مروري بر بازيگري اميرمهدي ژوله در تئاتر
هنوز فاصله هست
رضا آشفته : اميرمهدي ژوله که بيشتر به نويسندگي و طنزنويسي براي سريالهاي تلويزيوني و روزنامهنگاري مشهور است، اين روزها دارد چندمين بازي در تئاترش را پشتسر ميگذارد و بازي او در نمايش «يک ساعت آرامش» با آنکه نمره قابلقبولي ميگيرد، اما هنوز فاصله دارد با آنچه که از يک بازيگري حرفهاي تئاتر انتظار ميرود.
اميرمهدي ژوله در دهه 80 با نوشتن در سريالهاي مهران مديري به شهرت رسيد و در کنارش کار روزنامهنگاري هم ميکرد که شايد مهمترينش طنزنويسي در مجله جوانپسند
- تينايجري- چلچراغ باشد. نخستين بازي ژوله در تيرماه 95 با بازي در نمايش «دوباره اون آهنگ رو بزن سَم» اتفاق افتاد؛ نمايشي به نويسندگي وودي آلن و کارگرداني داوود بنياردلان که از ٢٢ تيرماه براي اولينبار در ايران در تالار حافظ روي صحنه رفت.
داوود بنياردلان با کارگرداني نمايش «دوباره اون آهنگ رو بزن سم» براي دومينبار نمايشنامهاي از وودي آلن را کارگرداني کرد. اين نمايش نميتوانست معرف خوبي براي ژوله باشد، چون هنوز تسلطي بر تکنيکهاي بازيگري تئاتر نداشت و صدا و بيانش چندان خوشايند نبود و انگار بدن در زمان حضور خسته ميشد و درکل نميتوانست محور اصلي جريانها و اتفاقات درون نمايش باشد و هرازگاهي نمايش هم از ضرباهنگ يک کمدي بيرون ميزد. البته اين مشکل را همه بازيگراني که بدون پيشينه تئاتري پا به صحنه ميگذارند داشتهاند. چندسال قبلتر هم پگاه آهنگراني و باران کوثري در يک نمايش از داوود رشيدي بازي ميکردند که هنوز راهرفتنشان هم مشکل داشت و ميشد ترسولرزهاي حضور در مقابل تماشاگران را در صدايشان به سادگي دید. در همان روزها، اميرمهدي ژوله با انتشار تصويري در صفحه اينستاگرامش از نحوه آشنايي و درگيرياش با پژمان جمشيدي گفت: «تو روي هم سلامعليک ميکرديم ولي پشتسر، پژمان معتقد بود من آدم بامزهاي نيستم و من فکر ميکردم پژمان بينمکه. نميدونم با اين حالي که با هم نميکرديم چي شد که پژمان منو براي بازي تو نمايش دوباره اين آهنگ رو بزن سم به داوود
بنياردلان معرفي کرد». اجراي دوم ژوله، بازي در نمايش «روياي يک شب نيمه تابستان» به طراحي و کارگرداني مصطفي کوشکي با گريم متفاوت، در آبان 95 بود.
در اين اثر به کارگرداني مصطفي کوشکي، اميرمهدي ژوله با گريمي متفاوت ايفاي نقش کرد که شايد گام دومي بود برای آنکه حضور او را تا حد بيشتری مقبول کند، اما هنوز با بازيگري که دورههاي تئاتري را پشت سر گذاشته است، فاصله بسياری داشت
اپراتور نوع چهارم
سومين تجربه او نمايش «اپراتور نوع چهارم» به کارگرداني باقر سروش بود که در کنار بهاره رهنما، شهروز دلافکار و نسيم اسدپور از 12 مهرماه 96 در تالار مستقل تهران بازي کرد. نويسندگي و کارگرداني اين نمايش را باقر سروش و مشاور کارگرداني آن را مهدي کوشکي بر عهده داشتند. سومين تجربه و گذشت بيش از يک سال از حضور در تمرينهاي تئاتر، داشت از ژوله بازيگری آمادهتر ميساخت، اما اين هنرمند طنزپرداز، با حضور هم دستکم
دو، سهسالي براي رسيدن به گامهاي حرفهايتر
پیشرو داشت.
ژوله اينروزها چهارمين تجربه تئاتري خود را در تالار ناظرزادهکرماني روي صحنه دارد؛ متني از فلوريان زلر، از کمدينويسان بنام معاصر فرانسه که متنهايش اين روزها در سراسر دنيا اجرا ميشوند. ژوله در این اجرا در نقش ميشل بازي ميکند حالا ديگر ژوله در آستانه بازيگري است؛ يعني بدن و بيان را ميشناسد، اما اگر لغزشي هم دارد که زياد به چشم نميآيد و همين اندک نیز در ادامه تمرينها و مشقهاي تئاتري از بين ميرود. او ميشل را طوري بازي ميکند که شيرين و بامزه باشد و بيشتر اوقات از دستهايش استفاده ميکند و کمتر متوجه امکانات موجود در پيکره بلندش است که ميتواند بيش از اينها بدن را براي خلق لحظات خندهدار در خدمت بگيرد. شايد قدکوتاهها و قدمتوسطها فرزتر باشند و بهتر از پسِ کمدي برآيند، اما قدبلندها امکان بيشتري براي خنداندن دارند و اين خود تمرينهاي بدني ديگری ميخواهد که در اين جستوجوگريها بازيگري را هوشيارتر به بدنش کند. به هر تقدير، ژوله کم نميآورد و حتي نمره پذیرفتهشدهای هم ميگيرد. او هنوز تا شاگرد ممتازشدن فاصله دارد، اما هوش و استعدادش را دارد. خيليها ديرتر متوجه استعدادهاي چندگانه خود در هنر ميشوند و
در يک استعداد ميمانند؛ يعني ژوله پيش از اين چهار سال فقط در نوشتن خلاصه ميشد، اما حالا ميتواند با همين سماجت بازيگري را هم دنبال کند و اينکه هوادار نيز دارد، انگيزه ميشود از اين حرفه همچنان
بهرهمند شود.
رضا آشفته : اميرمهدي ژوله که بيشتر به نويسندگي و طنزنويسي براي سريالهاي تلويزيوني و روزنامهنگاري مشهور است، اين روزها دارد چندمين بازي در تئاترش را پشتسر ميگذارد و بازي او در نمايش «يک ساعت آرامش» با آنکه نمره قابلقبولي ميگيرد، اما هنوز فاصله دارد با آنچه که از يک بازيگري حرفهاي تئاتر انتظار ميرود.
اميرمهدي ژوله در دهه 80 با نوشتن در سريالهاي مهران مديري به شهرت رسيد و در کنارش کار روزنامهنگاري هم ميکرد که شايد مهمترينش طنزنويسي در مجله جوانپسند
- تينايجري- چلچراغ باشد. نخستين بازي ژوله در تيرماه 95 با بازي در نمايش «دوباره اون آهنگ رو بزن سَم» اتفاق افتاد؛ نمايشي به نويسندگي وودي آلن و کارگرداني داوود بنياردلان که از ٢٢ تيرماه براي اولينبار در ايران در تالار حافظ روي صحنه رفت.
داوود بنياردلان با کارگرداني نمايش «دوباره اون آهنگ رو بزن سم» براي دومينبار نمايشنامهاي از وودي آلن را کارگرداني کرد. اين نمايش نميتوانست معرف خوبي براي ژوله باشد، چون هنوز تسلطي بر تکنيکهاي بازيگري تئاتر نداشت و صدا و بيانش چندان خوشايند نبود و انگار بدن در زمان حضور خسته ميشد و درکل نميتوانست محور اصلي جريانها و اتفاقات درون نمايش باشد و هرازگاهي نمايش هم از ضرباهنگ يک کمدي بيرون ميزد. البته اين مشکل را همه بازيگراني که بدون پيشينه تئاتري پا به صحنه ميگذارند داشتهاند. چندسال قبلتر هم پگاه آهنگراني و باران کوثري در يک نمايش از داوود رشيدي بازي ميکردند که هنوز راهرفتنشان هم مشکل داشت و ميشد ترسولرزهاي حضور در مقابل تماشاگران را در صدايشان به سادگي دید. در همان روزها، اميرمهدي ژوله با انتشار تصويري در صفحه اينستاگرامش از نحوه آشنايي و درگيرياش با پژمان جمشيدي گفت: «تو روي هم سلامعليک ميکرديم ولي پشتسر، پژمان معتقد بود من آدم بامزهاي نيستم و من فکر ميکردم پژمان بينمکه. نميدونم با اين حالي که با هم نميکرديم چي شد که پژمان منو براي بازي تو نمايش دوباره اين آهنگ رو بزن سم به داوود
بنياردلان معرفي کرد». اجراي دوم ژوله، بازي در نمايش «روياي يک شب نيمه تابستان» به طراحي و کارگرداني مصطفي کوشکي با گريم متفاوت، در آبان 95 بود.
در اين اثر به کارگرداني مصطفي کوشکي، اميرمهدي ژوله با گريمي متفاوت ايفاي نقش کرد که شايد گام دومي بود برای آنکه حضور او را تا حد بيشتری مقبول کند، اما هنوز با بازيگري که دورههاي تئاتري را پشت سر گذاشته است، فاصله بسياری داشت
اپراتور نوع چهارم
سومين تجربه او نمايش «اپراتور نوع چهارم» به کارگرداني باقر سروش بود که در کنار بهاره رهنما، شهروز دلافکار و نسيم اسدپور از 12 مهرماه 96 در تالار مستقل تهران بازي کرد. نويسندگي و کارگرداني اين نمايش را باقر سروش و مشاور کارگرداني آن را مهدي کوشکي بر عهده داشتند. سومين تجربه و گذشت بيش از يک سال از حضور در تمرينهاي تئاتر، داشت از ژوله بازيگری آمادهتر ميساخت، اما اين هنرمند طنزپرداز، با حضور هم دستکم
دو، سهسالي براي رسيدن به گامهاي حرفهايتر
پیشرو داشت.
ژوله اينروزها چهارمين تجربه تئاتري خود را در تالار ناظرزادهکرماني روي صحنه دارد؛ متني از فلوريان زلر، از کمدينويسان بنام معاصر فرانسه که متنهايش اين روزها در سراسر دنيا اجرا ميشوند. ژوله در این اجرا در نقش ميشل بازي ميکند حالا ديگر ژوله در آستانه بازيگري است؛ يعني بدن و بيان را ميشناسد، اما اگر لغزشي هم دارد که زياد به چشم نميآيد و همين اندک نیز در ادامه تمرينها و مشقهاي تئاتري از بين ميرود. او ميشل را طوري بازي ميکند که شيرين و بامزه باشد و بيشتر اوقات از دستهايش استفاده ميکند و کمتر متوجه امکانات موجود در پيکره بلندش است که ميتواند بيش از اينها بدن را براي خلق لحظات خندهدار در خدمت بگيرد. شايد قدکوتاهها و قدمتوسطها فرزتر باشند و بهتر از پسِ کمدي برآيند، اما قدبلندها امکان بيشتري براي خنداندن دارند و اين خود تمرينهاي بدني ديگری ميخواهد که در اين جستوجوگريها بازيگري را هوشيارتر به بدنش کند. به هر تقدير، ژوله کم نميآورد و حتي نمره پذیرفتهشدهای هم ميگيرد. او هنوز تا شاگرد ممتازشدن فاصله دارد، اما هوش و استعدادش را دارد. خيليها ديرتر متوجه استعدادهاي چندگانه خود در هنر ميشوند و
در يک استعداد ميمانند؛ يعني ژوله پيش از اين چهار سال فقط در نوشتن خلاصه ميشد، اما حالا ميتواند با همين سماجت بازيگري را هم دنبال کند و اينکه هوادار نيز دارد، انگيزه ميشود از اين حرفه همچنان
بهرهمند شود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.