|

دایی وانیا و دیگران

سوسن مقصودلو

- سلام سونیا.
- دایی وانیا چطوری؟
- بسیار معمولی.
- از کجا زنگ می‌زنی؟
- از لاهیجان.
- اونجا چه‌کار می‌کنی؟
- بعد 30سال برگشتم به خونه پدری‌ام.
- سرکار هستی؟
- نه بیکارم؛ روزا‌رو می‌مالونم.
- حالت چطوره؟
- بیشتر در حالت افقی‌ام.
- خدا بد نده. نکنه مریضی؟
- جسمم سالمه. به قول «دکتر آستروف» توی دایی وانیا: «احساساتم زنگ زده است.»
- چرا چیزی شده.
- «وقتی به یاد سال‌هایی که غفلت کرده و احمقانه هدرشان داده‌ام؛ می‌افتم، از خشم و تاسف خواب به چشمم نمی‌آید. زیرا همه چیزهایی را که امروز پیری از من مضایقه می‌کند در آن سال‌ها می‌توانستم داشته باشم.»
- اینا عقاید دکتر آستروفه. تو دایی وانیا هستی.
- زمانه آدم‌ها را عوض می‌کند.
- طیبه چطوره؟
- در حال متارکه‌ایم.
- عجب. مثل اینکه قسمت نیست یلنا و وانیا در زندگی واقعی هم روزگار خوشی داشته باشن.
- بله. هروقت دعوامون میشه خانم داد می‌زنه «دنیا به وسیله راهزن‌ها و آتش‌سوزی‌ها نیست که نابود می‌شود بلکه به‌سبب نفرت و عداوت و اختلاف‌های ناچیزی از همین قبیل از بین می‌رود.»
- چه‌خوب، بعد این همه سال دیالوگ‌هاشو حفظه.
- بعد جوراب منو از زیر تخت درمیاره می‌گیره جلوی دماغم.
- واقعا برای این چیزا می‌خواین جدا بشین.
- این چیزا و خیلی چیزای دیگه.
- آخه شما بچه دارین.
- به قول آستروف: «آنهایی که صد یا 200سال بعد از مرگ ما زندگی می‌کنند آیا از اینکه راه پیشرفتشان را هموار کرده‌ایم؛ از ما به نیکی یاد خواهند کرد؟»
- آدم‌ها اگر یاد نکنند؛ خداوند یاد می‌کند.
- سونیا خانم قرار نشد جمله مارینا را بگی.
- شما هم قرار نشد حرف‌های دکتر آستروف را به رخ من بکشید دایی‌جان.
- شوهرت چه‌کار می‌کنه؟
- مردی که سبیلش دراز و استعدادش کوتاه است؟
- اومدی و نسازی.
- جمله کتابه.
- می‌دونم.
- شوهرم مثل دایی وانیا اعتقاد داره احساسش و خودش مثل اشعه آفتابی که توی گودالی افتاده باشه بیهوده از بین می‌رود.
- اون دیگه چرا مگه رسمی نیست. خودت چی؟
- من برای خودم منتظر هیچ چیز تازه‌ای نیستم.
- از مردم هم بدم می‌آید... مدت‌هاست که دیگر کسی را دوست ندارم.
- اینو آستروف می‌گفت یا وانیا؟
- آستروف.
- اما اینو وانیا میگه: «آدم وقتی زندگی حقیقی نداشته باشه ناچار با سراب زندگی می‌کنه.» تصمیم گرفتیم از این شهر شلوغ بریم.
- کجا؟
- شوهرم میگه: «بازنشست که شدم دلم می‌خواد یه‌تیکه زمین توی شمال داشته باشم توش یه ویلا بسازم و درخت‌های پرتقال بکارم.»
- «همه‌تان جنگل‌ها را نابخردانه نابود می‌کنید و به‌زودی چیزی روی زمین باقی نخواهد ماند.»
- «شما هم انسانی را نابخردانه نابود می‌کنید و به‌زودی به لطف شما؛ وفا و صفا و توان ازخودگذشتگی از جهان رخت برمی‌بندد.»
- اشاره‌ات به هومن پسرمه؟
- اشاره‌ات به حامد شوهرمه؟
- چخوف جادوگره. چقدر شخصیت‌هاش با آدم‌های همه‌جا مصداق دارن.
- نظرت چیه؟ خوبه ما بیاییم شمال زندگی کنیم.
- «در چنین هوایی آدم خوب است خودش را حلق‌آویز کند.»
- نخیر دایی وانیا. «در سرزمین‌هایی که جنگل دارد. آب‌وهوا ملایم است. مردم فلسفه‌شان تیره و ملال‌انگیز نیست.»
- برو سونیا خانم؛ برو غذات سوخت.
- خداحافظ دایی وانیا.
- سلام سونیا.
- دایی وانیا چطوری؟
- بسیار معمولی.
- از کجا زنگ می‌زنی؟
- از لاهیجان.
- اونجا چه‌کار می‌کنی؟
- بعد 30سال برگشتم به خونه پدری‌ام.
- سرکار هستی؟
- نه بیکارم؛ روزا‌رو می‌مالونم.
- حالت چطوره؟
- بیشتر در حالت افقی‌ام.
- خدا بد نده. نکنه مریضی؟
- جسمم سالمه. به قول «دکتر آستروف» توی دایی وانیا: «احساساتم زنگ زده است.»
- چرا چیزی شده.
- «وقتی به یاد سال‌هایی که غفلت کرده و احمقانه هدرشان داده‌ام؛ می‌افتم، از خشم و تاسف خواب به چشمم نمی‌آید. زیرا همه چیزهایی را که امروز پیری از من مضایقه می‌کند در آن سال‌ها می‌توانستم داشته باشم.»
- اینا عقاید دکتر آستروفه. تو دایی وانیا هستی.
- زمانه آدم‌ها را عوض می‌کند.
- طیبه چطوره؟
- در حال متارکه‌ایم.
- عجب. مثل اینکه قسمت نیست یلنا و وانیا در زندگی واقعی هم روزگار خوشی داشته باشن.
- بله. هروقت دعوامون میشه خانم داد می‌زنه «دنیا به وسیله راهزن‌ها و آتش‌سوزی‌ها نیست که نابود می‌شود بلکه به‌سبب نفرت و عداوت و اختلاف‌های ناچیزی از همین قبیل از بین می‌رود.»
- چه‌خوب، بعد این همه سال دیالوگ‌هاشو حفظه.
- بعد جوراب منو از زیر تخت درمیاره می‌گیره جلوی دماغم.
- واقعا برای این چیزا می‌خواین جدا بشین.
- این چیزا و خیلی چیزای دیگه.
- آخه شما بچه دارین.
- به قول آستروف: «آنهایی که صد یا 200سال بعد از مرگ ما زندگی می‌کنند آیا از اینکه راه پیشرفتشان را هموار کرده‌ایم؛ از ما به نیکی یاد خواهند کرد؟»
- آدم‌ها اگر یاد نکنند؛ خداوند یاد می‌کند.
- سونیا خانم قرار نشد جمله مارینا را بگی.
- شما هم قرار نشد حرف‌های دکتر آستروف را به رخ من بکشید دایی‌جان.
- شوهرت چه‌کار می‌کنه؟
- مردی که سبیلش دراز و استعدادش کوتاه است؟
- اومدی و نسازی.
- جمله کتابه.
- می‌دونم.
- شوهرم مثل دایی وانیا اعتقاد داره احساسش و خودش مثل اشعه آفتابی که توی گودالی افتاده باشه بیهوده از بین می‌رود.
- اون دیگه چرا مگه رسمی نیست. خودت چی؟
- من برای خودم منتظر هیچ چیز تازه‌ای نیستم.
- از مردم هم بدم می‌آید... مدت‌هاست که دیگر کسی را دوست ندارم.
- اینو آستروف می‌گفت یا وانیا؟
- آستروف.
- اما اینو وانیا میگه: «آدم وقتی زندگی حقیقی نداشته باشه ناچار با سراب زندگی می‌کنه.» تصمیم گرفتیم از این شهر شلوغ بریم.
- کجا؟
- شوهرم میگه: «بازنشست که شدم دلم می‌خواد یه‌تیکه زمین توی شمال داشته باشم توش یه ویلا بسازم و درخت‌های پرتقال بکارم.»
- «همه‌تان جنگل‌ها را نابخردانه نابود می‌کنید و به‌زودی چیزی روی زمین باقی نخواهد ماند.»
- «شما هم انسانی را نابخردانه نابود می‌کنید و به‌زودی به لطف شما؛ وفا و صفا و توان ازخودگذشتگی از جهان رخت برمی‌بندد.»
- اشاره‌ات به هومن پسرمه؟
- اشاره‌ات به حامد شوهرمه؟
- چخوف جادوگره. چقدر شخصیت‌هاش با آدم‌های همه‌جا مصداق دارن.
- نظرت چیه؟ خوبه ما بیاییم شمال زندگی کنیم.
- «در چنین هوایی آدم خوب است خودش را حلق‌آویز کند.»
- نخیر دایی وانیا. «در سرزمین‌هایی که جنگل دارد. آب‌وهوا ملایم است. مردم فلسفه‌شان تیره و ملال‌انگیز نیست.»
- برو سونیا خانم؛ برو غذات سوخت.
- خداحافظ دایی وانیا.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.