|

روایتی از زندگی «صورت» در«گوجک» ملایر

زنانی کنار شاخسار‌های تاک

آزاده تاج‌علی

کوه‌ها هنوز در سایه‌روشن سحر خوابیده‌اند که «صورت» بیدار می‌شود و به باغ انگورش می‌رود. اینجا «گوجک» است؛ بخشی از دهستان«ترک» در حوالی «ملایر». زنان آبادی یک‌ماه است که برای برداشت انگور، مردانشان را کمک می‌کنند و سراسر خواب شبشان را تصویرهایی از خوشه‌های طلایی پر می‌کند. صورت ٢٢سال دارد و تازگی‌ها در باغ انگورش لباس عروسی به تن کرده و به خانه خودش رفته است. او می‌گوید: در این چند روزی که از عروسی‌ام می‌گذرد شیره انگور و ترحلوا بیشترین چیزهایی بود که من و شوهرم خوردیم چون اینجا رسم داریم که در این فصل وقتی انگورها را جمع کردیم و شیره انداختیم مادرها برای صندوق عروس شیره«انگشت‌پیچ» و ترحلوای روغن خوب کنار بگذارند و خب ما عروس‌ها باید تا چند روز همین‌ها را بخوریم تا هم برکت برایمان بیاید و هم برای شروع زندگی‌های سختمان قوت بگیریم. او درباره محصولات گوجک توضیح می‌دهد: همین‌روزها فصل برداشت هندوانه نباتی است. هندوانه‌ای که اندازه کوچکی دارد و وقتی بازش می‌کنی رنگش مثل نبات می‌ماند و قدیمی‌ها می‌گویند هرکس درماه میزان از آن بخورد تا آخر سال مریض نمی‌شود. تخمه‌های این هندوانه خیلی بزرگ است و در ملایر از همه تخمه‌ها می‌شود آن را گران‌تر فروخت. عمویم حاج‌عباس همیشه می‌گفت این تخمه‌ها برای معده و کلیه خیلی خوب است و فقط هم در گوجک پیدا می‌شود. صورت ادامه می‌دهد: زندگی ما از انگورهایمان می‌چرخد. من و شوهرم ٥٠ کرت انگور داریم و دو سالی که نامزد بودیم من تا توانستم کشمش درست کردم و شیره انداختم تا برای عروسی پول بهتری دستمان را بگیرد، اما خب، باغ ما زیاد آب نمی‌خورد و بیشتر وقت‌ها چشممان به آسمان است که باران بیاید و درخت‌های مو تشنه نمانند. اینجا در گوجک با همه هوای خوب و درخت‌های گردو و آلوچه و انگورش، کسی زیاد به ما سر نمی‌زند، آخر تازه یک‌سال است که برق‌کشی برایمان کرده‌اند و هنوز هم آب لوله‌کشی به خانه‌هایمان نیامده. خانه من و جابر هم پر است از دبه‌هایی که من هر روز از چشمه کم‌آبمان با هزار زحمت پر می‌کنم و روی شانه‌هایم می‌گیرم تا به حیاطمان برسم. نفسم می‌سوزد تا برسم و دبه‌ها را مرتب بچینم کنار دیوار، اما فعلا همه وسیله‌های خانه‌مان نو است و هنوز بوی عروسی می‌دهد. من هم به اینها دلخوشم و به شوهرم بهانه نمی‌گیرم موقع کار در باغ یا خانه. صورت درباره آرزوهایش می‌گوید: دوست دارم بروم ملایر و یک ماشین لباسشویی بخرم، بعدش هم اولین لباس‌هایی که با آن می‌شویم، لباس بچه‌مان باشد. شاید خیلی طول بکشد که من در گوجک یا خواهرهایم در«جوزان» و «مانیزان» به آرزوهایمان برسیم، اما باید مثل درخت‌های مو در سختی‌ها صبر کنیم تا غوره‌هایمان جوانه کند، برسد و آخرش یک‌روز به شیره انگور برسیم.
کوه‌ها هنوز در سایه‌روشن سحر خوابیده‌اند که «صورت» بیدار می‌شود و به باغ انگورش می‌رود. اینجا «گوجک» است؛ بخشی از دهستان«ترک» در حوالی «ملایر». زنان آبادی یک‌ماه است که برای برداشت انگور، مردانشان را کمک می‌کنند و سراسر خواب شبشان را تصویرهایی از خوشه‌های طلایی پر می‌کند. صورت ٢٢سال دارد و تازگی‌ها در باغ انگورش لباس عروسی به تن کرده و به خانه خودش رفته است. او می‌گوید: در این چند روزی که از عروسی‌ام می‌گذرد شیره انگور و ترحلوا بیشترین چیزهایی بود که من و شوهرم خوردیم چون اینجا رسم داریم که در این فصل وقتی انگورها را جمع کردیم و شیره انداختیم مادرها برای صندوق عروس شیره«انگشت‌پیچ» و ترحلوای روغن خوب کنار بگذارند و خب ما عروس‌ها باید تا چند روز همین‌ها را بخوریم تا هم برکت برایمان بیاید و هم برای شروع زندگی‌های سختمان قوت بگیریم. او درباره محصولات گوجک توضیح می‌دهد: همین‌روزها فصل برداشت هندوانه نباتی است. هندوانه‌ای که اندازه کوچکی دارد و وقتی بازش می‌کنی رنگش مثل نبات می‌ماند و قدیمی‌ها می‌گویند هرکس درماه میزان از آن بخورد تا آخر سال مریض نمی‌شود. تخمه‌های این هندوانه خیلی بزرگ است و در ملایر از همه تخمه‌ها می‌شود آن را گران‌تر فروخت. عمویم حاج‌عباس همیشه می‌گفت این تخمه‌ها برای معده و کلیه خیلی خوب است و فقط هم در گوجک پیدا می‌شود. صورت ادامه می‌دهد: زندگی ما از انگورهایمان می‌چرخد. من و شوهرم ٥٠ کرت انگور داریم و دو سالی که نامزد بودیم من تا توانستم کشمش درست کردم و شیره انداختم تا برای عروسی پول بهتری دستمان را بگیرد، اما خب، باغ ما زیاد آب نمی‌خورد و بیشتر وقت‌ها چشممان به آسمان است که باران بیاید و درخت‌های مو تشنه نمانند. اینجا در گوجک با همه هوای خوب و درخت‌های گردو و آلوچه و انگورش، کسی زیاد به ما سر نمی‌زند، آخر تازه یک‌سال است که برق‌کشی برایمان کرده‌اند و هنوز هم آب لوله‌کشی به خانه‌هایمان نیامده. خانه من و جابر هم پر است از دبه‌هایی که من هر روز از چشمه کم‌آبمان با هزار زحمت پر می‌کنم و روی شانه‌هایم می‌گیرم تا به حیاطمان برسم. نفسم می‌سوزد تا برسم و دبه‌ها را مرتب بچینم کنار دیوار، اما فعلا همه وسیله‌های خانه‌مان نو است و هنوز بوی عروسی می‌دهد. من هم به اینها دلخوشم و به شوهرم بهانه نمی‌گیرم موقع کار در باغ یا خانه. صورت درباره آرزوهایش می‌گوید: دوست دارم بروم ملایر و یک ماشین لباسشویی بخرم، بعدش هم اولین لباس‌هایی که با آن می‌شویم، لباس بچه‌مان باشد. شاید خیلی طول بکشد که من در گوجک یا خواهرهایم در«جوزان» و «مانیزان» به آرزوهایمان برسیم، اما باید مثل درخت‌های مو در سختی‌ها صبر کنیم تا غوره‌هایمان جوانه کند، برسد و آخرش یک‌روز به شیره انگور برسیم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.