رمل و اسطرلاب
جاوید قرباناوغلی . مدیرکل پیشین وزارت خارجه
1- همایش «رابطه با آمریکا» که در آخرین روز هفته گذشته در تالار ابن سینای مشهد برگزار شد فرصتی را فراهم کرد تا یکی از چهرههای سیاسی که به اظهار نظرهای عجیب شهره است، بار دیگر پس از انتخابات باشکوه 24 خرداد که نتیجه آن دور از انتظار وی و همفکرانش بود، حضور خود را در صحنه سیاسی کشور اعلام کند. برای دوستان و همکاران - البته سابق- آقای «جواد لاریجانی» از ایام حضور در وزارت خارجه، نظریهپردازیهای پرطمطراق وی در عرصه سیاست خارجی و البته بذلهگوییهایش، از خاطرات به یادماندنی آن ایام هر چند کوتاه است تا جایی که برای بسیاری، مرز بین حرفهای جدی ولو در غالب نظرات سیاسی و بذلهگویی قابل تفکیک نیست و علیالظاهر، گذشت ایام در این عادت مالوف تغییری ایجاد نکرده است.
2- علم ریاضیات از علوم دقیقه است و کسانی که در این عرصه به مدارج عالی میرسند معمولا از ذهنی منطقی و قدرت استدلال غیرقابل انکار برخوردارند. اما کسانی که تراوشات فکری این دانشمند برجسته و شاگرد نامی ریاضیدان آمریکایی را دنبال میکنند با تناقضی غیرقابل حل روبهرو هستند. ظاهرا خروج اجباری یا داوطلبانه از وزارت خارجه، سرنوشت دیگری را برای او رقم زد و آن انتزاع ایشان از مسیر حاکمیت منطق است.
تحلیل وی درباره تلفن «اوباما» به «روحانی» و رابطه آن با نقشه رژیم صهیونیستی، آخرین نظریهپردازی بود که در آن همایش طرح شد. آقای لاریجانی مدعی شده است اسراییل با این اقدام خواسته است نشان دهد: 1-رییسجمهور ما در داخل کشور، مورد حمایت نیست 2- سخنان ایشان در سازمانملل کاملا شخصی بوده است. 3-اینکه او با چه رمل و اسطرلابی به این کشف بزرگ دست یافته، کاری است سخت و خارج از تحلیل نگارنده این قلم. بر این باورم که آقای لاریجانی با گذشت 17 سال از تاثیرات مذاکرات بهمن 1375 با نیک براون انگلیسی بیرون نیامده و در هر نظریهپردازی، گوشه چشمی به فضای آن مذاکرات و سرنوشتی که بر او رقم زده شد دارد که به قول خواجه شیراز: مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو / یادم از کشته خویش آمد و هنگام درو ،بر این اساس پیشنهاد میکنم جهتگیریهای فکری و اظهارنظرهای سیاسی به شکلی بررسی شده و منحنی سینوسی نظریات سیاسی او در ادوار مختلف از جمله دوران اصلاحات و مقطع فعالیت «احمدینژاد» در معرض قضاوت قرار گیرد تا برای اهل فن مشخص شود چگونه میتوان نظریات سیاسی را با امواج سیاسی تنظیم کرده و منطبق با شرایط، از این شاخ به آن شاخ تغییر مکان داد. اما دریغ و صد دریغ که در این افت و خیز سیاسی همواره او از «مخالفت با اصلاحات» از تک و تا نیفتاده و امروز هم به اقتضای زمان به طرح نظراتی درباره آنچه آن تماس تلفنی و نقشه اسراییل نامیده میپردازد. 4-بر این باورم اگر ایشان از زمان خلاصی اجباری یا اختیاری از کار سیاسی در وزارت خارجه به حوزه تخصصی خود بازمیگشت، شاید امروز ایران میتوانست به داشتن یک نامزد نوبل در رشته ریاضی افتخار کند. اگر وی کارنامه موفقی در طرح نظرات سیاسی نداشته باشد هیچکس نمیتواند منکر قابلیت بیبدیل وی در تغییر مواضع سیاسی بر اساس شرایط باشد و بر اهل فن پوشیده نیست که چنین هنری از همه کس برنیاید مگر آنکه صاحب آن هنر، از هوشی در حد«بوعلی» برخوردار باشد.
2- علم ریاضیات از علوم دقیقه است و کسانی که در این عرصه به مدارج عالی میرسند معمولا از ذهنی منطقی و قدرت استدلال غیرقابل انکار برخوردارند. اما کسانی که تراوشات فکری این دانشمند برجسته و شاگرد نامی ریاضیدان آمریکایی را دنبال میکنند با تناقضی غیرقابل حل روبهرو هستند. ظاهرا خروج اجباری یا داوطلبانه از وزارت خارجه، سرنوشت دیگری را برای او رقم زد و آن انتزاع ایشان از مسیر حاکمیت منطق است.
تحلیل وی درباره تلفن «اوباما» به «روحانی» و رابطه آن با نقشه رژیم صهیونیستی، آخرین نظریهپردازی بود که در آن همایش طرح شد. آقای لاریجانی مدعی شده است اسراییل با این اقدام خواسته است نشان دهد: 1-رییسجمهور ما در داخل کشور، مورد حمایت نیست 2- سخنان ایشان در سازمانملل کاملا شخصی بوده است. 3-اینکه او با چه رمل و اسطرلابی به این کشف بزرگ دست یافته، کاری است سخت و خارج از تحلیل نگارنده این قلم. بر این باورم که آقای لاریجانی با گذشت 17 سال از تاثیرات مذاکرات بهمن 1375 با نیک براون انگلیسی بیرون نیامده و در هر نظریهپردازی، گوشه چشمی به فضای آن مذاکرات و سرنوشتی که بر او رقم زده شد دارد که به قول خواجه شیراز: مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو / یادم از کشته خویش آمد و هنگام درو ،بر این اساس پیشنهاد میکنم جهتگیریهای فکری و اظهارنظرهای سیاسی به شکلی بررسی شده و منحنی سینوسی نظریات سیاسی او در ادوار مختلف از جمله دوران اصلاحات و مقطع فعالیت «احمدینژاد» در معرض قضاوت قرار گیرد تا برای اهل فن مشخص شود چگونه میتوان نظریات سیاسی را با امواج سیاسی تنظیم کرده و منطبق با شرایط، از این شاخ به آن شاخ تغییر مکان داد. اما دریغ و صد دریغ که در این افت و خیز سیاسی همواره او از «مخالفت با اصلاحات» از تک و تا نیفتاده و امروز هم به اقتضای زمان به طرح نظراتی درباره آنچه آن تماس تلفنی و نقشه اسراییل نامیده میپردازد. 4-بر این باورم اگر ایشان از زمان خلاصی اجباری یا اختیاری از کار سیاسی در وزارت خارجه به حوزه تخصصی خود بازمیگشت، شاید امروز ایران میتوانست به داشتن یک نامزد نوبل در رشته ریاضی افتخار کند. اگر وی کارنامه موفقی در طرح نظرات سیاسی نداشته باشد هیچکس نمیتواند منکر قابلیت بیبدیل وی در تغییر مواضع سیاسی بر اساس شرایط باشد و بر اهل فن پوشیده نیست که چنین هنری از همه کس برنیاید مگر آنکه صاحب آن هنر، از هوشی در حد«بوعلی» برخوردار باشد.
1- همایش «رابطه با آمریکا» که در آخرین روز هفته گذشته در تالار ابن سینای مشهد برگزار شد فرصتی را فراهم کرد تا یکی از چهرههای سیاسی که به اظهار نظرهای عجیب شهره است، بار دیگر پس از انتخابات باشکوه 24 خرداد که نتیجه آن دور از انتظار وی و همفکرانش بود، حضور خود را در صحنه سیاسی کشور اعلام کند. برای دوستان و همکاران - البته سابق- آقای «جواد لاریجانی» از ایام حضور در وزارت خارجه، نظریهپردازیهای پرطمطراق وی در عرصه سیاست خارجی و البته بذلهگوییهایش، از خاطرات به یادماندنی آن ایام هر چند کوتاه است تا جایی که برای بسیاری، مرز بین حرفهای جدی ولو در غالب نظرات سیاسی و بذلهگویی قابل تفکیک نیست و علیالظاهر، گذشت ایام در این عادت مالوف تغییری ایجاد نکرده است.
2- علم ریاضیات از علوم دقیقه است و کسانی که در این عرصه به مدارج عالی میرسند معمولا از ذهنی منطقی و قدرت استدلال غیرقابل انکار برخوردارند. اما کسانی که تراوشات فکری این دانشمند برجسته و شاگرد نامی ریاضیدان آمریکایی را دنبال میکنند با تناقضی غیرقابل حل روبهرو هستند. ظاهرا خروج اجباری یا داوطلبانه از وزارت خارجه، سرنوشت دیگری را برای او رقم زد و آن انتزاع ایشان از مسیر حاکمیت منطق است.
تحلیل وی درباره تلفن «اوباما» به «روحانی» و رابطه آن با نقشه رژیم صهیونیستی، آخرین نظریهپردازی بود که در آن همایش طرح شد. آقای لاریجانی مدعی شده است اسراییل با این اقدام خواسته است نشان دهد: 1-رییسجمهور ما در داخل کشور، مورد حمایت نیست 2- سخنان ایشان در سازمانملل کاملا شخصی بوده است. 3-اینکه او با چه رمل و اسطرلابی به این کشف بزرگ دست یافته، کاری است سخت و خارج از تحلیل نگارنده این قلم. بر این باورم که آقای لاریجانی با گذشت 17 سال از تاثیرات مذاکرات بهمن 1375 با نیک براون انگلیسی بیرون نیامده و در هر نظریهپردازی، گوشه چشمی به فضای آن مذاکرات و سرنوشتی که بر او رقم زده شد دارد که به قول خواجه شیراز: مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو / یادم از کشته خویش آمد و هنگام درو ،بر این اساس پیشنهاد میکنم جهتگیریهای فکری و اظهارنظرهای سیاسی به شکلی بررسی شده و منحنی سینوسی نظریات سیاسی او در ادوار مختلف از جمله دوران اصلاحات و مقطع فعالیت «احمدینژاد» در معرض قضاوت قرار گیرد تا برای اهل فن مشخص شود چگونه میتوان نظریات سیاسی را با امواج سیاسی تنظیم کرده و منطبق با شرایط، از این شاخ به آن شاخ تغییر مکان داد. اما دریغ و صد دریغ که در این افت و خیز سیاسی همواره او از «مخالفت با اصلاحات» از تک و تا نیفتاده و امروز هم به اقتضای زمان به طرح نظراتی درباره آنچه آن تماس تلفنی و نقشه اسراییل نامیده میپردازد. 4-بر این باورم اگر ایشان از زمان خلاصی اجباری یا اختیاری از کار سیاسی در وزارت خارجه به حوزه تخصصی خود بازمیگشت، شاید امروز ایران میتوانست به داشتن یک نامزد نوبل در رشته ریاضی افتخار کند. اگر وی کارنامه موفقی در طرح نظرات سیاسی نداشته باشد هیچکس نمیتواند منکر قابلیت بیبدیل وی در تغییر مواضع سیاسی بر اساس شرایط باشد و بر اهل فن پوشیده نیست که چنین هنری از همه کس برنیاید مگر آنکه صاحب آن هنر، از هوشی در حد«بوعلی» برخوردار باشد.
2- علم ریاضیات از علوم دقیقه است و کسانی که در این عرصه به مدارج عالی میرسند معمولا از ذهنی منطقی و قدرت استدلال غیرقابل انکار برخوردارند. اما کسانی که تراوشات فکری این دانشمند برجسته و شاگرد نامی ریاضیدان آمریکایی را دنبال میکنند با تناقضی غیرقابل حل روبهرو هستند. ظاهرا خروج اجباری یا داوطلبانه از وزارت خارجه، سرنوشت دیگری را برای او رقم زد و آن انتزاع ایشان از مسیر حاکمیت منطق است.
تحلیل وی درباره تلفن «اوباما» به «روحانی» و رابطه آن با نقشه رژیم صهیونیستی، آخرین نظریهپردازی بود که در آن همایش طرح شد. آقای لاریجانی مدعی شده است اسراییل با این اقدام خواسته است نشان دهد: 1-رییسجمهور ما در داخل کشور، مورد حمایت نیست 2- سخنان ایشان در سازمانملل کاملا شخصی بوده است. 3-اینکه او با چه رمل و اسطرلابی به این کشف بزرگ دست یافته، کاری است سخت و خارج از تحلیل نگارنده این قلم. بر این باورم که آقای لاریجانی با گذشت 17 سال از تاثیرات مذاکرات بهمن 1375 با نیک براون انگلیسی بیرون نیامده و در هر نظریهپردازی، گوشه چشمی به فضای آن مذاکرات و سرنوشتی که بر او رقم زده شد دارد که به قول خواجه شیراز: مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو / یادم از کشته خویش آمد و هنگام درو ،بر این اساس پیشنهاد میکنم جهتگیریهای فکری و اظهارنظرهای سیاسی به شکلی بررسی شده و منحنی سینوسی نظریات سیاسی او در ادوار مختلف از جمله دوران اصلاحات و مقطع فعالیت «احمدینژاد» در معرض قضاوت قرار گیرد تا برای اهل فن مشخص شود چگونه میتوان نظریات سیاسی را با امواج سیاسی تنظیم کرده و منطبق با شرایط، از این شاخ به آن شاخ تغییر مکان داد. اما دریغ و صد دریغ که در این افت و خیز سیاسی همواره او از «مخالفت با اصلاحات» از تک و تا نیفتاده و امروز هم به اقتضای زمان به طرح نظراتی درباره آنچه آن تماس تلفنی و نقشه اسراییل نامیده میپردازد. 4-بر این باورم اگر ایشان از زمان خلاصی اجباری یا اختیاری از کار سیاسی در وزارت خارجه به حوزه تخصصی خود بازمیگشت، شاید امروز ایران میتوانست به داشتن یک نامزد نوبل در رشته ریاضی افتخار کند. اگر وی کارنامه موفقی در طرح نظرات سیاسی نداشته باشد هیچکس نمیتواند منکر قابلیت بیبدیل وی در تغییر مواضع سیاسی بر اساس شرایط باشد و بر اهل فن پوشیده نیست که چنین هنری از همه کس برنیاید مگر آنکه صاحب آن هنر، از هوشی در حد«بوعلی» برخوردار باشد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.