش نداریم بلکه بیشتر به سناریوی موجود در پشت این تصورات کار داریم که نه در ذهن این تحلیلگر بلکه در پشت دیوارهای مخفی کشورهایی جولان میخورد که با اعراب سروکار دارند.
به نظر ما مساله خطرناکتر از اینهاست که به اشاره یک روزنامه در حجم نیویورکتایمز محدود شود. چون در واقعیتها هم شاهد مظاهر این تقسیم اراضی برخی کشورهای عربی هستیم که در اثر تراکم عوامل متعدد تاریخی به وجود آمده است. مثل جنگ طولانیمدت در لبنان یا یمن که با وجود استمرار هنوز به تجزیه این کشورها منجر نشده است. اما چرا این تقسیم کشورهای حوزه خلیجفارس یا سودان و اردن و مغرب و الجزایر را شامل نمیشود؟ اینجاست که ما شک میکنیم اینگونه هشدارها بیشتر برای بهوحشتانداختن دیگران نباشد. با هدف سرکیسهکردن این دولتها از طریق بازار فروش تسلیحات و عقد معاملات جدید یا ایجاد وحشت برای اینکه چنین کشورهایی خود را به دامن آنها انداخته و درخواست پناهندگی کنند. ایجاد رعب و وحشت همیشه یکی از ابزارهایی بوده است که کسی را به یک طرف و از طرف دیگر دور میسازد. بهطور کلی، برای اینکه روابط دوجانبه بهصورتی صحیح استمرار داشته باشد نباید در اعتماد کشوری که بهنوبه خود یک حامی بینالمللی است تردید کرد یا به تحلیل افکار و اهدافش نشست. از اینرو میگوییم مطالبی را که روزنامه نیویورکتایمز آورده بود ما را نمیترساند و دچار وحشت نمیکند اما به ما میفهماند که چه کسی لباس دوست ما را برتن کرده و درعین حال از پشت علیه ما توطئه میکند و حتی خنجر میزند... .
چند روز پیش روزنامه «نیویورکتایمز» نقشهای را به نقل از «رابین رایت» یکی از تحلیلگران خود منتشر کرد که بر اساس آن وی معتقد بود کشورهای خاورمیانه به 14 کشور تقسیم خواهند شد ازجمله عربستانسعودی که قرار است به پنج کشور تقسیم شود. ما کاری به این تحلیلگر به قول خودش بیطرف و تصوراتش نداریم بلکه بیشتر به سناریوی موجود در پشت این تصورات کار داریم که نه در ذهن این تحلیلگر بلکه در پشت دیوارهای مخفی کشورهایی جولان میخورد که با اعراب سروکار دارند.
به نظر ما مساله خطرناکتر از اینهاست که به اشاره یک روزنامه در حجم نیویورکتایمز محدود شود. چون در واقعیتها هم شاهد مظاهر این تقسیم اراضی برخی کشورهای عربی هستیم که در اثر تراکم عوامل متعدد تاریخی به وجود آمده است. مثل جنگ طولانیمدت در لبنان یا یمن که با وجود استمرار هنوز به تجزیه این کشورها منجر نشده است. اما چرا این تقسیم کشورهای حوزه خلیجفارس یا سودان و اردن و مغرب و الجزایر را شامل نمیشود؟ اینجاست که ما شک میکنیم اینگونه هشدارها بیشتر برای بهوحشتانداختن دیگران نباشد. با هدف سرکیسهکردن این دولتها از طریق بازار فروش تسلیحات و عقد معاملات جدید یا ایجاد وحشت برای اینکه چنین کشورهایی خود را به دامن آنها انداخته و درخواست پناهندگی کنند. ایجاد رعب و وحشت همیشه یکی از ابزارهایی بوده است که کسی را به یک طرف و از طرف دیگر دور میسازد. بهطور کلی، برای اینکه روابط دوجانبه بهصورتی صحیح استمرار داشته باشد نباید در اعتماد کشوری که بهنوبه خود یک حامی بینالمللی است تردید کرد یا به تحلیل افکار و اهدافش نشست. از اینرو میگوییم مطالبی را که روزنامه نیویورکتایمز آورده بود ما را نمیترساند و دچار وحشت نمیکند اما به ما میفهماند که چه کسی لباس دوست ما را برتن کرده و درعین حال از پشت علیه ما توطئه میکند و حتی خنجر میزند... .
تقسیم کشورهای عربی به کشورهای کوچکتر بهلحاظ قبیلهای یا قومی و مذهبی مساله دور از ذهنی نیست. همچنین ترسیم دوباره مرزها و نقشهها امری است که در تاریخ سابقه دارد؛ از زمان کنفرانس نخست صهیونیستها و طرح «هرتزل» برای مهاجرت یهودیان به فلسطین تا وعده «بالفور» و تا توافقنامه «سایکس - بیکو» در سال 1916 برای تقسیم هلال سبز که منجر به تاسیس کشورهایی مانند لبنان و سوریه و... شد و این اتفاق بارهاوبارها تکرار شده است.
چند روز پیش روزنامه «نیویورکتایمز» نقشهای را به نقل از «رابین رایت» یکی از تحلیلگران خود منتشر کرد که بر اساس آن وی معتقد بود کشورهای خاورمیانه به 14 کشور تقسیم خواهند شد ازجمله عربستانسعودی که قرار است به پنج کشور تقسیم شود. ما کاری به این تحلیلگر به قول خودش بیطرف و تصوراتش نداریم بلکه بیشتر به سناریوی موجود در پشت این تصورات کار داریم که نه در ذهن این تحلیلگر بلکه در پشت دیوارهای مخفی کشورهایی جولان میخورد که با اعراب سروکار دارند.
به نظر ما مساله خطرناکتر از اینهاست که به اشاره یک روزنامه در حجم نیویورکتایمز محدود شود. چون در واقعیتها هم شاهد مظاهر این تقسیم اراضی برخی کشورهای عربی هستیم که در اثر تراکم عوامل متعدد تاریخی به وجود آمده است. مثل جنگ طولانیمدت در لبنان یا یمن که با وجود استمرار هنوز به تجزیه این کشورها منجر نشده است. اما چرا این تقسیم کشورهای حوزه خلیجفارس یا سودان و اردن و مغرب و الجزایر را شامل نمیشود؟ اینجاست که ما شک میکنیم اینگونه هشدارها بیشتر برای بهوحشتانداختن دیگران نباشد. با هدف سرکیسهکردن این دولتها از طریق بازار فروش تسلیحات و عقد معاملات جدید یا ایجاد وحشت برای اینکه چنین کشورهایی خود را به دامن آنها انداخته و درخواست پناهندگی کنند. ایجاد رعب و وحشت همیشه یکی از ابزارهایی بوده است که کسی را به یک طرف و از طرف دیگر دور میسازد. بهطور کلی، برای اینکه روابط دوجانبه بهصورتی صحیح استمرار داشته باشد نباید در اعتماد کشوری که بهنوبه خود یک حامی بینالمللی است تردید کرد یا به تحلیل افکار و اهدافش نشست. از اینرو میگوییم مطالبی را که روزنامه نیویورکتایمز آورده بود ما را نمیترساند و دچار وحشت نمیکند اما به ما میفهماند که چه کسی لباس دوست ما را برتن کرده و درعین حال از پشت علیه ما توطئه میکند و حتی خنجر میزند... .
چند روز پیش روزنامه «نیویورکتایمز» نقشهای را به نقل از «رابین رایت» یکی از تحلیلگران خود منتشر کرد که بر اساس آن وی معتقد بود کشورهای خاورمیانه به 14 کشور تقسیم خواهند شد ازجمله عربستانسعودی که قرار است به پنج کشور تقسیم شود. ما کاری به این تحلیلگر به قول خودش بیطرف و تصوراتش نداریم بلکه بیشتر به سناریوی موجود در پشت این تصورات کار داریم که نه در ذهن این تحلیلگر بلکه در پشت دیوارهای مخفی کشورهایی جولان میخورد که با اعراب سروکار دارند.
به نظر ما مساله خطرناکتر از اینهاست که به اشاره یک روزنامه در حجم نیویورکتایمز محدود شود. چون در واقعیتها هم شاهد مظاهر این تقسیم اراضی برخی کشورهای عربی هستیم که در اثر تراکم عوامل متعدد تاریخی به وجود آمده است. مثل جنگ طولانیمدت در لبنان یا یمن که با وجود استمرار هنوز به تجزیه این کشورها منجر نشده است. اما چرا این تقسیم کشورهای حوزه خلیجفارس یا سودان و اردن و مغرب و الجزایر را شامل نمیشود؟ اینجاست که ما شک میکنیم اینگونه هشدارها بیشتر برای بهوحشتانداختن دیگران نباشد. با هدف سرکیسهکردن این دولتها از طریق بازار فروش تسلیحات و عقد معاملات جدید یا ایجاد وحشت برای اینکه چنین کشورهایی خود را به دامن آنها انداخته و درخواست پناهندگی کنند. ایجاد رعب و وحشت همیشه یکی از ابزارهایی بوده است که کسی را به یک طرف و از طرف دیگر دور میسازد. بهطور کلی، برای اینکه روابط دوجانبه بهصورتی صحیح استمرار داشته باشد نباید در اعتماد کشوری که بهنوبه خود یک حامی بینالمللی است تردید کرد یا به تحلیل افکار و اهدافش نشست. از اینرو میگوییم مطالبی را که روزنامه نیویورکتایمز آورده بود ما را نمیترساند و دچار وحشت نمیکند اما به ما میفهماند که چه کسی لباس دوست ما را برتن کرده و درعین حال از پشت علیه ما توطئه میکند و حتی خنجر میزند... .
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.