قربانی اسیدپاشی در گفتوگو با «شرق»:
کاش تصویب قانون تشدید مجازات اسیدپاشی عطف به ماسبق میشد
سميرا حسيني: هفته پیش بود که نمایندگان مجلس شورای اسلامی ایران کلیات طرح یکفوریتی «تشدید مجازات اسیدپاشی و حمایت از بزهدیدگان» را تصویب کردند. نمایندگان مجلس شورای اسلامی در جلسه علنی 30 اردیبهشت با ۱۴۷ رأی موافق، ۱۶ رأی مخالف و چهار رأی ممتنع از مجموع ۲۱۵ نماینده حاضر در جلسه علنی ماده یک طرح تشدید مجازات اسیدپاشی و حمایت از بزهدیدگان ناشی از آن را تصویب کردند. براساس این مصوبه هرکس عمدا با پاشیدن اسید یا هر نوع ترکیبات شیمیایی دیگر با هر میزان غلظت موجب جنایت بر نفس و عضو شود، در صورت مطالبه از ناحیه مجنیعلیه یا ولیدم حسب مورد با رعایت شرایط مقرر در کتاب قصاص، به قصاص نفس یا عضو محکوم میشود. همچنین مطابق با تبصره این ماده، ریختن اسید یا سایر ترکیبات شیمیایی روی فرد، فروبردن اعضای بدن در درون اسید و اعمالی نظیر آن در حکم اسیدپاشی است. نمایندگان مجلس همچنین با پرداخت دیه اسیدپاشی به بزهدیدگان از بیتالمال در صورت مرگ یا فرار مرتکب جرم موافقت کردند. نمایندگان با ماده دو طرح تشدید مجازات اسیدپاشی و حمایت از بزهدیدگان ناشی از آن، درخصوص شرایط مجازات مرتکب جرم با 158 رأی موافق، 9 رأی
مخالف و یک رأی ممتنع از مجموع 216 نماینده حاضر در جلسه موافقت کردند.
یکی از معروفترین قربانیان اسیدپاشی آمنه بهرامی است؛ دختری که توانست قصاص چشمش را از مجید موحد، کسی که رویش اسید پاشیده بود، بگیرد اما در نهایت عامل اسیدپاشی را در لحظه قصاص چشمهایش بخشید. او بهعنوان یکی از مشهورترین قربانیان اسیدپاشی، نسبت به اجرای قانون جدید امیدوار است. بهرامی به «شرق» میگوید: «چند هفته پیش بود که یکی از دوستانم با من تماس گرفت و از تصویب قوانین جدید درباره اسیدپاشی خبر داد. یک هفته بعدازآن در خبرها دیدم قربانیان اسیدپاشی به مجلس رفتهاند و قانونی درباره متهمان اسیدپاشی در مجلس به تصویب رسیده است. قانون بسیار خوبی است؛ به شرط اینکه تبصرهای برای آن نگذارند که راه فراری برای مجرم باز بگذارد. در اخبار خواندم مجلس قانونی را تصویب کرده است که فردی که اقدام به اسیدپاشی میکند، در صورت درخواست فرد آسیبدیده یا ولیدم به قصاص نفس یا عضو و از جنبه عمومی جرم به پنج تا 25 سال زندان محکوم میشود، این حکم عادلانه است. البته از تعدادی از دوستانم شنیدم برخی از قربانیان اسیدپاشی که در مجلس حضور داشتند، گفته بودند این حکم غیرانسانی است. شنیدن این حرف برایم جالب بود. فردی که خودش با پاشیدن اسید
دچار آسیبدیدگی شدید شده است، بگوید این حکم غیرانسانی است، که البته موافق این صحبت نیستم. خب کسی عمل غیرانسانی انجام ندهد تا چنين حكمي جلویش قرار نگیرد. اگر واقعا این حکم اجرا شود، فردی که اقدام به این عمل میکند، از ترس اینکه روزی این عمل روی خود او انجام شود، میترسد و احتمالا دست به چنین کاری نمیزند».به اعتقاد این قربانی اسیدپاشی این قانون باید شامل قربانیان سالهای گذشته نیز باشد. او دراینباره میگوید: «همهچیز بسیار خوب پیش میرود و مجلس هم خوب عمل کرد اما بسیار دوست داشتم این قانون عطف به ماسبق شود و از قانونگذاران میخواهم این کار را در حق قربانیان اسیدپاشی انجام دهد. اگر این اتفاق نیفتد من و افرادی مانند من خارج از این قانون قرار میگیرند. افراد زیادی را در روستاها و شهرهای کوچک ایران میشناسم که حتی نمیدانند باید چه کار کنند؛ آنها زندگیهای سختی دارند، حتی هزینه درمانشان را هم ندارند و کسی از آنها حمایت نمیکند».او در ادامه با بیان اینکه حکم عمومی مجرم پرونده من جدای از قصاص و پرداخت دیه، هفت سال زندان بهعلاوه شش سال تبعید بود، افزود: سال 83 روی صورتم اسیدپاشی شد و در سال 87 اولین بار در
ایران حکم قصاص برای متهم پرونده گرفتم. ابتدا به دلیل اینکه زن بودم حکم به قصاص یک چشم داده شد اما با پیگیریهای وکیلم متهم پرونده من به قصاص دو چشم به علاوه دیه محکوم شد که در سال 90 هنگامی که قرار بود قصاص چشم انجام شود، متهم را بخشیدم. من نمیخواستم انتقام بگیرم اما درخواست کردم دیه کامل چشم و اعضای سوخته بدنم را که حدود 200 میلیون تومان بود پرداخت کنند که مورد قبول واقع شد. پس از آن برای ادامه درمان به اسپانیا رفتم که خبر دادند مجرم پرونده من آزاد شده است».بهرامی اینطور ادامه میدهد: «البته تا امروز نتوانستم دیهام را دریافت کنم تا چند ماه پیش هم پیگیر دریافت دیهام بودم و هرکسی را که میتوانست به من کمک کند، ملاقات کردم. درست مانند زمانی که پیگیر دریافت حکم قصاص برای متهم بودم؛ اما هنوز نتوانستهام دیهام را دریافت کنم. هزینه درمانم برعهده خودم است. درحالحاضر 400 میلیون تومان به فامیل و دوستانم بدهکارم. هزینه تغییر پوست صورتم را دولت اسپانیا پرداخت کرد؛ اما درمان چشمم برعهده خودم بود. زمان ریاستجمهوری آقای خاتمی و احمدینژاد دولت به من مقدار کمی کمک مالی کرد. آن زمان یورو هزارو 400 تومان بود که به
قیمت یوروی آن زمان جمعا حدود 105 میلیون تومان به من کمک مالی شد؛ البته هزینه تغییر پوست صورتم را نیز دولت اسپانیا پرداخت کرد».او همچنین درباره روند درمانش اینطور گفت: «تاکنون 30 عمل جراحی روی من انجام شده است؛ عملهای جراحی که گاهی بیش از پنج ساعت طول میکشید. کل پوست صورتم در اسپانیا عوض شد، لبم را ترمیم کردم، بینیام را که کامل بسته شده بود، عمل کردم؛ پس از این اتفاق دچار مشکل تنفسی بسیار شدید شدم و شبها با ماسک اکسیژن میخوابم. درحالحاضر داخل چش چپم پروتز قرار دارد. به دلیل اینکه برای درمان پول نداشتم، چشم چپم بیناییاش را از دست داد. علاوه بر مشکلات داخلی بدنم به دلیل عملهای مکرر دچار کمخونی شدم».این قربانی اسیدپاشی قصاص عضو را یک حکم بازدارنده از ارتکاب جرم اسیدپاشی میداند و میگوید: «در اولین جلسه دادگاه مجید موحدی، متهم پرونده به قاضی گفت سه روز تمام از ساعت 9 صبح تا پنج بعدازظهر جلوی شرکت آمنه منتظرش بودم تا او را ببینم و اسید را رویش بپاشم. درنهایت هم حکم من اعدام است. نتوانستم خودم را بکشم، برای همین تصمیم گرفتم روی آمنه اسید بپاشم و بعد قانون من را اعدام کند. همانجا به قاضی گفتم اگر
قانونی وجود داشت که متهم فکر میکرد پس از ارتکاب به جرم همین اسید روی بدن او ریخته میشود، مطمئنم که او دست به چنین کاری نمیزد. آن زمان گفتند که اسید یک مایع فرّار است. نمیتوان با پاشیدن اسید حکم قصاص را بهدرستی و به همان میزانی که آسیب رسانده است، انجام دهند. نمیدانم مجرم پروندهام درحالحاضر کجاست. شاید همین الان در خانهاش نشسته باشد. یک بار یکی از خبرنگاران اسپانیایی به خانهاش رفته بود تا با او مصاحبه کند؛ اما او حاضر به گفتوگو نشده بود. من هم از او خبر ندارم».
سميرا حسيني: هفته پیش بود که نمایندگان مجلس شورای اسلامی ایران کلیات طرح یکفوریتی «تشدید مجازات اسیدپاشی و حمایت از بزهدیدگان» را تصویب کردند. نمایندگان مجلس شورای اسلامی در جلسه علنی 30 اردیبهشت با ۱۴۷ رأی موافق، ۱۶ رأی مخالف و چهار رأی ممتنع از مجموع ۲۱۵ نماینده حاضر در جلسه علنی ماده یک طرح تشدید مجازات اسیدپاشی و حمایت از بزهدیدگان ناشی از آن را تصویب کردند. براساس این مصوبه هرکس عمدا با پاشیدن اسید یا هر نوع ترکیبات شیمیایی دیگر با هر میزان غلظت موجب جنایت بر نفس و عضو شود، در صورت مطالبه از ناحیه مجنیعلیه یا ولیدم حسب مورد با رعایت شرایط مقرر در کتاب قصاص، به قصاص نفس یا عضو محکوم میشود. همچنین مطابق با تبصره این ماده، ریختن اسید یا سایر ترکیبات شیمیایی روی فرد، فروبردن اعضای بدن در درون اسید و اعمالی نظیر آن در حکم اسیدپاشی است. نمایندگان مجلس همچنین با پرداخت دیه اسیدپاشی به بزهدیدگان از بیتالمال در صورت مرگ یا فرار مرتکب جرم موافقت کردند. نمایندگان با ماده دو طرح تشدید مجازات اسیدپاشی و حمایت از بزهدیدگان ناشی از آن، درخصوص شرایط مجازات مرتکب جرم با 158 رأی موافق، 9 رأی
مخالف و یک رأی ممتنع از مجموع 216 نماینده حاضر در جلسه موافقت کردند.
یکی از معروفترین قربانیان اسیدپاشی آمنه بهرامی است؛ دختری که توانست قصاص چشمش را از مجید موحد، کسی که رویش اسید پاشیده بود، بگیرد اما در نهایت عامل اسیدپاشی را در لحظه قصاص چشمهایش بخشید. او بهعنوان یکی از مشهورترین قربانیان اسیدپاشی، نسبت به اجرای قانون جدید امیدوار است. بهرامی به «شرق» میگوید: «چند هفته پیش بود که یکی از دوستانم با من تماس گرفت و از تصویب قوانین جدید درباره اسیدپاشی خبر داد. یک هفته بعدازآن در خبرها دیدم قربانیان اسیدپاشی به مجلس رفتهاند و قانونی درباره متهمان اسیدپاشی در مجلس به تصویب رسیده است. قانون بسیار خوبی است؛ به شرط اینکه تبصرهای برای آن نگذارند که راه فراری برای مجرم باز بگذارد. در اخبار خواندم مجلس قانونی را تصویب کرده است که فردی که اقدام به اسیدپاشی میکند، در صورت درخواست فرد آسیبدیده یا ولیدم به قصاص نفس یا عضو و از جنبه عمومی جرم به پنج تا 25 سال زندان محکوم میشود، این حکم عادلانه است. البته از تعدادی از دوستانم شنیدم برخی از قربانیان اسیدپاشی که در مجلس حضور داشتند، گفته بودند این حکم غیرانسانی است. شنیدن این حرف برایم جالب بود. فردی که خودش با پاشیدن اسید
دچار آسیبدیدگی شدید شده است، بگوید این حکم غیرانسانی است، که البته موافق این صحبت نیستم. خب کسی عمل غیرانسانی انجام ندهد تا چنين حكمي جلویش قرار نگیرد. اگر واقعا این حکم اجرا شود، فردی که اقدام به این عمل میکند، از ترس اینکه روزی این عمل روی خود او انجام شود، میترسد و احتمالا دست به چنین کاری نمیزند».به اعتقاد این قربانی اسیدپاشی این قانون باید شامل قربانیان سالهای گذشته نیز باشد. او دراینباره میگوید: «همهچیز بسیار خوب پیش میرود و مجلس هم خوب عمل کرد اما بسیار دوست داشتم این قانون عطف به ماسبق شود و از قانونگذاران میخواهم این کار را در حق قربانیان اسیدپاشی انجام دهد. اگر این اتفاق نیفتد من و افرادی مانند من خارج از این قانون قرار میگیرند. افراد زیادی را در روستاها و شهرهای کوچک ایران میشناسم که حتی نمیدانند باید چه کار کنند؛ آنها زندگیهای سختی دارند، حتی هزینه درمانشان را هم ندارند و کسی از آنها حمایت نمیکند».او در ادامه با بیان اینکه حکم عمومی مجرم پرونده من جدای از قصاص و پرداخت دیه، هفت سال زندان بهعلاوه شش سال تبعید بود، افزود: سال 83 روی صورتم اسیدپاشی شد و در سال 87 اولین بار در
ایران حکم قصاص برای متهم پرونده گرفتم. ابتدا به دلیل اینکه زن بودم حکم به قصاص یک چشم داده شد اما با پیگیریهای وکیلم متهم پرونده من به قصاص دو چشم به علاوه دیه محکوم شد که در سال 90 هنگامی که قرار بود قصاص چشم انجام شود، متهم را بخشیدم. من نمیخواستم انتقام بگیرم اما درخواست کردم دیه کامل چشم و اعضای سوخته بدنم را که حدود 200 میلیون تومان بود پرداخت کنند که مورد قبول واقع شد. پس از آن برای ادامه درمان به اسپانیا رفتم که خبر دادند مجرم پرونده من آزاد شده است».بهرامی اینطور ادامه میدهد: «البته تا امروز نتوانستم دیهام را دریافت کنم تا چند ماه پیش هم پیگیر دریافت دیهام بودم و هرکسی را که میتوانست به من کمک کند، ملاقات کردم. درست مانند زمانی که پیگیر دریافت حکم قصاص برای متهم بودم؛ اما هنوز نتوانستهام دیهام را دریافت کنم. هزینه درمانم برعهده خودم است. درحالحاضر 400 میلیون تومان به فامیل و دوستانم بدهکارم. هزینه تغییر پوست صورتم را دولت اسپانیا پرداخت کرد؛ اما درمان چشمم برعهده خودم بود. زمان ریاستجمهوری آقای خاتمی و احمدینژاد دولت به من مقدار کمی کمک مالی کرد. آن زمان یورو هزارو 400 تومان بود که به
قیمت یوروی آن زمان جمعا حدود 105 میلیون تومان به من کمک مالی شد؛ البته هزینه تغییر پوست صورتم را نیز دولت اسپانیا پرداخت کرد».او همچنین درباره روند درمانش اینطور گفت: «تاکنون 30 عمل جراحی روی من انجام شده است؛ عملهای جراحی که گاهی بیش از پنج ساعت طول میکشید. کل پوست صورتم در اسپانیا عوض شد، لبم را ترمیم کردم، بینیام را که کامل بسته شده بود، عمل کردم؛ پس از این اتفاق دچار مشکل تنفسی بسیار شدید شدم و شبها با ماسک اکسیژن میخوابم. درحالحاضر داخل چش چپم پروتز قرار دارد. به دلیل اینکه برای درمان پول نداشتم، چشم چپم بیناییاش را از دست داد. علاوه بر مشکلات داخلی بدنم به دلیل عملهای مکرر دچار کمخونی شدم».این قربانی اسیدپاشی قصاص عضو را یک حکم بازدارنده از ارتکاب جرم اسیدپاشی میداند و میگوید: «در اولین جلسه دادگاه مجید موحدی، متهم پرونده به قاضی گفت سه روز تمام از ساعت 9 صبح تا پنج بعدازظهر جلوی شرکت آمنه منتظرش بودم تا او را ببینم و اسید را رویش بپاشم. درنهایت هم حکم من اعدام است. نتوانستم خودم را بکشم، برای همین تصمیم گرفتم روی آمنه اسید بپاشم و بعد قانون من را اعدام کند. همانجا به قاضی گفتم اگر
قانونی وجود داشت که متهم فکر میکرد پس از ارتکاب به جرم همین اسید روی بدن او ریخته میشود، مطمئنم که او دست به چنین کاری نمیزد. آن زمان گفتند که اسید یک مایع فرّار است. نمیتوان با پاشیدن اسید حکم قصاص را بهدرستی و به همان میزانی که آسیب رسانده است، انجام دهند. نمیدانم مجرم پروندهام درحالحاضر کجاست. شاید همین الان در خانهاش نشسته باشد. یک بار یکی از خبرنگاران اسپانیایی به خانهاش رفته بود تا با او مصاحبه کند؛ اما او حاضر به گفتوگو نشده بود. من هم از او خبر ندارم».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.