|

سریال تکراری «تبانی»

صادق درودگر . مدیرعامل باشگاه ملوان بندرانزلی

اگرچه سخت اعتقاد دارم که جامعه فوتبال ما در مجموع جامعه پاکی است و به ندرت افرادی سودجو و فاسد گاهی در این میدان نقش بازی می‌کنند ولی سخت نیز اعتقاد دارم که عدم برخورد با افراد ذی‌نفوذ در فساد فوتبال، هیچ‌گاه مورد مواخذه و بررسی قرار نگرفته و همیشه زیر چتر حمایتی افراد تصمیم‌ساز و تصمیم‌گیر قرار دارند، زیرا آنان که پست‌های مدیریتی خود را از راه آفساید تصاحب کرده‌اند باید به آنها که می‌توانند در مواقع لزوم، پاس آفساید به آنها بدهند نیز تمام‌قد احترام بگذارند و در نهایت، برخورد با افراد بزرگ موجب فساد، مردان بزرگ می‌خواهد (آنچه یافت می‌نشود آنم آرزوست). سال‌های سال است که موضوع فساد در ورزش و به‌ویژه فوتبال در کشور ما مطرح است و همواره مسوولان به مردم این وعده را داده‌اند که به شدید‌ترین وجهی با عوامل، مجریان، مشوقان و همدستانشان برخورد خواهند کرد.
هر بار که می‌شنوم «این‌بار برخورد شدید است»، بیشتر شک می‌کنم که اراده‌ای برای برخورد وجود دارد، بلکه فضا فضایی است که دانه‌کوچک‌ها قربانی قدرت دانه‌درشت‌ها می‌شوند. ناخودآگاه در اینچنین فضایی به یاد سریال‌های دهه‌های 60 تا 70 می‌افتم که هرکدام ده‌ها بار تکرار می‌شد و برخی منتظر بودند که شاید در پخش دهمین بار سریال، اتفاق جدیدی روی دهد! انگار اعلام این شدت برخورد، واکسنی است به عوامل اصلی هر ماجرای غیرقانونی که واکسینه شده و هر روز قدرتمند‌تر شوند، یادمان نرفته که هر بار مبحث دخالت در نتیجه مسابقات در میان مربیان، بازیکنان، دلالان و داوران طرح شده و هر بار پس از گذشت زمان، یک فضای مه‌آلود سراسر تبلیغ برای تشدید مجازات، همه اذهان را پر کرده و در نهایت، سکوت در برابر اتفاقات پیش‌آمده آخرین واکنشی بود که پس از اعلام مکرر موضوع در حال بررسی است بر این ماجراها سرپوش می‌گذاشت. امروز نیز برحسب اتفاق و بر اثر مصاحبه علی دایی پس از دیدار با سپاهان این موضوع همه‌گیر شده و به اهمیت آن از طرف رسانه‌ها و مسوولان اذعان می‌شود، چرا به‌طور مثال وقتی این حقیر پس از دیدار ملوان با سایپا به مشکوک‌بودن تصمیمات داور اعتراض کردم و همچنین مربیان و مدیران دیگر نیز در سایر دیدارها به این امر اعتراض می‌کنند هیچ واکنشی را از وجدان بیدار اهالی تصمیم‌گیر فوتبال شاهد نیستیم. آیا همیشه باید به اعتراض باشگاه‌های پرطرفدار پاسخ داد؟ چرا همیشه با مولایی‌ها برخورد می‌شود و سرمنشا این ماجرا‌ها و حلقه‌های موثر دایمی همواره در امنیت کامل به سر می‌برند؟ باید بدانیم که اینگونه پیشنهادات و این تبانی‌ها در بسیاری از مسابقات و بسیاری از باشگاه‌ها تکرار شده است و برخی برای مصون‌ماندن از گزند فاش‌شدن راز فساد خود، مکررا ضمن تماس با مسوولان، از آنها می‌خواهند که بگذارید این موضوع با تدبیر حل شود و عجله نکنید زیرا در چنین شرایطی است که هم آنها نیز از فاش‌شدن فسادشان مصون می‌مانند. ماجرا بسیار پیچیده‌تر از ماجرای پرداخت رشوه «بن‌همام» در انتخابات فیفا نیست. فقط لازم است اراده‌ای برای کشف فساد وجود داشته باشد و مرد میدانی تعزیه‌گردان این اتفاق باشد که همه از خشمش هراس کنند و به لبخند دایمی‌اش دل نبندند و بخشش‌های مکرر انضباطی و اتخاذ تصمیمات غلط انضباطی و بازگشت آن و اعلام تصمیمات غیرقانونی، ترس از فاش‌شدن راز خاطیان، رشوه‌گیران را به شجاعت در قبول رفتار مفسده‌انگیز، بدل نسازد.
اگرچه سخت اعتقاد دارم که جامعه فوتبال ما در مجموع جامعه پاکی است و به ندرت افرادی سودجو و فاسد گاهی در این میدان نقش بازی می‌کنند ولی سخت نیز اعتقاد دارم که عدم برخورد با افراد ذی‌نفوذ در فساد فوتبال، هیچ‌گاه مورد مواخذه و بررسی قرار نگرفته و همیشه زیر چتر حمایتی افراد تصمیم‌ساز و تصمیم‌گیر قرار دارند، زیرا آنان که پست‌های مدیریتی خود را از راه آفساید تصاحب کرده‌اند باید به آنها که می‌توانند در مواقع لزوم، پاس آفساید به آنها بدهند نیز تمام‌قد احترام بگذارند و در نهایت، برخورد با افراد بزرگ موجب فساد، مردان بزرگ می‌خواهد (آنچه یافت می‌نشود آنم آرزوست). سال‌های سال است که موضوع فساد در ورزش و به‌ویژه فوتبال در کشور ما مطرح است و همواره مسوولان به مردم این وعده را داده‌اند که به شدید‌ترین وجهی با عوامل، مجریان، مشوقان و همدستانشان برخورد خواهند کرد.
هر بار که می‌شنوم «این‌بار برخورد شدید است»، بیشتر شک می‌کنم که اراده‌ای برای برخورد وجود دارد، بلکه فضا فضایی است که دانه‌کوچک‌ها قربانی قدرت دانه‌درشت‌ها می‌شوند. ناخودآگاه در اینچنین فضایی به یاد سریال‌های دهه‌های 60 تا 70 می‌افتم که هرکدام ده‌ها بار تکرار می‌شد و برخی منتظر بودند که شاید در پخش دهمین بار سریال، اتفاق جدیدی روی دهد! انگار اعلام این شدت برخورد، واکسنی است به عوامل اصلی هر ماجرای غیرقانونی که واکسینه شده و هر روز قدرتمند‌تر شوند، یادمان نرفته که هر بار مبحث دخالت در نتیجه مسابقات در میان مربیان، بازیکنان، دلالان و داوران طرح شده و هر بار پس از گذشت زمان، یک فضای مه‌آلود سراسر تبلیغ برای تشدید مجازات، همه اذهان را پر کرده و در نهایت، سکوت در برابر اتفاقات پیش‌آمده آخرین واکنشی بود که پس از اعلام مکرر موضوع در حال بررسی است بر این ماجراها سرپوش می‌گذاشت. امروز نیز برحسب اتفاق و بر اثر مصاحبه علی دایی پس از دیدار با سپاهان این موضوع همه‌گیر شده و به اهمیت آن از طرف رسانه‌ها و مسوولان اذعان می‌شود، چرا به‌طور مثال وقتی این حقیر پس از دیدار ملوان با سایپا به مشکوک‌بودن تصمیمات داور اعتراض کردم و همچنین مربیان و مدیران دیگر نیز در سایر دیدارها به این امر اعتراض می‌کنند هیچ واکنشی را از وجدان بیدار اهالی تصمیم‌گیر فوتبال شاهد نیستیم. آیا همیشه باید به اعتراض باشگاه‌های پرطرفدار پاسخ داد؟ چرا همیشه با مولایی‌ها برخورد می‌شود و سرمنشا این ماجرا‌ها و حلقه‌های موثر دایمی همواره در امنیت کامل به سر می‌برند؟ باید بدانیم که اینگونه پیشنهادات و این تبانی‌ها در بسیاری از مسابقات و بسیاری از باشگاه‌ها تکرار شده است و برخی برای مصون‌ماندن از گزند فاش‌شدن راز فساد خود، مکررا ضمن تماس با مسوولان، از آنها می‌خواهند که بگذارید این موضوع با تدبیر حل شود و عجله نکنید زیرا در چنین شرایطی است که هم آنها نیز از فاش‌شدن فسادشان مصون می‌مانند. ماجرا بسیار پیچیده‌تر از ماجرای پرداخت رشوه «بن‌همام» در انتخابات فیفا نیست. فقط لازم است اراده‌ای برای کشف فساد وجود داشته باشد و مرد میدانی تعزیه‌گردان این اتفاق باشد که همه از خشمش هراس کنند و به لبخند دایمی‌اش دل نبندند و بخشش‌های مکرر انضباطی و اتخاذ تصمیمات غلط انضباطی و بازگشت آن و اعلام تصمیمات غیرقانونی، ترس از فاش‌شدن راز خاطیان، رشوه‌گیران را به شجاعت در قبول رفتار مفسده‌انگیز، بدل نسازد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.