|

بحران آمریکا را چگونه باید حل کرد؟

فرید زکریا ترجمه: مریم امیری

در لحظه تعیین‌کننده‌ای از دموکراسی هستیم. رهبر قدیمی پس از باخت در انتخابات، با رهبر جدید از حزب رقیب جشن می‌گیرد، جورج بوش به بیل کلينتون خوشامد می‌گوید، جیمی کارتر هم به رونالد ریگان. این خوشامدگویی‌ها در سراسر جهان آزمون تلخ دموکراسی است. مکزیکی‌ها می‌توانند از این تجربه حرف بزنند، زمانی که رییس‌جمهور ارنستو زلیدو، پس از هفت‌سال حاکمیت تک‌حزبی اجازه داد انتخابات آزاد برگزار شود و تا آخر در کنار خلف منتخب‌اش ایستاد. مهم‌ترین مضمون پس این تشریفات این است که در دموکراسی، فرآیندها از نتایج مهم‌ترند. اگر فرآیند دموکراسی موبه‌مو اجرا شود، هرچند نتیجه باب‌میل نباشد، قابل‌قبول می‌شود. آخرین نمونه آن پذیرش آقامنشانه فرآیند انتخابات از سوی ال‌گور بود. انتخاباتی پیچیده، سیاست‌زده ولی مطابق قانون اساسی که درنهایت جورج بوش را به کاخ سفید فرستاد. این دقیقا چیزی است که در هفته اخیر در واشنگتن اتفاق افتاد. بحث‌هایی که اینجا شکل می‌گیرد کم‌بها و زودگذر نیستند و تنها درباره «طرح بهداشتي اوباما» بحث نمی‌شود. قانون بودجه سلامت، قانونی بود که مجلس نمایندگان و سنا تصویب کرد، پس از آن رییس‌جمهور هم آن را امضا کرد و بعد دادگاه عالی طبق قانون اساسی اعتبار آن را تایید کرد. این به این معنا نیست که این قانون غیرقابل برگشت است. مانند هر قانون دیگری می‌تواند لغو شود. اما برای لغو آن، قانون دیگری لازم است که در آن صراحتا آمده باشد «قانون بودجه سلامت بدین‌وسیله ملغی اعلام می‌شود» که این قانون هم باید در مجلس نمایندگان و سنا تصویب شود و رییس‌جمهور هم آن را امضا کند. اما قانونگذاران فکر می‌کنند اگر نمی‌توانند رای اکثریت مجلس و کاخ سفید را برای لغو این قانون جلب کنند، در عوض می‌توانند دولت را تعطیل کنند و با تهدید راهشان را باز کنند. این دیگر دموکراسی نیست، زیاده‌خواهی است. من خیلی خوشحالم که می‌بینم اوباما روی بودجه، مالیات و هزینه، مصالحه - حتی بودجه سلامت - کرده است. اما نتیجه هرچه باشد، او نمی‌تواند روی اصول دموکراسی که باید به آنها احترام گذاشت، مصالحه کند. اگر دموکرات‌ها هم دولت را تعطیل می‌کردند تا جورج بوش طرح کاهش مالیاتی‌اش را لغو کند یا جنگ عراق را به راه نیندازد، همین را می‌گفتم. با این حساب، بحران را چگونه می‌توان از سر گذراند؟ وقتی شنیده شد بزرگ‌ترهای حزب جمهوریخواه اقلیت مجلس نمایندگان را مجبور کنند از تعطیل‌کردن دولت دست بکشند، بسیاری شگفت‌زده شدند. اما این سوءتفاهم‌ها ذات دولت را تغییر داد. واقعیت این است که دیگر «بزرگ‌تری» در واشنگتن وجود ندارد. هر یک از 535 عضو مجلس نمایندگان، به‌دنبال شانس انتخاب مجدد خودشان هستند و نگرانی‌شان تنها بابت سرنوشت شخصی‌شان است. سرنوشت اصلاحات قانون مهاجرت مثال خوبی است. در آن قانون جمهوریخواه‌ها و دموکرات‌ها دنبال معامله با هم بودند ولی اقلیتی از مجلس نمایندگان بازی را به هم ریخت. جان بونر از حزبش تبعیت نکرد، در عوض از جناح‌های تندرو پیروی کرد. این بحران فقط زمانی قابل حل است که تندروها به این درک برسند که کارشان خلاف دموکراسی و به زیان کشور است. در عین حال راهی هم هست که می‌تواند بحران را به فرصت تبدیل کند. سقف بدهی اشتباه نابجایی است که دیگر هرگز نباید وجود داشته باشد. تنها کشورهایی که مشکل مشابهی دارند، کشورهای پرتنش هستند. «هنری آرون» نکته‌ای یادآوری می‌کند؛ اگر کنگره با افزایش سقف بدهی مخالفت کند، رییس‌جمهور طبق قانون اساسی دو راه دارد: اول دستور مجلس را بپذیرد و آن را تمام و کمال اجرا کند. در این صورت سقف بدهی افزایش نمی‌یابد. بنابراین رییس‌جمهور هم باید درخواست کنگره را درمورد هزینه و مالیات نادیده بگیرد. رییس‌جمهور می‌تواند اعلام کند که می‌خواهد از قانون اصلی‌تری تبعیت کند و بنابراین قانون رویه‌ای کنگره را نادیده می‌گیرد. سپس می‌تواند برای مجبورکردن کنگره به‌کاری که می‌خواهد، پولی که نیاز دارد را قرض بگیرد. اگر اوباما این کار را انجام دهد علاوه بر بحران جاری، مساله غامض قدرت مالی آمریکا هم حل می‌شود؛ بازی غیردموکراتیک مجلس هم تمام می‌شود.
در لحظه تعیین‌کننده‌ای از دموکراسی هستیم. رهبر قدیمی پس از باخت در انتخابات، با رهبر جدید از حزب رقیب جشن می‌گیرد، جورج بوش به بیل کلينتون خوشامد می‌گوید، جیمی کارتر هم به رونالد ریگان. این خوشامدگویی‌ها در سراسر جهان آزمون تلخ دموکراسی است. مکزیکی‌ها می‌توانند از این تجربه حرف بزنند، زمانی که رییس‌جمهور ارنستو زلیدو، پس از هفت‌سال حاکمیت تک‌حزبی اجازه داد انتخابات آزاد برگزار شود و تا آخر در کنار خلف منتخب‌اش ایستاد. مهم‌ترین مضمون پس این تشریفات این است که در دموکراسی، فرآیندها از نتایج مهم‌ترند. اگر فرآیند دموکراسی موبه‌مو اجرا شود، هرچند نتیجه باب‌میل نباشد، قابل‌قبول می‌شود. آخرین نمونه آن پذیرش آقامنشانه فرآیند انتخابات از سوی ال‌گور بود. انتخاباتی پیچیده، سیاست‌زده ولی مطابق قانون اساسی که درنهایت جورج بوش را به کاخ سفید فرستاد. این دقیقا چیزی است که در هفته اخیر در واشنگتن اتفاق افتاد. بحث‌هایی که اینجا شکل می‌گیرد کم‌بها و زودگذر نیستند و تنها درباره «طرح بهداشتي اوباما» بحث نمی‌شود. قانون بودجه سلامت، قانونی بود که مجلس نمایندگان و سنا تصویب کرد، پس از آن رییس‌جمهور هم آن را امضا کرد و بعد دادگاه عالی طبق قانون اساسی اعتبار آن را تایید کرد. این به این معنا نیست که این قانون غیرقابل برگشت است. مانند هر قانون دیگری می‌تواند لغو شود. اما برای لغو آن، قانون دیگری لازم است که در آن صراحتا آمده باشد «قانون بودجه سلامت بدین‌وسیله ملغی اعلام می‌شود» که این قانون هم باید در مجلس نمایندگان و سنا تصویب شود و رییس‌جمهور هم آن را امضا کند. اما قانونگذاران فکر می‌کنند اگر نمی‌توانند رای اکثریت مجلس و کاخ سفید را برای لغو این قانون جلب کنند، در عوض می‌توانند دولت را تعطیل کنند و با تهدید راهشان را باز کنند. این دیگر دموکراسی نیست، زیاده‌خواهی است. من خیلی خوشحالم که می‌بینم اوباما روی بودجه، مالیات و هزینه، مصالحه - حتی بودجه سلامت - کرده است. اما نتیجه هرچه باشد، او نمی‌تواند روی اصول دموکراسی که باید به آنها احترام گذاشت، مصالحه کند. اگر دموکرات‌ها هم دولت را تعطیل می‌کردند تا جورج بوش طرح کاهش مالیاتی‌اش را لغو کند یا جنگ عراق را به راه نیندازد، همین را می‌گفتم. با این حساب، بحران را چگونه می‌توان از سر گذراند؟ وقتی شنیده شد بزرگ‌ترهای حزب جمهوریخواه اقلیت مجلس نمایندگان را مجبور کنند از تعطیل‌کردن دولت دست بکشند، بسیاری شگفت‌زده شدند. اما این سوءتفاهم‌ها ذات دولت را تغییر داد. واقعیت این است که دیگر «بزرگ‌تری» در واشنگتن وجود ندارد. هر یک از 535 عضو مجلس نمایندگان، به‌دنبال شانس انتخاب مجدد خودشان هستند و نگرانی‌شان تنها بابت سرنوشت شخصی‌شان است. سرنوشت اصلاحات قانون مهاجرت مثال خوبی است. در آن قانون جمهوریخواه‌ها و دموکرات‌ها دنبال معامله با هم بودند ولی اقلیتی از مجلس نمایندگان بازی را به هم ریخت. جان بونر از حزبش تبعیت نکرد، در عوض از جناح‌های تندرو پیروی کرد. این بحران فقط زمانی قابل حل است که تندروها به این درک برسند که کارشان خلاف دموکراسی و به زیان کشور است. در عین حال راهی هم هست که می‌تواند بحران را به فرصت تبدیل کند. سقف بدهی اشتباه نابجایی است که دیگر هرگز نباید وجود داشته باشد. تنها کشورهایی که مشکل مشابهی دارند، کشورهای پرتنش هستند. «هنری آرون» نکته‌ای یادآوری می‌کند؛ اگر کنگره با افزایش سقف بدهی مخالفت کند، رییس‌جمهور طبق قانون اساسی دو راه دارد: اول دستور مجلس را بپذیرد و آن را تمام و کمال اجرا کند. در این صورت سقف بدهی افزایش نمی‌یابد. بنابراین رییس‌جمهور هم باید درخواست کنگره را درمورد هزینه و مالیات نادیده بگیرد. رییس‌جمهور می‌تواند اعلام کند که می‌خواهد از قانون اصلی‌تری تبعیت کند و بنابراین قانون رویه‌ای کنگره را نادیده می‌گیرد. سپس می‌تواند برای مجبورکردن کنگره به‌کاری که می‌خواهد، پولی که نیاز دارد را قرض بگیرد. اگر اوباما این کار را انجام دهد علاوه بر بحران جاری، مساله غامض قدرت مالی آمریکا هم حل می‌شود؛ بازی غیردموکراتیک مجلس هم تمام می‌شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.