|

مرغوای جُغدِ جنگ چه می‌آموزد؟

احسان شریعتی در يادداشتي در كانال خود و در ایام یادمان آزادی خرمشهر و مقاومت دزفول به طعم تلخ جنگ اشاره كرده است. در ادامه اين مطلب را مي‌خوانيم:
از جنگ هشت‌ساله عراق علیه ايران به‌عنوان طولانی‌ترين جنگ متعارف قرن بيستم ياد می‌شود. می‌گویند در اين جنگ شوم از ۸۰۰ هزار تا بیش از یک ميليون انسان و اکثرا هم‌میهن‌ ما جان باخته‌اند و بیش از این تعداد، مصدوم و آواره شده‌اند. هزاران ميليارد دلار هزينه تخريب دو كشور شده و به‌همان میزان سود نصیب سوداگران و سازندگان جهانی تسلیحات گشته‌ است.
درگيري نظامي سهمناکي که خيلي ساده شروع شد، اما آثار و پيامدهاي زيان‌بارش تاکنون و در آينده براي کشور و منطقه ما ادامه يافته و خواهد يافت.
زمانِ ارزيابي ابعاد گوناگون اين رخداد و حسابرسي تاريخي نسبت به مسئوليت‌ ناشي از تصميم‌هاي دست‌اندرکاران حوادث اين دوران هنوز فرانرسيده است. اين مهم نيازمند فاصله‌گيري زماني کافي و حضور داوراني بي‌طرف و منصف و شرايط مناسب تاريخي، سياسي، رواني و اخلاقي است.
براي ملت‌هايي که با همه وجود طعم تلخ جنگ را چشيده‌اند، مطالبه و احساس ضرورت صلح جدي‌تر از ساير ملل مطرح است؛ همان‌گونه که پيشرفته‌ترين کشورهاي صنعتي نسبت به تخريب محیط‌ زیست حساس‌ترند. بنابراين ملت ما رغبتي به آغاز جنگ عليه هيچ کشوري، به‌ويژه همسايگان را ندارد. از سوي ديگر، با توجه به پيشرفت سلاح‌ها و ابزارهاي امتناع جنگ و از زمان پديدآمدن امکان انهدام زندگي آدميان با انفجار هسته‌اي، عمر جنگ‌هاي متعارف و کلاسيک به پايان رسيده است. ادامه اين نوع جنگ‌ها در گوشه‌و‌کنار جهان، در واقع و به‌اصطلاح، براي «سرِکار گذارشتنِ» خرده‌قدرت‌هاي پيراموني منطقه‌اي عليه يکديگر و به نفع رقابت تسليحاتي ابرقدرت‌هاي سازنده سلاح‌ها (از نوع نسل قديم) است.
در شرايط کنوني که بار ديگر کشور ما با محاصره مواجه شده است و هرلحظه نيروهاي ذي‌نفع سومي (از اسرائيل نتانياهو گرفته تا سعودي بن‌سلمان و داعش)، خواستار برافروختن هيمه جنگ‌اند، حزم و هوشياري ملي (و ديپلماسي منطقه‌اي و بين‌المللي) امري حياتي است؛ اين حزم در کنار عزمِ دفاع مشروع از حقِ بقاي خويش به‌عنوان يک ملت معنا مي‌يابد.
آنچه در تجربه جنگ ديديم و براي آينده ملي ما اميدبخش خواهد بود، نمايش اراده مردم ايران بود در دفاع از ميهن، در برابر اشغال قدرت بيگانه و بيرون‌راندن ارتش متجاوز از سرزمين مادري.
ايران بايد همواره همچون آن نوع يوزپلنگاني باشد که هيچ‌گاه به کسي حمله نمي‌برد و به آرامي و با همزيستي مسالمت‌آميز با ديگران راه مي‌سپرد؛ اما در برابر تجاوز هر قدرت اجنبي به خانه‌اش، جانانه از خويش دفاع مي‌کند.
براي تحقق و توفيق اين اراده عمومي ملي-مردمي در برابر هرگونه سياست تحريم و تهديد و توطئه‌، باید از دل‌و‌دماغ و بنيه‌اي ‌قوي‌ برخوردار بود. هم از اين‌رو، هر نوع سياست انسداد و انحصارطلبي، چنان‌که هرگونه تفرق و انشقاق فرقه‌اي-مذهبي، حتي در پوشش دفاع از شعائر و مناسک رسمي، از مصداق‌هاي بارز تنش‌‌‌آفريني، در ميان و عليه مردم و بنابراین عينِ «اقدام عليه امنيت ملي» است.

احسان شریعتی در يادداشتي در كانال خود و در ایام یادمان آزادی خرمشهر و مقاومت دزفول به طعم تلخ جنگ اشاره كرده است. در ادامه اين مطلب را مي‌خوانيم:
از جنگ هشت‌ساله عراق علیه ايران به‌عنوان طولانی‌ترين جنگ متعارف قرن بيستم ياد می‌شود. می‌گویند در اين جنگ شوم از ۸۰۰ هزار تا بیش از یک ميليون انسان و اکثرا هم‌میهن‌ ما جان باخته‌اند و بیش از این تعداد، مصدوم و آواره شده‌اند. هزاران ميليارد دلار هزينه تخريب دو كشور شده و به‌همان میزان سود نصیب سوداگران و سازندگان جهانی تسلیحات گشته‌ است.
درگيري نظامي سهمناکي که خيلي ساده شروع شد، اما آثار و پيامدهاي زيان‌بارش تاکنون و در آينده براي کشور و منطقه ما ادامه يافته و خواهد يافت.
زمانِ ارزيابي ابعاد گوناگون اين رخداد و حسابرسي تاريخي نسبت به مسئوليت‌ ناشي از تصميم‌هاي دست‌اندرکاران حوادث اين دوران هنوز فرانرسيده است. اين مهم نيازمند فاصله‌گيري زماني کافي و حضور داوراني بي‌طرف و منصف و شرايط مناسب تاريخي، سياسي، رواني و اخلاقي است.
براي ملت‌هايي که با همه وجود طعم تلخ جنگ را چشيده‌اند، مطالبه و احساس ضرورت صلح جدي‌تر از ساير ملل مطرح است؛ همان‌گونه که پيشرفته‌ترين کشورهاي صنعتي نسبت به تخريب محیط‌ زیست حساس‌ترند. بنابراين ملت ما رغبتي به آغاز جنگ عليه هيچ کشوري، به‌ويژه همسايگان را ندارد. از سوي ديگر، با توجه به پيشرفت سلاح‌ها و ابزارهاي امتناع جنگ و از زمان پديدآمدن امکان انهدام زندگي آدميان با انفجار هسته‌اي، عمر جنگ‌هاي متعارف و کلاسيک به پايان رسيده است. ادامه اين نوع جنگ‌ها در گوشه‌و‌کنار جهان، در واقع و به‌اصطلاح، براي «سرِکار گذارشتنِ» خرده‌قدرت‌هاي پيراموني منطقه‌اي عليه يکديگر و به نفع رقابت تسليحاتي ابرقدرت‌هاي سازنده سلاح‌ها (از نوع نسل قديم) است.
در شرايط کنوني که بار ديگر کشور ما با محاصره مواجه شده است و هرلحظه نيروهاي ذي‌نفع سومي (از اسرائيل نتانياهو گرفته تا سعودي بن‌سلمان و داعش)، خواستار برافروختن هيمه جنگ‌اند، حزم و هوشياري ملي (و ديپلماسي منطقه‌اي و بين‌المللي) امري حياتي است؛ اين حزم در کنار عزمِ دفاع مشروع از حقِ بقاي خويش به‌عنوان يک ملت معنا مي‌يابد.
آنچه در تجربه جنگ ديديم و براي آينده ملي ما اميدبخش خواهد بود، نمايش اراده مردم ايران بود در دفاع از ميهن، در برابر اشغال قدرت بيگانه و بيرون‌راندن ارتش متجاوز از سرزمين مادري.
ايران بايد همواره همچون آن نوع يوزپلنگاني باشد که هيچ‌گاه به کسي حمله نمي‌برد و به آرامي و با همزيستي مسالمت‌آميز با ديگران راه مي‌سپرد؛ اما در برابر تجاوز هر قدرت اجنبي به خانه‌اش، جانانه از خويش دفاع مي‌کند.
براي تحقق و توفيق اين اراده عمومي ملي-مردمي در برابر هرگونه سياست تحريم و تهديد و توطئه‌، باید از دل‌و‌دماغ و بنيه‌اي ‌قوي‌ برخوردار بود. هم از اين‌رو، هر نوع سياست انسداد و انحصارطلبي، چنان‌که هرگونه تفرق و انشقاق فرقه‌اي-مذهبي، حتي در پوشش دفاع از شعائر و مناسک رسمي، از مصداق‌هاي بارز تنش‌‌‌آفريني، در ميان و عليه مردم و بنابراین عينِ «اقدام عليه امنيت ملي» است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.