حذف از جامعه
چندنفرمان در شهر مسيري را پياده راه رفتهايم؟ چندنفرمان در شهر همراه با كالسكه كودك حركت كردهايم؟ چندنفرمان نابينا بودهايم و با عصاي سفيدمان مجبور به بالارفتن از پله و خيابانهاي پر از پستيوبلندي هستيم؟ چندنفرمان مجبوريم با ويلچر اينسو و آنسو برويم؟ تعداد افرادي كه وضعيت ويژهاي دارند، كم نيست.
اين واقعيتي است وحشتناك كه در طول همه سالهاي حضور شهرداران قبلي و در این دوسالي كه از حضور سه شهردار اصلاحطلب ميگذرد، تغييرات اندكي در معماری و شهرسازی و خيابانسازي و ... تهران براي اين معضلات شده است. درمجموع كه به نظر ميرسد نه خيابانهاي تهران، نه پلهاي عبور عابرپيادهاش و نه حتي مكانهايي مثل پيادهراههاي بلوار كشاورز نيز براي شرايط ويژه آماده نيست.
ما مردم نيز جاي خود داريم و در فرهنگ عمومي اكثرا چندان توجهي به شرايط ويژه ديگران نداريم. چندبار تا به حال شاهد بودهايم كه ويلچرسواران به موتوريهاي حاضر در پيادهروها گلايه كردهاند كه اين ميلههاي بزرگ دليل حضور شماهاست؟ همين چندسال پيش بود كه يك استاد آواز، دانشجوي دختري را به دليل اينكه ويلچرش آسانسور را خراب ميكرد، به كلاس راه نداد. چندبار تا به حال افراد با كالسكه ناگزير شدهاند مدتها در صف بایستند تا در مركز خريدي بالا يا پايين بروند يا اصلا در اجتماعي به دليل نبود امكانات مناسب حضور پيدا نكنند.
واقعيت اين است كه ما، هم از نظر فرهنگي و هم از نظر شهرسازي روش حذف اينگونه افراد را در پيش گرفتهايم تا آنها را مجبور به خانهنشيني و انزوا كنيم.
حالا چه پل غيربرقي ميدان هفت تير براي نابينايان و ويلچرسواران باشد، چه مجتمع بزرگ ايرانمال كه حتي در همين وضعيت نيمهكاره بايد چندينبار منتظر بالاوپايينرفتن آسانسور بود تا با كالسکه كودك وارد آن شد و حالا اگر راه بيفتد و شروع به كار كند، ببينيد چقدر سختي و مشكل براي خانوادههاي همراه با كودك پيش خواهد آمد.
چندنفرمان در شهر مسيري را پياده راه رفتهايم؟ چندنفرمان در شهر همراه با كالسكه كودك حركت كردهايم؟ چندنفرمان نابينا بودهايم و با عصاي سفيدمان مجبور به بالارفتن از پله و خيابانهاي پر از پستيوبلندي هستيم؟ چندنفرمان مجبوريم با ويلچر اينسو و آنسو برويم؟ تعداد افرادي كه وضعيت ويژهاي دارند، كم نيست.
اين واقعيتي است وحشتناك كه در طول همه سالهاي حضور شهرداران قبلي و در این دوسالي كه از حضور سه شهردار اصلاحطلب ميگذرد، تغييرات اندكي در معماری و شهرسازی و خيابانسازي و ... تهران براي اين معضلات شده است. درمجموع كه به نظر ميرسد نه خيابانهاي تهران، نه پلهاي عبور عابرپيادهاش و نه حتي مكانهايي مثل پيادهراههاي بلوار كشاورز نيز براي شرايط ويژه آماده نيست.
ما مردم نيز جاي خود داريم و در فرهنگ عمومي اكثرا چندان توجهي به شرايط ويژه ديگران نداريم. چندبار تا به حال شاهد بودهايم كه ويلچرسواران به موتوريهاي حاضر در پيادهروها گلايه كردهاند كه اين ميلههاي بزرگ دليل حضور شماهاست؟ همين چندسال پيش بود كه يك استاد آواز، دانشجوي دختري را به دليل اينكه ويلچرش آسانسور را خراب ميكرد، به كلاس راه نداد. چندبار تا به حال افراد با كالسكه ناگزير شدهاند مدتها در صف بایستند تا در مركز خريدي بالا يا پايين بروند يا اصلا در اجتماعي به دليل نبود امكانات مناسب حضور پيدا نكنند.
واقعيت اين است كه ما، هم از نظر فرهنگي و هم از نظر شهرسازي روش حذف اينگونه افراد را در پيش گرفتهايم تا آنها را مجبور به خانهنشيني و انزوا كنيم.
حالا چه پل غيربرقي ميدان هفت تير براي نابينايان و ويلچرسواران باشد، چه مجتمع بزرگ ايرانمال كه حتي در همين وضعيت نيمهكاره بايد چندينبار منتظر بالاوپايينرفتن آسانسور بود تا با كالسکه كودك وارد آن شد و حالا اگر راه بيفتد و شروع به كار كند، ببينيد چقدر سختي و مشكل براي خانوادههاي همراه با كودك پيش خواهد آمد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.