تندروها در تقلا
مصطفی ایزدی . فعال سیاسی
هنر سیاسی بخشی از یک جناح سیاسی که هنوز چشم خود را به روی حقایق جامعه باز نکردهاند، این است که فکر میکنند تواناییهای زیادی برای برهمزدن معادلات شکلگرفته پس از انتخابات ریاستجمهوری یازدهم دارند. برخی، زمین و زمان را به هم میدوزند تا تحلیلی به نفع دیدگاههای خود قلمی کنند از جمله مواردی که نه گاهوبیگاه، بلکه بهطور مرتب روی آن مانور میدهند، عبارتند از:
1- مرور زمان تاثیری در آموختههای سه، چهار دهه قبل ندارد و هرآنچه در گذشته مطرح شده،حتی اگر متناسب با زمان مربوطه بوده،تغییرناپذیر است. مثلا اگر 34سال قبل امامخمینی(ره) گفتهاند:«رابطه آمریکا و ایران، رابطه گرگ و میش است.» پس از آن، برای همیشه یعنی امروز هم ایران میش است و آمریکا گرگ. آنها از این جمله نتیجه میگیرند که هرگز نباید با آمریکاییها مذاکره و گفتوگو کرد. در صورتیکه ایران امروز، قدرت قابلتحسینی دارد و از نظر وحدت و همدلی داخلی، بیش از پیش این قدرت را به رخ دشمنان خود میکشد و از آن طرف، آمریکا قدرت پیشین را از دست داده و حتی در درون، به چنددستگی دچار است. بنابراین هر نوع مذاکره فیمابین، اگر با تدبیر پیش رود، به یک معادله برد-برد ختم میشود. با ازبینرفتن تنشهای موجود در روابط ایران و غرب، زمینه سازندگی و پیشرفت ایران، در داخل و خارج، گستردهتر خواهد شد و افق آینده روشنتر میشود. از این نمونهها بسیار است.
که سخنانی در زمان خود شأن نزولی داشته و امروزه جهان و ایران و حالات مردم و نگاههای سیاسی و برداشتهای فقهی و نگرشهای مردم به روزگار خود، دستخوش تغییرات زیادی شده است. انسان بامطالعه و اندیشمند، هر روزش با دیروز فرق میکند، مگر در اصولی که با مبدا خداوندی آموخته باشد که این هم در تعبیر و تفسیر و روزانهکردن آن نیز، نظرات گوناگونی پیش میآید.
2- یکی دیگر از مسایل آنها این است که آنها فرض کردهاند جامعه انباشته و لبریز از نیروهای حامی آنهاست و وقتی دیدگاههای تغییرناکرده خود را مطرح میکنند، بلافاصله از کل مردم ایران که آنان را حمایت میکنند، دم میزنند. در صورتی که مردم ایران در خرداد 92 نظر خویش را اعلام کردند، بهویژه وقتی عناصر معتدل جناح اصولگرا با جناح اصلاحطلب به نقطه مشترکی رسیدند و دکتر روحانی را انتخاب کردند، اگرچه رفتار دیپلماتیک دولت جدید و شیوه معتدل دکتر حسن روحانی در برخورد با غرب، مورد تایید همه ارکان اصلی مملکت از راس تا ذیل بود و مردم نیز اکثرا به همین شیوهها رای داده بودند، اما رییسجمهور برای اینکه مخالفان خود را قانع کند، پیشنهاد نظرسنجی داده است.
3- مورد دیگری که مخالفان اعتدال و اصلاحات، اخیرا در شیپور آن میدمند این است که در آیندهای نهچندان دور، میان اعتدالگرایان و اصلاحطلبان، اختلاف ایجاد میشود و زمانی فرامیرسد که چشم دیدن همدیگر را نخواهند داشت. در آن صورت ما دوباره یکهتاز میدان در همه عرصههای سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و مدیریتی هستیم! ولی در تحلیلها و اعلام نظر خود، هرگز نمیگویند به چه دلیل بین دولتیان و اصطلاحطلبان تفرقه پیش میآید؟ در صورتی که میدانیم: اولا- اعتدالگرایان، در مجموع اصولگرایان معتدلی بودند که از عملکرد هشتساله جناح متبوع خود ناراضی شده و به مرور، خویشتن را به جناح اصلاحطلب نزدیک و نزدیکتر کردند و در یک اتحاد و ائتلاف واقعی در انتخابات امسال پیروز شدند. بنابراین در حال حاضر در ایران جناحی به نام اعتدال یا اعتدالگرا نداریم و جناحبندی موجود، همان دو جناح اصولگرا و اصلاحطلب است پس اصلاحطلبان و اصولگرایان وصلشده به جناح اصلاحات، یکی هستند و هیچ زمینهای برای بروز اختلاف بین آنها فراهم نیست و صدالبته، تندروها قادر نیستند بین آنان اختلاف بیندازند و حکومت کنند. وقتی دو گروه سابقا مخالف، به این نتیجه رسیدند که سعادت ملک و ملت در این است که اختلافات را کنار بگذارند و با پشتیبانی مردم، به رتقوفتق امور بپردازند و در همین یکی، دو ماه به موفقیتهایی هم رسیدهاند، چه دلیلی دارد که دوباره اختلافنظرات گذشته را به میان بکشند. پیروزی در انتخابات و ایجاد امید در جامعه و بازشدن راه ایران به دنیا، مگر محصول اتحاد، همدلی و همبستگی مجموعه کارگزاران فعلی کشور نیست؟ قطعا مخالفت مخالفان مردم و انقلاب، تاثیری در این همدلی و همبستگی موفقیتآمیز نخواهد داشت.
1- مرور زمان تاثیری در آموختههای سه، چهار دهه قبل ندارد و هرآنچه در گذشته مطرح شده،حتی اگر متناسب با زمان مربوطه بوده،تغییرناپذیر است. مثلا اگر 34سال قبل امامخمینی(ره) گفتهاند:«رابطه آمریکا و ایران، رابطه گرگ و میش است.» پس از آن، برای همیشه یعنی امروز هم ایران میش است و آمریکا گرگ. آنها از این جمله نتیجه میگیرند که هرگز نباید با آمریکاییها مذاکره و گفتوگو کرد. در صورتیکه ایران امروز، قدرت قابلتحسینی دارد و از نظر وحدت و همدلی داخلی، بیش از پیش این قدرت را به رخ دشمنان خود میکشد و از آن طرف، آمریکا قدرت پیشین را از دست داده و حتی در درون، به چنددستگی دچار است. بنابراین هر نوع مذاکره فیمابین، اگر با تدبیر پیش رود، به یک معادله برد-برد ختم میشود. با ازبینرفتن تنشهای موجود در روابط ایران و غرب، زمینه سازندگی و پیشرفت ایران، در داخل و خارج، گستردهتر خواهد شد و افق آینده روشنتر میشود. از این نمونهها بسیار است.
که سخنانی در زمان خود شأن نزولی داشته و امروزه جهان و ایران و حالات مردم و نگاههای سیاسی و برداشتهای فقهی و نگرشهای مردم به روزگار خود، دستخوش تغییرات زیادی شده است. انسان بامطالعه و اندیشمند، هر روزش با دیروز فرق میکند، مگر در اصولی که با مبدا خداوندی آموخته باشد که این هم در تعبیر و تفسیر و روزانهکردن آن نیز، نظرات گوناگونی پیش میآید.
2- یکی دیگر از مسایل آنها این است که آنها فرض کردهاند جامعه انباشته و لبریز از نیروهای حامی آنهاست و وقتی دیدگاههای تغییرناکرده خود را مطرح میکنند، بلافاصله از کل مردم ایران که آنان را حمایت میکنند، دم میزنند. در صورتی که مردم ایران در خرداد 92 نظر خویش را اعلام کردند، بهویژه وقتی عناصر معتدل جناح اصولگرا با جناح اصلاحطلب به نقطه مشترکی رسیدند و دکتر روحانی را انتخاب کردند، اگرچه رفتار دیپلماتیک دولت جدید و شیوه معتدل دکتر حسن روحانی در برخورد با غرب، مورد تایید همه ارکان اصلی مملکت از راس تا ذیل بود و مردم نیز اکثرا به همین شیوهها رای داده بودند، اما رییسجمهور برای اینکه مخالفان خود را قانع کند، پیشنهاد نظرسنجی داده است.
3- مورد دیگری که مخالفان اعتدال و اصلاحات، اخیرا در شیپور آن میدمند این است که در آیندهای نهچندان دور، میان اعتدالگرایان و اصلاحطلبان، اختلاف ایجاد میشود و زمانی فرامیرسد که چشم دیدن همدیگر را نخواهند داشت. در آن صورت ما دوباره یکهتاز میدان در همه عرصههای سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و مدیریتی هستیم! ولی در تحلیلها و اعلام نظر خود، هرگز نمیگویند به چه دلیل بین دولتیان و اصطلاحطلبان تفرقه پیش میآید؟ در صورتی که میدانیم: اولا- اعتدالگرایان، در مجموع اصولگرایان معتدلی بودند که از عملکرد هشتساله جناح متبوع خود ناراضی شده و به مرور، خویشتن را به جناح اصلاحطلب نزدیک و نزدیکتر کردند و در یک اتحاد و ائتلاف واقعی در انتخابات امسال پیروز شدند. بنابراین در حال حاضر در ایران جناحی به نام اعتدال یا اعتدالگرا نداریم و جناحبندی موجود، همان دو جناح اصولگرا و اصلاحطلب است پس اصلاحطلبان و اصولگرایان وصلشده به جناح اصلاحات، یکی هستند و هیچ زمینهای برای بروز اختلاف بین آنها فراهم نیست و صدالبته، تندروها قادر نیستند بین آنان اختلاف بیندازند و حکومت کنند. وقتی دو گروه سابقا مخالف، به این نتیجه رسیدند که سعادت ملک و ملت در این است که اختلافات را کنار بگذارند و با پشتیبانی مردم، به رتقوفتق امور بپردازند و در همین یکی، دو ماه به موفقیتهایی هم رسیدهاند، چه دلیلی دارد که دوباره اختلافنظرات گذشته را به میان بکشند. پیروزی در انتخابات و ایجاد امید در جامعه و بازشدن راه ایران به دنیا، مگر محصول اتحاد، همدلی و همبستگی مجموعه کارگزاران فعلی کشور نیست؟ قطعا مخالفت مخالفان مردم و انقلاب، تاثیری در این همدلی و همبستگی موفقیتآمیز نخواهد داشت.
هنر سیاسی بخشی از یک جناح سیاسی که هنوز چشم خود را به روی حقایق جامعه باز نکردهاند، این است که فکر میکنند تواناییهای زیادی برای برهمزدن معادلات شکلگرفته پس از انتخابات ریاستجمهوری یازدهم دارند. برخی، زمین و زمان را به هم میدوزند تا تحلیلی به نفع دیدگاههای خود قلمی کنند از جمله مواردی که نه گاهوبیگاه، بلکه بهطور مرتب روی آن مانور میدهند، عبارتند از:
1- مرور زمان تاثیری در آموختههای سه، چهار دهه قبل ندارد و هرآنچه در گذشته مطرح شده،حتی اگر متناسب با زمان مربوطه بوده،تغییرناپذیر است. مثلا اگر 34سال قبل امامخمینی(ره) گفتهاند:«رابطه آمریکا و ایران، رابطه گرگ و میش است.» پس از آن، برای همیشه یعنی امروز هم ایران میش است و آمریکا گرگ. آنها از این جمله نتیجه میگیرند که هرگز نباید با آمریکاییها مذاکره و گفتوگو کرد. در صورتیکه ایران امروز، قدرت قابلتحسینی دارد و از نظر وحدت و همدلی داخلی، بیش از پیش این قدرت را به رخ دشمنان خود میکشد و از آن طرف، آمریکا قدرت پیشین را از دست داده و حتی در درون، به چنددستگی دچار است. بنابراین هر نوع مذاکره فیمابین، اگر با تدبیر پیش رود، به یک معادله برد-برد ختم میشود. با ازبینرفتن تنشهای موجود در روابط ایران و غرب، زمینه سازندگی و پیشرفت ایران، در داخل و خارج، گستردهتر خواهد شد و افق آینده روشنتر میشود. از این نمونهها بسیار است.
که سخنانی در زمان خود شأن نزولی داشته و امروزه جهان و ایران و حالات مردم و نگاههای سیاسی و برداشتهای فقهی و نگرشهای مردم به روزگار خود، دستخوش تغییرات زیادی شده است. انسان بامطالعه و اندیشمند، هر روزش با دیروز فرق میکند، مگر در اصولی که با مبدا خداوندی آموخته باشد که این هم در تعبیر و تفسیر و روزانهکردن آن نیز، نظرات گوناگونی پیش میآید.
2- یکی دیگر از مسایل آنها این است که آنها فرض کردهاند جامعه انباشته و لبریز از نیروهای حامی آنهاست و وقتی دیدگاههای تغییرناکرده خود را مطرح میکنند، بلافاصله از کل مردم ایران که آنان را حمایت میکنند، دم میزنند. در صورتی که مردم ایران در خرداد 92 نظر خویش را اعلام کردند، بهویژه وقتی عناصر معتدل جناح اصولگرا با جناح اصلاحطلب به نقطه مشترکی رسیدند و دکتر روحانی را انتخاب کردند، اگرچه رفتار دیپلماتیک دولت جدید و شیوه معتدل دکتر حسن روحانی در برخورد با غرب، مورد تایید همه ارکان اصلی مملکت از راس تا ذیل بود و مردم نیز اکثرا به همین شیوهها رای داده بودند، اما رییسجمهور برای اینکه مخالفان خود را قانع کند، پیشنهاد نظرسنجی داده است.
3- مورد دیگری که مخالفان اعتدال و اصلاحات، اخیرا در شیپور آن میدمند این است که در آیندهای نهچندان دور، میان اعتدالگرایان و اصلاحطلبان، اختلاف ایجاد میشود و زمانی فرامیرسد که چشم دیدن همدیگر را نخواهند داشت. در آن صورت ما دوباره یکهتاز میدان در همه عرصههای سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و مدیریتی هستیم! ولی در تحلیلها و اعلام نظر خود، هرگز نمیگویند به چه دلیل بین دولتیان و اصطلاحطلبان تفرقه پیش میآید؟ در صورتی که میدانیم: اولا- اعتدالگرایان، در مجموع اصولگرایان معتدلی بودند که از عملکرد هشتساله جناح متبوع خود ناراضی شده و به مرور، خویشتن را به جناح اصلاحطلب نزدیک و نزدیکتر کردند و در یک اتحاد و ائتلاف واقعی در انتخابات امسال پیروز شدند. بنابراین در حال حاضر در ایران جناحی به نام اعتدال یا اعتدالگرا نداریم و جناحبندی موجود، همان دو جناح اصولگرا و اصلاحطلب است پس اصلاحطلبان و اصولگرایان وصلشده به جناح اصلاحات، یکی هستند و هیچ زمینهای برای بروز اختلاف بین آنها فراهم نیست و صدالبته، تندروها قادر نیستند بین آنان اختلاف بیندازند و حکومت کنند. وقتی دو گروه سابقا مخالف، به این نتیجه رسیدند که سعادت ملک و ملت در این است که اختلافات را کنار بگذارند و با پشتیبانی مردم، به رتقوفتق امور بپردازند و در همین یکی، دو ماه به موفقیتهایی هم رسیدهاند، چه دلیلی دارد که دوباره اختلافنظرات گذشته را به میان بکشند. پیروزی در انتخابات و ایجاد امید در جامعه و بازشدن راه ایران به دنیا، مگر محصول اتحاد، همدلی و همبستگی مجموعه کارگزاران فعلی کشور نیست؟ قطعا مخالفت مخالفان مردم و انقلاب، تاثیری در این همدلی و همبستگی موفقیتآمیز نخواهد داشت.
1- مرور زمان تاثیری در آموختههای سه، چهار دهه قبل ندارد و هرآنچه در گذشته مطرح شده،حتی اگر متناسب با زمان مربوطه بوده،تغییرناپذیر است. مثلا اگر 34سال قبل امامخمینی(ره) گفتهاند:«رابطه آمریکا و ایران، رابطه گرگ و میش است.» پس از آن، برای همیشه یعنی امروز هم ایران میش است و آمریکا گرگ. آنها از این جمله نتیجه میگیرند که هرگز نباید با آمریکاییها مذاکره و گفتوگو کرد. در صورتیکه ایران امروز، قدرت قابلتحسینی دارد و از نظر وحدت و همدلی داخلی، بیش از پیش این قدرت را به رخ دشمنان خود میکشد و از آن طرف، آمریکا قدرت پیشین را از دست داده و حتی در درون، به چنددستگی دچار است. بنابراین هر نوع مذاکره فیمابین، اگر با تدبیر پیش رود، به یک معادله برد-برد ختم میشود. با ازبینرفتن تنشهای موجود در روابط ایران و غرب، زمینه سازندگی و پیشرفت ایران، در داخل و خارج، گستردهتر خواهد شد و افق آینده روشنتر میشود. از این نمونهها بسیار است.
که سخنانی در زمان خود شأن نزولی داشته و امروزه جهان و ایران و حالات مردم و نگاههای سیاسی و برداشتهای فقهی و نگرشهای مردم به روزگار خود، دستخوش تغییرات زیادی شده است. انسان بامطالعه و اندیشمند، هر روزش با دیروز فرق میکند، مگر در اصولی که با مبدا خداوندی آموخته باشد که این هم در تعبیر و تفسیر و روزانهکردن آن نیز، نظرات گوناگونی پیش میآید.
2- یکی دیگر از مسایل آنها این است که آنها فرض کردهاند جامعه انباشته و لبریز از نیروهای حامی آنهاست و وقتی دیدگاههای تغییرناکرده خود را مطرح میکنند، بلافاصله از کل مردم ایران که آنان را حمایت میکنند، دم میزنند. در صورتی که مردم ایران در خرداد 92 نظر خویش را اعلام کردند، بهویژه وقتی عناصر معتدل جناح اصولگرا با جناح اصلاحطلب به نقطه مشترکی رسیدند و دکتر روحانی را انتخاب کردند، اگرچه رفتار دیپلماتیک دولت جدید و شیوه معتدل دکتر حسن روحانی در برخورد با غرب، مورد تایید همه ارکان اصلی مملکت از راس تا ذیل بود و مردم نیز اکثرا به همین شیوهها رای داده بودند، اما رییسجمهور برای اینکه مخالفان خود را قانع کند، پیشنهاد نظرسنجی داده است.
3- مورد دیگری که مخالفان اعتدال و اصلاحات، اخیرا در شیپور آن میدمند این است که در آیندهای نهچندان دور، میان اعتدالگرایان و اصلاحطلبان، اختلاف ایجاد میشود و زمانی فرامیرسد که چشم دیدن همدیگر را نخواهند داشت. در آن صورت ما دوباره یکهتاز میدان در همه عرصههای سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و مدیریتی هستیم! ولی در تحلیلها و اعلام نظر خود، هرگز نمیگویند به چه دلیل بین دولتیان و اصطلاحطلبان تفرقه پیش میآید؟ در صورتی که میدانیم: اولا- اعتدالگرایان، در مجموع اصولگرایان معتدلی بودند که از عملکرد هشتساله جناح متبوع خود ناراضی شده و به مرور، خویشتن را به جناح اصلاحطلب نزدیک و نزدیکتر کردند و در یک اتحاد و ائتلاف واقعی در انتخابات امسال پیروز شدند. بنابراین در حال حاضر در ایران جناحی به نام اعتدال یا اعتدالگرا نداریم و جناحبندی موجود، همان دو جناح اصولگرا و اصلاحطلب است پس اصلاحطلبان و اصولگرایان وصلشده به جناح اصلاحات، یکی هستند و هیچ زمینهای برای بروز اختلاف بین آنها فراهم نیست و صدالبته، تندروها قادر نیستند بین آنان اختلاف بیندازند و حکومت کنند. وقتی دو گروه سابقا مخالف، به این نتیجه رسیدند که سعادت ملک و ملت در این است که اختلافات را کنار بگذارند و با پشتیبانی مردم، به رتقوفتق امور بپردازند و در همین یکی، دو ماه به موفقیتهایی هم رسیدهاند، چه دلیلی دارد که دوباره اختلافنظرات گذشته را به میان بکشند. پیروزی در انتخابات و ایجاد امید در جامعه و بازشدن راه ایران به دنیا، مگر محصول اتحاد، همدلی و همبستگی مجموعه کارگزاران فعلی کشور نیست؟ قطعا مخالفت مخالفان مردم و انقلاب، تاثیری در این همدلی و همبستگی موفقیتآمیز نخواهد داشت.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.