آقای برانکو جام نوش جان
شرق: «اولشدن، اولشدن و باز هم اولشدن. این هدف من و پرسپولیس است که در همه جامها اول شویم». وقتی در گفتوگو با «شرق»، این جملات از دهان برانکو ایوانکوویچ خارج میشد، جدیتر از هر حالت دیگری به نظر میرسید؛ او که تا همین سال گذشته هم «دلربایی» از پرسپولیسیهای دوآتشه را خیلی خوب انجام داده بود، نشان داد دلخوش به یکی، دوتا جام نیست. «بگذارید خیالتان را راحت کنم: جاهطلبیهای من تمامشدنی نیست». روزی که بالاخره به پرسپولیس «بله» را گفت، وضعیت این تیم بحرانی بود؛ پرسپولیس، یکی از قدیمیترین و ریشهدارترین تیمهای ایرانی در لیگ برای بقا میجنگید و اصلا شباهتی به تیمی که پروین و خیلی پیشتر از آن، آلن راجرز انگلیسی ساخته بود نداشت. شده بود یک تیم محلی که فقط عشق هوادارانش آن را سرپا نگه داشته بود. نام برانکو از دوئل انتخابی بیرون آمد؛ میخواستند دوباره افشین قطبی را بیاورند و بگذارند روی نیمکت پرسپولیس، ولی در نهایت قرعه به نام برانکو افتاد تا این مربی کروات بعد از سهبار «نه» گفتن به پیشنهاد سرمربیگری پرسپولیس بالاخره به خواستگار قدرتمند، ولی ضعیفشدهاش «بله» را بگوید: «آنموقع که آمدم، پرسپولیس برای بقا در
جدول میجنگید، ولی هم به باشگاه، هم به خودم و هم به هواداران اطمینان داشتم که میتوانیم باشگاه را به جایگاهی که استحقاقش را دارد، برگردانیم». برانکو درست میگفت؛ او شش بازی در انتهای همان فصل کذایی هدایت پرسپولیس را به دست گرفت و سایه تحقیر و سقوط را از سر این تیم دور کرد. ابتدای فصل بعد اما کار برانکو به صورت رسمی در پرسپولیس شروع شد؛ او تیمی متحولشده را راهی رقابتهای لیگ کرد که هیچ شباهتی با پرسپولیس فصول گذشته نداشت. تیمش آنقدر خوب بود که دوباره هوادارانش جرئت «کریخوانی» را پیدا کنند. دستآخر اما تفاضل گل کار دستش داد تا عبدالله ویسی با تیم استقلال خوزستان که به لسترسیتی ایران معروف شده بود جام قهرمانی را از چنگ برانکو دربیاورد. ایوانکوویچ اما دیگر حسابی سرد و گرم روزگار را چشیده بود؛ او نه آن آدم محافظهکار گذشته بود که علاقهای به فوتبال هجومی نداشته باشد و نه آن مربی مأخوذبهحیایی که راه مهار ستارههای تیمش را نداند. پرسپولیس با برانکو بالاخره اولین قهرمانیاش در لیگ را به دست آورد؛ قهرمانی آسان بود، ولی دفاع از عنوان قهرمانی دوباره سختتر بود. برانکو اما آمده بود تا همین کار «سختتر» را انجام
دهد؛ او دوباره با پرسپولیس در لیگ از عنوان قهرمانیاش دفاع کرد تا همردیف پروین، استانکو و آلن راجرز بایستد؛ تمام آنهایی که دوبار متوالی با سرخهای تهران لیگ را به دست آورده بودند.
فصل پیش برای برانکو و سربازانش زمین جنگ سفتتر از حد تصورشان بود، ولی «پروفسور» دیگر قاعده معادلات پیچیده را یاد گرفته بود؛ با نداشتنها کنار آمده بود و از لحاظ انگیزشی تیمی باروحیه ساخته بود؛ ستارهای بالاتر از «تیم» در ترکیبش دیده نمیشد؛ آنهایی را هم که میخواستند بالاتر از «تیم» باشند خیلی آرام و بیسروصدا سر برید؛ با پنبه؛ بدون درد و خونریزی. تیمش برای دومینبار قهرمان لیگ شد و کار «سختتر» را هم انجام داد. میگفت جاهطلبیهایش تمامی ندارد و برای لیگ جدید به دنبال این بود که «غیرممکن» را انجام دهد؛ ماجرا از این قرار بود که پرسپولیس هرگز در تاریخ رقابتهای لیگ ایران سهبار متوالی قهرمان نشده بود؛ چه آن زمان که لیگ تختجمشید بود و چه بعدها که لیگ آزادگان از راه رسید. بااینحال برای برانکو و تیم پرسپولیس دیگر «غیرممکن» هم وجود نداشت؛ او که با سربازان زخمی و ازپاافتادهاش دبل کرده بود، دلیلی وجود نداشت که «هتتریک» نکند. برانکو سرانجام به چیزی که وعدهاش را داده بود عمل کرد. «به نظرم در این دوره از رقابتهای لیگ جنگ بسیار جالبی برای رسیدن به عنوان تیم دوم بین تیمهای دیگر درمیگیرد، چون تکلیف قهرمان که
مشخص است!» وقتی این جمله را به «شرق» میگفت طعنه و کنایه زیادی در آن نهفته بود، ولی بسیاری، حرفهایش را به چشم یک «شوخی جذاب» دیدند؛ برانکو اما از همین شوخی جذاب هم یک «فعل» عینی ساخت؛ او گفته بود تکلیف قهرمان مشخص است؛ پرسپولیس را مشخصا قهرمان کرد و همانطور که پیشبینی کرده بود، جنگ جالبی هم بین تیمهای دوم در گرفت: سپاهان، استقلال و پدیده. چهلمین مربی تاریخ پرسپولیس «غیرممکن» را هم «ممکن» کرد؛ او حالا تنها مربی تاریخ این باشگاه است که سهبار متوالی تیمش را قهرمان لیگ میکند. پرافتخارترین مربی خارجی پرسپولیس که درمجموع فعلا پشتسر علی پروین از حیث جامآوری قرار گرفته میتواند به روزهای خوبش در باشگاه، آمارهای درخشان دیگری هم اضافه کند، البته به شرط آنکه بخواهد و بخواهند.
بهترین مربی سالهای اخیر لیگ
اگر شش بازی آخر پرسپولیس در پنج سال پیش را در نظر نگیریم، پرسپولیس در چهار فصل اخیر بهترین تیم لیگ بوده و «پروفسورش» بهترین مربی؛ برانکو برای پرسپولیس در این مدت سه قهرمانی در لیگ و یک نایبقهرمانی آورده؛ بالاتر از هر تیم و باشگاه دیگری. البته اگر به دو قهرمانی او در سوپرجام هم اشاره شود (هرچند که یکی از آنها با استقلال تهران بود و اصلا برگزار نشد)، آمارش درخشانتر هم میشود؛ او چهار فصل مربیگری کرده و پنج جام برای پرسپولیس آورده است. به این مورد باید درخشش در آسیا هم اضافه شود که یک سال به نیمهنهایی رسید و سال پیش هم تا فینال پیش رفت. شاید در این مدت دو نکته منفی در کارنامه او دیده شود؛ یکی اینکه هنوز در جام حذفی نتوانسته پرسپولیس را قهرمان کند. البته او در این فصل فرصت دارد این نکته منفی را هم بردارد؛ پرسپولیس به نیمهنهایی جام حذفی رسیده و باید جدال سختی با سپاهان داشته باشد. دومین نکته منفیاش هم مربوط به همین فصل میشود که با وجود نایبقهرمانی در فصل پیش، اینبار در مرحله گروهی لیگ قهرمانان آسیا از گردونه بازیها کنار رفت. هرچند که شاید اگر «مِهر» داوران بیشتر شامل حال پرسپولیس میشد، او این یکی نقطه
منفی را هم پاک میکرد.
پرسپولیس پرافتخارترین تیم تاریخ لیگ برتر
برانکو کار مهم دیگری هم برای پرسپولیسیها انجام داده؛ او این تیم را در لیگ نوپای برتر ایران تبدیل به پرافتخارترین تیم ایران کرده است؛ پیش از رقابتهای این فصل سپاهان با پنج عنوان قهرمانی، عنوان پرافتخارترین تیم لیگ برتر را در چنگ خودشان داشتند، ولی با قهرمانی تازه پرسپولیس، حالا تعداد قهرمانی آنها در لیگ برتر هم به عدد پنج رسیده است؛ از این پنجتا، سهتایش را برانکو گرفته و دوتای دیگر را علی پروین و افشین قطبی آوردهاند، ولی طبیعتا کاری که برانکو کرده اهمیتش بیشتر است، چون او علاوهبر سه قهرمانی، یک نایبقهرمانی هم آورده تا همهچیز را با سپاهان شریک شود؛ این دو تیم حالا با پنج عنوان قهرمانی و دو نایبقهرمانی در صدر هستند، ولی از آنجا که پرسپولیس دوبار در لیگ سوم شده و سپاهان تنها یکبار به این عنوان رسیده، پرسپولیس جای این تیم اصفهانی را در صدر جدول پرافتخارترینها میگیرد.
شرق: «اولشدن، اولشدن و باز هم اولشدن. این هدف من و پرسپولیس است که در همه جامها اول شویم». وقتی در گفتوگو با «شرق»، این جملات از دهان برانکو ایوانکوویچ خارج میشد، جدیتر از هر حالت دیگری به نظر میرسید؛ او که تا همین سال گذشته هم «دلربایی» از پرسپولیسیهای دوآتشه را خیلی خوب انجام داده بود، نشان داد دلخوش به یکی، دوتا جام نیست. «بگذارید خیالتان را راحت کنم: جاهطلبیهای من تمامشدنی نیست». روزی که بالاخره به پرسپولیس «بله» را گفت، وضعیت این تیم بحرانی بود؛ پرسپولیس، یکی از قدیمیترین و ریشهدارترین تیمهای ایرانی در لیگ برای بقا میجنگید و اصلا شباهتی به تیمی که پروین و خیلی پیشتر از آن، آلن راجرز انگلیسی ساخته بود نداشت. شده بود یک تیم محلی که فقط عشق هوادارانش آن را سرپا نگه داشته بود. نام برانکو از دوئل انتخابی بیرون آمد؛ میخواستند دوباره افشین قطبی را بیاورند و بگذارند روی نیمکت پرسپولیس، ولی در نهایت قرعه به نام برانکو افتاد تا این مربی کروات بعد از سهبار «نه» گفتن به پیشنهاد سرمربیگری پرسپولیس بالاخره به خواستگار قدرتمند، ولی ضعیفشدهاش «بله» را بگوید: «آنموقع که آمدم، پرسپولیس برای بقا در
جدول میجنگید، ولی هم به باشگاه، هم به خودم و هم به هواداران اطمینان داشتم که میتوانیم باشگاه را به جایگاهی که استحقاقش را دارد، برگردانیم». برانکو درست میگفت؛ او شش بازی در انتهای همان فصل کذایی هدایت پرسپولیس را به دست گرفت و سایه تحقیر و سقوط را از سر این تیم دور کرد. ابتدای فصل بعد اما کار برانکو به صورت رسمی در پرسپولیس شروع شد؛ او تیمی متحولشده را راهی رقابتهای لیگ کرد که هیچ شباهتی با پرسپولیس فصول گذشته نداشت. تیمش آنقدر خوب بود که دوباره هوادارانش جرئت «کریخوانی» را پیدا کنند. دستآخر اما تفاضل گل کار دستش داد تا عبدالله ویسی با تیم استقلال خوزستان که به لسترسیتی ایران معروف شده بود جام قهرمانی را از چنگ برانکو دربیاورد. ایوانکوویچ اما دیگر حسابی سرد و گرم روزگار را چشیده بود؛ او نه آن آدم محافظهکار گذشته بود که علاقهای به فوتبال هجومی نداشته باشد و نه آن مربی مأخوذبهحیایی که راه مهار ستارههای تیمش را نداند. پرسپولیس با برانکو بالاخره اولین قهرمانیاش در لیگ را به دست آورد؛ قهرمانی آسان بود، ولی دفاع از عنوان قهرمانی دوباره سختتر بود. برانکو اما آمده بود تا همین کار «سختتر» را انجام
دهد؛ او دوباره با پرسپولیس در لیگ از عنوان قهرمانیاش دفاع کرد تا همردیف پروین، استانکو و آلن راجرز بایستد؛ تمام آنهایی که دوبار متوالی با سرخهای تهران لیگ را به دست آورده بودند.
فصل پیش برای برانکو و سربازانش زمین جنگ سفتتر از حد تصورشان بود، ولی «پروفسور» دیگر قاعده معادلات پیچیده را یاد گرفته بود؛ با نداشتنها کنار آمده بود و از لحاظ انگیزشی تیمی باروحیه ساخته بود؛ ستارهای بالاتر از «تیم» در ترکیبش دیده نمیشد؛ آنهایی را هم که میخواستند بالاتر از «تیم» باشند خیلی آرام و بیسروصدا سر برید؛ با پنبه؛ بدون درد و خونریزی. تیمش برای دومینبار قهرمان لیگ شد و کار «سختتر» را هم انجام داد. میگفت جاهطلبیهایش تمامی ندارد و برای لیگ جدید به دنبال این بود که «غیرممکن» را انجام دهد؛ ماجرا از این قرار بود که پرسپولیس هرگز در تاریخ رقابتهای لیگ ایران سهبار متوالی قهرمان نشده بود؛ چه آن زمان که لیگ تختجمشید بود و چه بعدها که لیگ آزادگان از راه رسید. بااینحال برای برانکو و تیم پرسپولیس دیگر «غیرممکن» هم وجود نداشت؛ او که با سربازان زخمی و ازپاافتادهاش دبل کرده بود، دلیلی وجود نداشت که «هتتریک» نکند. برانکو سرانجام به چیزی که وعدهاش را داده بود عمل کرد. «به نظرم در این دوره از رقابتهای لیگ جنگ بسیار جالبی برای رسیدن به عنوان تیم دوم بین تیمهای دیگر درمیگیرد، چون تکلیف قهرمان که
مشخص است!» وقتی این جمله را به «شرق» میگفت طعنه و کنایه زیادی در آن نهفته بود، ولی بسیاری، حرفهایش را به چشم یک «شوخی جذاب» دیدند؛ برانکو اما از همین شوخی جذاب هم یک «فعل» عینی ساخت؛ او گفته بود تکلیف قهرمان مشخص است؛ پرسپولیس را مشخصا قهرمان کرد و همانطور که پیشبینی کرده بود، جنگ جالبی هم بین تیمهای دوم در گرفت: سپاهان، استقلال و پدیده. چهلمین مربی تاریخ پرسپولیس «غیرممکن» را هم «ممکن» کرد؛ او حالا تنها مربی تاریخ این باشگاه است که سهبار متوالی تیمش را قهرمان لیگ میکند. پرافتخارترین مربی خارجی پرسپولیس که درمجموع فعلا پشتسر علی پروین از حیث جامآوری قرار گرفته میتواند به روزهای خوبش در باشگاه، آمارهای درخشان دیگری هم اضافه کند، البته به شرط آنکه بخواهد و بخواهند.
بهترین مربی سالهای اخیر لیگ
اگر شش بازی آخر پرسپولیس در پنج سال پیش را در نظر نگیریم، پرسپولیس در چهار فصل اخیر بهترین تیم لیگ بوده و «پروفسورش» بهترین مربی؛ برانکو برای پرسپولیس در این مدت سه قهرمانی در لیگ و یک نایبقهرمانی آورده؛ بالاتر از هر تیم و باشگاه دیگری. البته اگر به دو قهرمانی او در سوپرجام هم اشاره شود (هرچند که یکی از آنها با استقلال تهران بود و اصلا برگزار نشد)، آمارش درخشانتر هم میشود؛ او چهار فصل مربیگری کرده و پنج جام برای پرسپولیس آورده است. به این مورد باید درخشش در آسیا هم اضافه شود که یک سال به نیمهنهایی رسید و سال پیش هم تا فینال پیش رفت. شاید در این مدت دو نکته منفی در کارنامه او دیده شود؛ یکی اینکه هنوز در جام حذفی نتوانسته پرسپولیس را قهرمان کند. البته او در این فصل فرصت دارد این نکته منفی را هم بردارد؛ پرسپولیس به نیمهنهایی جام حذفی رسیده و باید جدال سختی با سپاهان داشته باشد. دومین نکته منفیاش هم مربوط به همین فصل میشود که با وجود نایبقهرمانی در فصل پیش، اینبار در مرحله گروهی لیگ قهرمانان آسیا از گردونه بازیها کنار رفت. هرچند که شاید اگر «مِهر» داوران بیشتر شامل حال پرسپولیس میشد، او این یکی نقطه
منفی را هم پاک میکرد.
پرسپولیس پرافتخارترین تیم تاریخ لیگ برتر
برانکو کار مهم دیگری هم برای پرسپولیسیها انجام داده؛ او این تیم را در لیگ نوپای برتر ایران تبدیل به پرافتخارترین تیم ایران کرده است؛ پیش از رقابتهای این فصل سپاهان با پنج عنوان قهرمانی، عنوان پرافتخارترین تیم لیگ برتر را در چنگ خودشان داشتند، ولی با قهرمانی تازه پرسپولیس، حالا تعداد قهرمانی آنها در لیگ برتر هم به عدد پنج رسیده است؛ از این پنجتا، سهتایش را برانکو گرفته و دوتای دیگر را علی پروین و افشین قطبی آوردهاند، ولی طبیعتا کاری که برانکو کرده اهمیتش بیشتر است، چون او علاوهبر سه قهرمانی، یک نایبقهرمانی هم آورده تا همهچیز را با سپاهان شریک شود؛ این دو تیم حالا با پنج عنوان قهرمانی و دو نایبقهرمانی در صدر هستند، ولی از آنجا که پرسپولیس دوبار در لیگ سوم شده و سپاهان تنها یکبار به این عنوان رسیده، پرسپولیس جای این تیم اصفهانی را در صدر جدول پرافتخارترینها میگیرد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.