به بهانه اکران فیلم «میدان جوانان سابق»
یادی از روزگار رونق مطبوعات
علیرضا تابش
زمستان ۷۵ در ستاد انتخاباتی آقای خاتمی از نزديك با احمد بورقانی آشنا شدم. با آغاز كار دولت آقای خاتمی، در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی همكار شديم؛ احمدآقا معاون مطبوعاتی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی بود و من دبير شورای معاونان و مدیر دفتر وزارتی و روابطعمومی وزارتخانه.
از همان آغاز آشنايیام با احمدآقا و بعد در رفاقت با وی دريافتم او از جنس ديگری است. او صريح، شوخطبع، متواضع، نجيب، مبادی آداب، بهشدت اخلاقی، صادق و صميمی بود.
بعدها در دوران کوتاه مسئولیتش در معاونت مطبوعاتی وزارت فرهنگ به دوره «معماری مطبوعات مستقل» مشهور شد، او خود خبرنگار و روزنامهنگار بود. در بستر تحولات اجتماعی، فرهنگی و سیاسی پس از دوم خرداد ۷۶ ، وسعتبخشیدن به آزادی و توسعه مطبوعات آزاد رویکرد جدی حرکت بورقانی در مسئولیتش به شمار میرفت و مطبوعات آزاد را رکن همه اینها میدانست. بورقانی جزء معدود مدیرانی بود که درِ اتاقش بهروی مدیران مطبوعات و روزنامهنگاران شهرستانی باز بود و به همین علت بود که معاونت مطبوعاتی وزارت ارشاد در حقیقت به «خانه روزنامهنگاران» تبدیل شده بود.
آن سالها سخن از معیارهای «جامعه مدنی» بود و در این میان احمد بورقانی نسبتِ میان دولت و مطبوعات را بر هم زد، چراکه نماینده مطبوعات در دولت بود.
در کنار مدیرانی باانگیزه و پرتوان مانند بورقانی، نسلی نوجو، جسور، پرتلاش و آرمانگرا در تحریریههای مطبوعات آن زمان قلم زدند، عکس گرفتند و تیتر زدند.
يادم نمیرود روزی که آقای بورقانی استعفا داد و از وزارت ارشاد رفت مدیران مطبوعات، همه كاركنان معاونت مطبوعاتی و كاركنان وزارتخانه ناراحت و دمق بودند. مستند میدان جوانان (سابق) حال و هوای آن روزهای خاص و متفاوت را برای ما زنده میکند، نام افرادی همچون بورقانی در ذهن متبادر میشود؛ روزهایی که مطبوعات با پیگیری نهادهای نظارتی بسته میشدند و نشریات دیگری جای آنها را پر میکردند. رونق مطبوعات در استانها و پایتخت مثالزدنی بود، رشد مطبوعات در سالهای پس از دوم خرداد به گونهای بود که تعداد ۵۵۰ عنوان و تیراژ 5/1 میلیون به بیش از هزار عنوان و تیراژ سه میلیون رسید.
این روزها ۲۲ سال بعد از آن اتفاقات، روایت مینا اکبری، روزنامهنگار و مستندساز، از روزگاری که روزنامهنگاری کیا و بیایی داشت، جذاب، قابل نقد و دیدنی است.
زمستان ۷۵ در ستاد انتخاباتی آقای خاتمی از نزديك با احمد بورقانی آشنا شدم. با آغاز كار دولت آقای خاتمی، در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی همكار شديم؛ احمدآقا معاون مطبوعاتی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی بود و من دبير شورای معاونان و مدیر دفتر وزارتی و روابطعمومی وزارتخانه.
از همان آغاز آشنايیام با احمدآقا و بعد در رفاقت با وی دريافتم او از جنس ديگری است. او صريح، شوخطبع، متواضع، نجيب، مبادی آداب، بهشدت اخلاقی، صادق و صميمی بود.
بعدها در دوران کوتاه مسئولیتش در معاونت مطبوعاتی وزارت فرهنگ به دوره «معماری مطبوعات مستقل» مشهور شد، او خود خبرنگار و روزنامهنگار بود. در بستر تحولات اجتماعی، فرهنگی و سیاسی پس از دوم خرداد ۷۶ ، وسعتبخشیدن به آزادی و توسعه مطبوعات آزاد رویکرد جدی حرکت بورقانی در مسئولیتش به شمار میرفت و مطبوعات آزاد را رکن همه اینها میدانست. بورقانی جزء معدود مدیرانی بود که درِ اتاقش بهروی مدیران مطبوعات و روزنامهنگاران شهرستانی باز بود و به همین علت بود که معاونت مطبوعاتی وزارت ارشاد در حقیقت به «خانه روزنامهنگاران» تبدیل شده بود.
آن سالها سخن از معیارهای «جامعه مدنی» بود و در این میان احمد بورقانی نسبتِ میان دولت و مطبوعات را بر هم زد، چراکه نماینده مطبوعات در دولت بود.
در کنار مدیرانی باانگیزه و پرتوان مانند بورقانی، نسلی نوجو، جسور، پرتلاش و آرمانگرا در تحریریههای مطبوعات آن زمان قلم زدند، عکس گرفتند و تیتر زدند.
يادم نمیرود روزی که آقای بورقانی استعفا داد و از وزارت ارشاد رفت مدیران مطبوعات، همه كاركنان معاونت مطبوعاتی و كاركنان وزارتخانه ناراحت و دمق بودند. مستند میدان جوانان (سابق) حال و هوای آن روزهای خاص و متفاوت را برای ما زنده میکند، نام افرادی همچون بورقانی در ذهن متبادر میشود؛ روزهایی که مطبوعات با پیگیری نهادهای نظارتی بسته میشدند و نشریات دیگری جای آنها را پر میکردند. رونق مطبوعات در استانها و پایتخت مثالزدنی بود، رشد مطبوعات در سالهای پس از دوم خرداد به گونهای بود که تعداد ۵۵۰ عنوان و تیراژ 5/1 میلیون به بیش از هزار عنوان و تیراژ سه میلیون رسید.
این روزها ۲۲ سال بعد از آن اتفاقات، روایت مینا اکبری، روزنامهنگار و مستندساز، از روزگاری که روزنامهنگاری کیا و بیایی داشت، جذاب، قابل نقد و دیدنی است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.