هر جور دوستداری فکر کن
سوسن مقصودلو
- شنیدم نویسنده مورد علاقهات بود؟
- آره؛ بین نویسندههای ترک؛ بیشتر از همه به او علاقه داشتم.
- حالا که به رحمت خدا رفته. میخوام یه خاطره برات تعریف کنم.
- راجع به همین نویسنده؟
- آره. قضیه مال سالها پیشه.
- لابد من و تو، توی قنداق بودیم.
- دقیقا. پدرم تعریف میکرد سالها پیش که مرتب نوشتههای ایشان ترجمه میشد و خیلی خواننده داشت؛ مترجم کاراش...
- آقای الف را میگی؟
- بعله آقای الف به یک بابایی مبلغی پول بدهکار بود.
- خب؟
- هروقت اون بابا آقای الف را میدید سراغ پولش را میگرفت. دفعه آخر آقای الف خودشو زد به اون راه و گفت اصلا آقا چه پولی چه کشکی... .
- عجب!
- طلبکار هم تصمیم به انتقام میگیره. میشنوه که آقای الف دربدر دنبال عکسی از نویسنده ترک میگرده براش پیغام میفرسته که من این عکسو دارم.
- واقعا داشت؟
- قسمت جالب ماجرا همینه. آقای الف اینقدر هیجانزده میشه که نمیپرسه آخه تو عکس اونو از کجا آوردی. با شتاب میره که عکسو بگیره.
- طلبکار عکسو از کجا آورده بود؟
- عکس باجناقش بود. به خودش گفته سنگ مفت، گنجشک مفت یا متوجه کلکم میشه یا نه و من اینطوری آبروشو میبرم. تا اون باشه پول منو نخوره.
- خب؟
- هیچی دیگه عکسو میده به آقای الف؛ اونم ندیده و نشناخته سالها این عکسو پشت جلد کتابهاش چاپ میکرده.
- شوخی میکنی؛ بعد چی شد؟
- یه روز آقای الف از خیابون منوچهری رد میشد سینهبهسینه باجناق برخورد میکنه. باجناقه رفته بود چهارراه استانبول ماهی بخره...
- خدای من!
- آقای الف میبینه نویسنده مشهور ترک ماهی سفید به دست جلوش وایستاده. بیچاره نزدیک بود پس بیفته.
- خب بالاخره؟
- بالاخره قصه ما به سر رسید طلبکار به پولش نرسید.
- عجب داستانی. این ماجرا ثمره تخیلته؛ نه؟
- هرجور دوست داری فکر کن. زنگ زدم یه کاری باهات داشتم؟
- امر بفرمایید.
- دو، سهماه پیش یه شعر بلند توی ماهنامهتون چاپ کرده بودین از یک شاعره اهل لیما؛ پایتخت کشور پرو. یادته؟
- آره. خانم ماگنولیا فریدا رامیرز.
- آفرین. من هر چی تو گوگل جستوجو کردم اثری ازش پیدا نکردم.
- واسه چی میخوای؟
- خیلی از شعرش خوشم اومده. میخوام آثار دیگهاش را پیدا کنم.
- آثار دیگهاش در کشوی میز منه.
- یعنی چی؟
- آن شاعره اهل پرو خود منم.
- این ماجرا ثمره تخیلته؛ نه؟
- هر جور دوست داری فکر کن.
- آره؛ بین نویسندههای ترک؛ بیشتر از همه به او علاقه داشتم.
- حالا که به رحمت خدا رفته. میخوام یه خاطره برات تعریف کنم.
- راجع به همین نویسنده؟
- آره. قضیه مال سالها پیشه.
- لابد من و تو، توی قنداق بودیم.
- دقیقا. پدرم تعریف میکرد سالها پیش که مرتب نوشتههای ایشان ترجمه میشد و خیلی خواننده داشت؛ مترجم کاراش...
- آقای الف را میگی؟
- بعله آقای الف به یک بابایی مبلغی پول بدهکار بود.
- خب؟
- هروقت اون بابا آقای الف را میدید سراغ پولش را میگرفت. دفعه آخر آقای الف خودشو زد به اون راه و گفت اصلا آقا چه پولی چه کشکی... .
- عجب!
- طلبکار هم تصمیم به انتقام میگیره. میشنوه که آقای الف دربدر دنبال عکسی از نویسنده ترک میگرده براش پیغام میفرسته که من این عکسو دارم.
- واقعا داشت؟
- قسمت جالب ماجرا همینه. آقای الف اینقدر هیجانزده میشه که نمیپرسه آخه تو عکس اونو از کجا آوردی. با شتاب میره که عکسو بگیره.
- طلبکار عکسو از کجا آورده بود؟
- عکس باجناقش بود. به خودش گفته سنگ مفت، گنجشک مفت یا متوجه کلکم میشه یا نه و من اینطوری آبروشو میبرم. تا اون باشه پول منو نخوره.
- خب؟
- هیچی دیگه عکسو میده به آقای الف؛ اونم ندیده و نشناخته سالها این عکسو پشت جلد کتابهاش چاپ میکرده.
- شوخی میکنی؛ بعد چی شد؟
- یه روز آقای الف از خیابون منوچهری رد میشد سینهبهسینه باجناق برخورد میکنه. باجناقه رفته بود چهارراه استانبول ماهی بخره...
- خدای من!
- آقای الف میبینه نویسنده مشهور ترک ماهی سفید به دست جلوش وایستاده. بیچاره نزدیک بود پس بیفته.
- خب بالاخره؟
- بالاخره قصه ما به سر رسید طلبکار به پولش نرسید.
- عجب داستانی. این ماجرا ثمره تخیلته؛ نه؟
- هرجور دوست داری فکر کن. زنگ زدم یه کاری باهات داشتم؟
- امر بفرمایید.
- دو، سهماه پیش یه شعر بلند توی ماهنامهتون چاپ کرده بودین از یک شاعره اهل لیما؛ پایتخت کشور پرو. یادته؟
- آره. خانم ماگنولیا فریدا رامیرز.
- آفرین. من هر چی تو گوگل جستوجو کردم اثری ازش پیدا نکردم.
- واسه چی میخوای؟
- خیلی از شعرش خوشم اومده. میخوام آثار دیگهاش را پیدا کنم.
- آثار دیگهاش در کشوی میز منه.
- یعنی چی؟
- آن شاعره اهل پرو خود منم.
- این ماجرا ثمره تخیلته؛ نه؟
- هر جور دوست داری فکر کن.
- شنیدم نویسنده مورد علاقهات بود؟
- آره؛ بین نویسندههای ترک؛ بیشتر از همه به او علاقه داشتم.
- حالا که به رحمت خدا رفته. میخوام یه خاطره برات تعریف کنم.
- راجع به همین نویسنده؟
- آره. قضیه مال سالها پیشه.
- لابد من و تو، توی قنداق بودیم.
- دقیقا. پدرم تعریف میکرد سالها پیش که مرتب نوشتههای ایشان ترجمه میشد و خیلی خواننده داشت؛ مترجم کاراش...
- آقای الف را میگی؟
- بعله آقای الف به یک بابایی مبلغی پول بدهکار بود.
- خب؟
- هروقت اون بابا آقای الف را میدید سراغ پولش را میگرفت. دفعه آخر آقای الف خودشو زد به اون راه و گفت اصلا آقا چه پولی چه کشکی... .
- عجب!
- طلبکار هم تصمیم به انتقام میگیره. میشنوه که آقای الف دربدر دنبال عکسی از نویسنده ترک میگرده براش پیغام میفرسته که من این عکسو دارم.
- واقعا داشت؟
- قسمت جالب ماجرا همینه. آقای الف اینقدر هیجانزده میشه که نمیپرسه آخه تو عکس اونو از کجا آوردی. با شتاب میره که عکسو بگیره.
- طلبکار عکسو از کجا آورده بود؟
- عکس باجناقش بود. به خودش گفته سنگ مفت، گنجشک مفت یا متوجه کلکم میشه یا نه و من اینطوری آبروشو میبرم. تا اون باشه پول منو نخوره.
- خب؟
- هیچی دیگه عکسو میده به آقای الف؛ اونم ندیده و نشناخته سالها این عکسو پشت جلد کتابهاش چاپ میکرده.
- شوخی میکنی؛ بعد چی شد؟
- یه روز آقای الف از خیابون منوچهری رد میشد سینهبهسینه باجناق برخورد میکنه. باجناقه رفته بود چهارراه استانبول ماهی بخره...
- خدای من!
- آقای الف میبینه نویسنده مشهور ترک ماهی سفید به دست جلوش وایستاده. بیچاره نزدیک بود پس بیفته.
- خب بالاخره؟
- بالاخره قصه ما به سر رسید طلبکار به پولش نرسید.
- عجب داستانی. این ماجرا ثمره تخیلته؛ نه؟
- هرجور دوست داری فکر کن. زنگ زدم یه کاری باهات داشتم؟
- امر بفرمایید.
- دو، سهماه پیش یه شعر بلند توی ماهنامهتون چاپ کرده بودین از یک شاعره اهل لیما؛ پایتخت کشور پرو. یادته؟
- آره. خانم ماگنولیا فریدا رامیرز.
- آفرین. من هر چی تو گوگل جستوجو کردم اثری ازش پیدا نکردم.
- واسه چی میخوای؟
- خیلی از شعرش خوشم اومده. میخوام آثار دیگهاش را پیدا کنم.
- آثار دیگهاش در کشوی میز منه.
- یعنی چی؟
- آن شاعره اهل پرو خود منم.
- این ماجرا ثمره تخیلته؛ نه؟
- هر جور دوست داری فکر کن.
- آره؛ بین نویسندههای ترک؛ بیشتر از همه به او علاقه داشتم.
- حالا که به رحمت خدا رفته. میخوام یه خاطره برات تعریف کنم.
- راجع به همین نویسنده؟
- آره. قضیه مال سالها پیشه.
- لابد من و تو، توی قنداق بودیم.
- دقیقا. پدرم تعریف میکرد سالها پیش که مرتب نوشتههای ایشان ترجمه میشد و خیلی خواننده داشت؛ مترجم کاراش...
- آقای الف را میگی؟
- بعله آقای الف به یک بابایی مبلغی پول بدهکار بود.
- خب؟
- هروقت اون بابا آقای الف را میدید سراغ پولش را میگرفت. دفعه آخر آقای الف خودشو زد به اون راه و گفت اصلا آقا چه پولی چه کشکی... .
- عجب!
- طلبکار هم تصمیم به انتقام میگیره. میشنوه که آقای الف دربدر دنبال عکسی از نویسنده ترک میگرده براش پیغام میفرسته که من این عکسو دارم.
- واقعا داشت؟
- قسمت جالب ماجرا همینه. آقای الف اینقدر هیجانزده میشه که نمیپرسه آخه تو عکس اونو از کجا آوردی. با شتاب میره که عکسو بگیره.
- طلبکار عکسو از کجا آورده بود؟
- عکس باجناقش بود. به خودش گفته سنگ مفت، گنجشک مفت یا متوجه کلکم میشه یا نه و من اینطوری آبروشو میبرم. تا اون باشه پول منو نخوره.
- خب؟
- هیچی دیگه عکسو میده به آقای الف؛ اونم ندیده و نشناخته سالها این عکسو پشت جلد کتابهاش چاپ میکرده.
- شوخی میکنی؛ بعد چی شد؟
- یه روز آقای الف از خیابون منوچهری رد میشد سینهبهسینه باجناق برخورد میکنه. باجناقه رفته بود چهارراه استانبول ماهی بخره...
- خدای من!
- آقای الف میبینه نویسنده مشهور ترک ماهی سفید به دست جلوش وایستاده. بیچاره نزدیک بود پس بیفته.
- خب بالاخره؟
- بالاخره قصه ما به سر رسید طلبکار به پولش نرسید.
- عجب داستانی. این ماجرا ثمره تخیلته؛ نه؟
- هرجور دوست داری فکر کن. زنگ زدم یه کاری باهات داشتم؟
- امر بفرمایید.
- دو، سهماه پیش یه شعر بلند توی ماهنامهتون چاپ کرده بودین از یک شاعره اهل لیما؛ پایتخت کشور پرو. یادته؟
- آره. خانم ماگنولیا فریدا رامیرز.
- آفرین. من هر چی تو گوگل جستوجو کردم اثری ازش پیدا نکردم.
- واسه چی میخوای؟
- خیلی از شعرش خوشم اومده. میخوام آثار دیگهاش را پیدا کنم.
- آثار دیگهاش در کشوی میز منه.
- یعنی چی؟
- آن شاعره اهل پرو خود منم.
- این ماجرا ثمره تخیلته؛ نه؟
- هر جور دوست داری فکر کن.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.