صلحخوانی به سبک راک
سعید برآبادی
نه، موزیک راک را اینگونه به سختجانی خود، باوری نبود که سالها بعد از آنهمه وعدهووعید، بیاید روی سن و در برابر چشمهای بهتزده و گردشده حضار بایستد و بخواند. گیتارها سالن کوچک کافه خرابات را بلرزانند، صدای درامز و مارش نبرد بلند شود و ساکسیفون، ما را به غلظت شبهای تهران پیوند دهد. چهار سال است که آنها به پای پاگرفتن نهال گروه «ناتوریوم» نشستهاند و حالا، در یک شب این فرصت را دارند تا از میان 11 آهنگی که در این سالها ساختهاند، قطعاتی را بخوانند. تهران در شعرشان نفس میکشد، زخمهای محیطزیستی از تیمره تا شهرهای خالی پر از برف، اما سوزان روانه میشوند چون تیری که قلب سیاهی آخرین شب خرداد را خراش میدهد. ناتوریوم، گروه راک جمعوجوری است که حامد ملک و حسین منتظری پایهاش را گذاشتهاند. بعدها محمد قنبرپور، گرگین شریفی، ایمان تخمیری و آرین رضایی آمدهاند و با سازهایشان هرکدام به ترسیم یک گوشه از فضای موسیقی گروه مشغول شدهاند. سبکشان اگرچه نمونه ایرانیشده «پراگرسیو راک» است، اما فضاسازی آهنگها، آدم را میبرد به دهه اسطورههای راک، آنجایی که Camel و حتی Eloy را میتوان جستوجو کرد و چه بهتر از اینکه این استعدادها یکییکی از خاک زیرزمینها بیرون بیایند و حتی در حد مختصر و چهارزانوی کافهای برای مخاطب خود بخوانند. مخاطبی که این روزها عادت کرده به اینکه پاپ را در کاپشن چرم بپوشانند و به نام راک، به خوردش بدهند، مخاطبی که عادت کرده به نالههای فلوکسیتینی و ادعاهای بزرگ، سختش است برقراری ارتباط با نمونه وطنیشده و فارسی راک، اما وقتی که بلیتفروشی دو شب اجرای گروه، تمام میشود و کافه، کیپ تا کیپِ آدم است، میشود امیدوار بود به اینکه موسیقیدانان جوان هنوز در برابر از پای درآوردهشدن موسیقی مقاومت میکنند. درست عین تهران که مقاومت میکند در برابر خواب، چشم روی هم نمیگذارد و این گشادگی چشمها را نمیشود نادیده گرفت. در برگشت از کریمخان و آن اجرای محشر، حالا کلمهها و صورتها و عملها رنگ دیگری میگیرند. حتی رنگ فسفری لباس رفتگرها، تابش عجیبی یافته. دست روی دست نمیشود گذاشت. همه نگران از جنگ، چشمی به دعا سوی آسمان دارند، اما نسلی آمده که پا بر سنِ اجرا میکوبد و از صلح میگوید؛ از جهان بیمرزی که در آن، هر نوع جنگافروزی، شراکت در قتل خویشتن است. ناتوریوم، همانطور که نامش به معنای عنصری از طبیعت است، ما را به صلح با خود، با جهان اطرافمان و یکیشدن با طبیعت دعوت میکند و این مرهمی است هرچند کوچک به زخمها.
نه، موزیک راک را اینگونه به سختجانی خود، باوری نبود که سالها بعد از آنهمه وعدهووعید، بیاید روی سن و در برابر چشمهای بهتزده و گردشده حضار بایستد و بخواند. گیتارها سالن کوچک کافه خرابات را بلرزانند، صدای درامز و مارش نبرد بلند شود و ساکسیفون، ما را به غلظت شبهای تهران پیوند دهد. چهار سال است که آنها به پای پاگرفتن نهال گروه «ناتوریوم» نشستهاند و حالا، در یک شب این فرصت را دارند تا از میان 11 آهنگی که در این سالها ساختهاند، قطعاتی را بخوانند. تهران در شعرشان نفس میکشد، زخمهای محیطزیستی از تیمره تا شهرهای خالی پر از برف، اما سوزان روانه میشوند چون تیری که قلب سیاهی آخرین شب خرداد را خراش میدهد. ناتوریوم، گروه راک جمعوجوری است که حامد ملک و حسین منتظری پایهاش را گذاشتهاند. بعدها محمد قنبرپور، گرگین شریفی، ایمان تخمیری و آرین رضایی آمدهاند و با سازهایشان هرکدام به ترسیم یک گوشه از فضای موسیقی گروه مشغول شدهاند. سبکشان اگرچه نمونه ایرانیشده «پراگرسیو راک» است، اما فضاسازی آهنگها، آدم را میبرد به دهه اسطورههای راک، آنجایی که Camel و حتی Eloy را میتوان جستوجو کرد و چه بهتر از اینکه این استعدادها یکییکی از خاک زیرزمینها بیرون بیایند و حتی در حد مختصر و چهارزانوی کافهای برای مخاطب خود بخوانند. مخاطبی که این روزها عادت کرده به اینکه پاپ را در کاپشن چرم بپوشانند و به نام راک، به خوردش بدهند، مخاطبی که عادت کرده به نالههای فلوکسیتینی و ادعاهای بزرگ، سختش است برقراری ارتباط با نمونه وطنیشده و فارسی راک، اما وقتی که بلیتفروشی دو شب اجرای گروه، تمام میشود و کافه، کیپ تا کیپِ آدم است، میشود امیدوار بود به اینکه موسیقیدانان جوان هنوز در برابر از پای درآوردهشدن موسیقی مقاومت میکنند. درست عین تهران که مقاومت میکند در برابر خواب، چشم روی هم نمیگذارد و این گشادگی چشمها را نمیشود نادیده گرفت. در برگشت از کریمخان و آن اجرای محشر، حالا کلمهها و صورتها و عملها رنگ دیگری میگیرند. حتی رنگ فسفری لباس رفتگرها، تابش عجیبی یافته. دست روی دست نمیشود گذاشت. همه نگران از جنگ، چشمی به دعا سوی آسمان دارند، اما نسلی آمده که پا بر سنِ اجرا میکوبد و از صلح میگوید؛ از جهان بیمرزی که در آن، هر نوع جنگافروزی، شراکت در قتل خویشتن است. ناتوریوم، همانطور که نامش به معنای عنصری از طبیعت است، ما را به صلح با خود، با جهان اطرافمان و یکیشدن با طبیعت دعوت میکند و این مرهمی است هرچند کوچک به زخمها.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.