|

عطف كتاب

تصویرهایی از گذشته و امروز
«وقت‌نویس» آخرین کتاب میچ آلبوم، نویسنده آمریکایی است که با ترجمه شیرین معتمدی به فارسی منتشر شده است. میچ آلبوم در این رمان به کمک سه داستان که به‌موازات هم پیش می‌روند، بر مساله امیدواری در دنیای جدید دست گذاشته است. از این بین، یکی از داستان‌ها افسانه‌ای است و دو داستان دیگر هم روایتگر زندگی انسان در جهان مدرن است. تنهایی، امیدواری و جاودانگی مضامین اصلی این داستان را تشکیل می‌دهند. این نویسنده آمریکایی در بسیاری از داستان‌هایش به مقولات مذهبی می‌پردازد و در این رمان نیز با نگاهی به مذهب، به نیرویی امیدوار‌کننده پرداخته است. وقت‌نویس، داستانی است درباره مفهوم زمان و از زمان‌های بسیار دور آغاز می‌شود، از زمان پیدایش تاریخ انسان، با پسرکی پابرهنه در حال دویدن از تپه‌ای. جلو او دخترکی پابرهنه. پسر سعی می‌کند دختر را بگیرد و برای این دو، همیشه همین‌طور خواهد ماند. داستان اینگونه آغاز می‌شود: «مردی تنها در غاری نشسته است. موهایش بلند است. ریش‌اش تا زانو می‌رسد. چانه‌اش در کاسه دست‌ها. چشم‌هایش را می‌بندد. به چیزی گوش می‌دهد. صداها. صداهای بی‌پایان. از برکه‌ای در گوشه غار برمی‌خیزند. سارا لمون یکی از این صداهاست. دختر نوجوانی در روزگار ما، روی تخت دراز کشیده و عکسی را در گوشی همراهش تماشا می‌کند: پسری خوش‌قیافه با موهایی قهوه‌ای...».

سوررئالیسم فلسفی بولگاکف
«تخم‌مرغ‌های شوم»، عنوان کتابی از میخاییل بولگاکف است که با ترجمه پونه معتمد منتشر شده است. در داستان کوتاه «تخم‌مرغ‌های شوم»، جسارت نویسنده برای ترسیم نوع جدیدی از تخیل حیرت‌انگیز است. رویدادهای این داستان که در سال 1924 نوشته شده، مربوط به آینده‌ای نزدیک، یعنی سال 1928 است. بنا به توضیحی که در خود کتاب آمده، پایتخت جمهوری شوروی در این داستان، مثل هر پایتخت بورژوایی، جلف و بی‌خیال است. حتی حادثه‌ای مثل مرگ و میر ناگهانی مرغ‌ها، ریتم عادی زندگی مسکو را تغییر نمی‌دهد و تنها وقتی خطری جدی همه را تهدید می‌کند، دولت مسکو به اقدامات امنیتی می‌پردازد. بولگاکف در این داستان، نه‌تنها روشنفکران وابسته به رژیم آن زمان، مثل «ارینبورگ» و «میرخولد» را ریشخند می‌کند، بلکه جسورانه کرملین را نیز به باد تمسخر می‌گیرد. با اینکه داستان‌های بولگاکف تخیلی است، ولی خیابان‌ها و شهرهای آنها خیالی نیستند. داستان‌ها در مکان‌هایی واقعی اتفاق می‌افتند که او به چشم دیده و زمانی در آنجا زندگی کرده است. او عناصر طنز تلخ را با واقعیت‌ها درمی‌آمیزد و با استفاده از رنگ‌مایه‌های تخیل، سبکی جدید و منحصربه‌فرد در ادبیات روسیه می‌آفریند: سبک سوررئالیسم فلسفی.
تصویرهایی از گذشته و امروز
«وقت‌نویس» آخرین کتاب میچ آلبوم، نویسنده آمریکایی است که با ترجمه شیرین معتمدی به فارسی منتشر شده است. میچ آلبوم در این رمان به کمک سه داستان که به‌موازات هم پیش می‌روند، بر مساله امیدواری در دنیای جدید دست گذاشته است. از این بین، یکی از داستان‌ها افسانه‌ای است و دو داستان دیگر هم روایتگر زندگی انسان در جهان مدرن است. تنهایی، امیدواری و جاودانگی مضامین اصلی این داستان را تشکیل می‌دهند. این نویسنده آمریکایی در بسیاری از داستان‌هایش به مقولات مذهبی می‌پردازد و در این رمان نیز با نگاهی به مذهب، به نیرویی امیدوار‌کننده پرداخته است. وقت‌نویس، داستانی است درباره مفهوم زمان و از زمان‌های بسیار دور آغاز می‌شود، از زمان پیدایش تاریخ انسان، با پسرکی پابرهنه در حال دویدن از تپه‌ای. جلو او دخترکی پابرهنه. پسر سعی می‌کند دختر را بگیرد و برای این دو، همیشه همین‌طور خواهد ماند. داستان اینگونه آغاز می‌شود: «مردی تنها در غاری نشسته است. موهایش بلند است. ریش‌اش تا زانو می‌رسد. چانه‌اش در کاسه دست‌ها. چشم‌هایش را می‌بندد. به چیزی گوش می‌دهد. صداها. صداهای بی‌پایان. از برکه‌ای در گوشه غار برمی‌خیزند. سارا لمون یکی از این صداهاست. دختر نوجوانی در روزگار ما، روی تخت دراز کشیده و عکسی را در گوشی همراهش تماشا می‌کند: پسری خوش‌قیافه با موهایی قهوه‌ای...».

سوررئالیسم فلسفی بولگاکف
«تخم‌مرغ‌های شوم»، عنوان کتابی از میخاییل بولگاکف است که با ترجمه پونه معتمد منتشر شده است. در داستان کوتاه «تخم‌مرغ‌های شوم»، جسارت نویسنده برای ترسیم نوع جدیدی از تخیل حیرت‌انگیز است. رویدادهای این داستان که در سال 1924 نوشته شده، مربوط به آینده‌ای نزدیک، یعنی سال 1928 است. بنا به توضیحی که در خود کتاب آمده، پایتخت جمهوری شوروی در این داستان، مثل هر پایتخت بورژوایی، جلف و بی‌خیال است. حتی حادثه‌ای مثل مرگ و میر ناگهانی مرغ‌ها، ریتم عادی زندگی مسکو را تغییر نمی‌دهد و تنها وقتی خطری جدی همه را تهدید می‌کند، دولت مسکو به اقدامات امنیتی می‌پردازد. بولگاکف در این داستان، نه‌تنها روشنفکران وابسته به رژیم آن زمان، مثل «ارینبورگ» و «میرخولد» را ریشخند می‌کند، بلکه جسورانه کرملین را نیز به باد تمسخر می‌گیرد. با اینکه داستان‌های بولگاکف تخیلی است، ولی خیابان‌ها و شهرهای آنها خیالی نیستند. داستان‌ها در مکان‌هایی واقعی اتفاق می‌افتند که او به چشم دیده و زمانی در آنجا زندگی کرده است. او عناصر طنز تلخ را با واقعیت‌ها درمی‌آمیزد و با استفاده از رنگ‌مایه‌های تخیل، سبکی جدید و منحصربه‌فرد در ادبیات روسیه می‌آفریند: سبک سوررئالیسم فلسفی.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.