|

مربی فوتبال «جهان‌آرا»

14ماه در ورزشگاه تنها زندگی کردم

وارد ورزشگاه جهان‌آرا می‌شوم. بچه‌ها در تاریکی فوتبال بازی می‌کنند. دم دمای غروب است. آقای بیت‌قائم، مربی فوتبال ورزشگاه جهان‌آراست. گرمکن و شلوار ورزشی به تن دارد با کفش‌های کتانی سه‌خط، سنش چندان بالا نیست اما موهایش یکدست سفید است، ته‌لهجه آبادانی دارد.
می‌گوید: «می‌بینید اینجا خرمشهر است همان خرمشهری که عروس شهرهای ایران بود. روزگاری از تمام ملیت‌ها برای کار به اینجا می‌آمدند، قیصر در فیلم می‌گوید می‌روم جنوب برای کار، اما حالا همه جوان‌های شهر بیکار هستند. ما تقاضای زیادی نداریم ما فقط می‌خواهیم خرمشهر، خرمشهر 40سال پیش شود همین.»
او ادامه می‌دهد: آقای عباسی، وزیر ورزش وقت سه‌سال پیش آمده بود خرمشهر، وعده داد 400میلیون‌تومان برای تجهیز ورزشگاه می‌دهد و گفت جایگاه تماشاگران نوسازی شود. ورزشگاه را خراب کردند. سال بعد آمد گفت من همچین وعده‌ای ندادم اما ما فایل تصویری و صوتی حرف‌هایش را داشتیم. ورزشگاه چمن مصنوعی و نور ندارد، سرش دعواست. دورتادور ورزشگاه استیج بود آمدند به بهانه بازسازی استیج را خراب کردند و الان جای نشستن ندارد. ورزشگاه سالم بود، خرابش کردند. سالن یک دیوارکشی هم ندارد. آیا لیاقت نام شهید جهان‌آرا این ورزشگاه خراب و محروم است؟
این استادیوم زمانی که ساخته شد دو تا زمین چمن داشت، سه تا تیم استقلال، شهرداری خرمشهر و رستاخیز را در لیگ داشت. سال 53-52 تیم‌های ملی می‌آمدند اینجا تمرین می‌کردند، تیم جوانان برزیل زمانی که زیکو مربی جوانان بود اینجا تمرین کرد برای بازی‌های جوانان.
این استادیوم بازیکنان بزرگی مثل بادکوبه، برادران ادیب، کیشویی، نصیری، جهانگیری، هوشنگ کردای، عبادی و... داشت. در سال‌های جنگ‌زدگی ما در شیراز ساکن شده بودیم شب اول در شاه‌چراغ آب می‌ریختند زیرپای ما که بلند شوید شما رفتید استقبال صدام! در آن سال‌ها در شیراز زندگی خوبی داشتم اما یک چیزی کم بود، برای فوتبال ترکیه، امارات و بلغارستان هم رفتم اما تا قطعنامه امضا شد برگشتم خرمشهر. شهر ما را صدا می‌زد. 14ماه بعد از جنگ اینجا در ورزشگاه تنها زندگی کردم به عشق فوتبال، ورزشگاه که چه عرض کنم شده بود حیات‌وحش از عقرب تا گراز در ورزشگاه زندگی می‌کردند.
الان کارمند شهرداری‌ام، به ما حق ماموریت و بدی آب و هوا و این چیزها که نمی‌دهند 10ماه است اضافه حقوقمان هم قطع شده است. تنها یک پایه حقوق 650هزارتومانی داریم و این در حالی است که این ماه فقط 300هزارتومان لوازم‌التحریر خریده‌ام. دوتا مانتو خریده‌ام صدهزارتومان اگر ببینید با پارچه‌شان کفشتان را هم پاک نمی‌کنید.
او می‌گوید: اینجا همه پیر می‌شوند من سال 69 که برگشتم یک موی سفید نداشتم (اشاره می‌کند به جوان‌هایی که فوتبال بازی می‌کنند) این جوان‌ها هم پیر می‌شوند. غصه محرومیت پیرمان می‌کند. الان شهر یک هیات فوتبال ندارد. فقط و فقط یک سرپرست دارد. کسی نظارت نمی‌کند. هر روز تکه‌ای از آسفالت شهر را برای فاضلاب می‌کنند. 28سال است بازسازی فاضلاب خرمشهر طول کشیده است. ما فقط می‌خواهیم خرمشهرمان، خرمشهر قبل از جنگ شود همین.
وارد ورزشگاه جهان‌آرا می‌شوم. بچه‌ها در تاریکی فوتبال بازی می‌کنند. دم دمای غروب است. آقای بیت‌قائم، مربی فوتبال ورزشگاه جهان‌آراست. گرمکن و شلوار ورزشی به تن دارد با کفش‌های کتانی سه‌خط، سنش چندان بالا نیست اما موهایش یکدست سفید است، ته‌لهجه آبادانی دارد.
می‌گوید: «می‌بینید اینجا خرمشهر است همان خرمشهری که عروس شهرهای ایران بود. روزگاری از تمام ملیت‌ها برای کار به اینجا می‌آمدند، قیصر در فیلم می‌گوید می‌روم جنوب برای کار، اما حالا همه جوان‌های شهر بیکار هستند. ما تقاضای زیادی نداریم ما فقط می‌خواهیم خرمشهر، خرمشهر 40سال پیش شود همین.»
او ادامه می‌دهد: آقای عباسی، وزیر ورزش وقت سه‌سال پیش آمده بود خرمشهر، وعده داد 400میلیون‌تومان برای تجهیز ورزشگاه می‌دهد و گفت جایگاه تماشاگران نوسازی شود. ورزشگاه را خراب کردند. سال بعد آمد گفت من همچین وعده‌ای ندادم اما ما فایل تصویری و صوتی حرف‌هایش را داشتیم. ورزشگاه چمن مصنوعی و نور ندارد، سرش دعواست. دورتادور ورزشگاه استیج بود آمدند به بهانه بازسازی استیج را خراب کردند و الان جای نشستن ندارد. ورزشگاه سالم بود، خرابش کردند. سالن یک دیوارکشی هم ندارد. آیا لیاقت نام شهید جهان‌آرا این ورزشگاه خراب و محروم است؟
این استادیوم زمانی که ساخته شد دو تا زمین چمن داشت، سه تا تیم استقلال، شهرداری خرمشهر و رستاخیز را در لیگ داشت. سال 53-52 تیم‌های ملی می‌آمدند اینجا تمرین می‌کردند، تیم جوانان برزیل زمانی که زیکو مربی جوانان بود اینجا تمرین کرد برای بازی‌های جوانان.
این استادیوم بازیکنان بزرگی مثل بادکوبه، برادران ادیب، کیشویی، نصیری، جهانگیری، هوشنگ کردای، عبادی و... داشت. در سال‌های جنگ‌زدگی ما در شیراز ساکن شده بودیم شب اول در شاه‌چراغ آب می‌ریختند زیرپای ما که بلند شوید شما رفتید استقبال صدام! در آن سال‌ها در شیراز زندگی خوبی داشتم اما یک چیزی کم بود، برای فوتبال ترکیه، امارات و بلغارستان هم رفتم اما تا قطعنامه امضا شد برگشتم خرمشهر. شهر ما را صدا می‌زد. 14ماه بعد از جنگ اینجا در ورزشگاه تنها زندگی کردم به عشق فوتبال، ورزشگاه که چه عرض کنم شده بود حیات‌وحش از عقرب تا گراز در ورزشگاه زندگی می‌کردند.
الان کارمند شهرداری‌ام، به ما حق ماموریت و بدی آب و هوا و این چیزها که نمی‌دهند 10ماه است اضافه حقوقمان هم قطع شده است. تنها یک پایه حقوق 650هزارتومانی داریم و این در حالی است که این ماه فقط 300هزارتومان لوازم‌التحریر خریده‌ام. دوتا مانتو خریده‌ام صدهزارتومان اگر ببینید با پارچه‌شان کفشتان را هم پاک نمی‌کنید.
او می‌گوید: اینجا همه پیر می‌شوند من سال 69 که برگشتم یک موی سفید نداشتم (اشاره می‌کند به جوان‌هایی که فوتبال بازی می‌کنند) این جوان‌ها هم پیر می‌شوند. غصه محرومیت پیرمان می‌کند. الان شهر یک هیات فوتبال ندارد. فقط و فقط یک سرپرست دارد. کسی نظارت نمی‌کند. هر روز تکه‌ای از آسفالت شهر را برای فاضلاب می‌کنند. 28سال است بازسازی فاضلاب خرمشهر طول کشیده است. ما فقط می‌خواهیم خرمشهرمان، خرمشهر قبل از جنگ شود همین.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.