هراسهایم برای تو
زهرا عمرانی
وقتی پای فرزند در میان است، آرزو و هراس میشود دو روی یک سکه. با پدران و مادران که گپ میزنی میبینی چطور از دل یکی به دیگری نقب میزنند و هر ترسی سبب میشود برای فرزندانشان مسیری را در سر بپرورانند و آرزویی بر زبان آورند. استدلالهای پدرومادرها در مواجهه با کودکان همیشه برایم جذاب بودهاند، چه از زمانی که در مورد اهمیت به دنیا آوردن یا نیاوردن موجود جدیدی صحبت میکنند و چه زمانی که رویکردهایشان را برای پرورش کودکان برمیشمارند.
پاسخ هرچه باشد، معمولا صورتمسئلهها یکسان است. در نسل ما دغدغههای اصلی شامل این است که اساسا آیا درست است که در این شرایط فرزندی به دنیا آوریم؟ اگر توانایی مالی داشته باشیم، بهتر است فرزندمان را در ایران به دنیا آوریم یا جای دیگر؟ مادری را به عنوان شغل برگزینیم یا کارمان را ادامه دهیم؟ در ایران بمانیم یا مهاجرت کنیم؟ فرزندمان را به مدرسه بفرستیم یا از سیستمهای غیررسمی آموزش استفاده کنیم؟ مدرسه را چطور انتخاب کنیم و... تجربه من از حضور در این مکالمات بیپایان این است که هرگز پاسخ بهینه و یکسانی برای این پرسشها نمیتوان یافت. در واقع ارزشی که ما در ذهن به آن باور داریم، فارغ از اینکه در عمل چقدر برای پرورش فرزند مفید و مؤثر باشد، انتخاب نهایی ما خواهد بود و ما با ذهنهای متفاوت و دیدگاههای متکثر دست به انتخابهای مختلفی خواهیم زد. اصالت، حضور خانواده، رفاه، آزادی، فضای باز، امنیت و... عواملي ریشهای است که انتخابهای ما را شکل میدهد. هر انتخابی نیز مزایا و معایب خود را دارد و مهم این است که برای ما کدام مزیت پررنگتر است.
به زنانی که ذکرشان در این ستون رفته نگاه میکنم، دوست جوان و موفقی پس از سالها زندگی در غرب و با وجود دستیابی به سطح زندگی مرفه، تصمیم گرفت فرزندش را به ایران بیاورد تا در کنار پدربزرگ و مادربزرگهایش رشد کند. برای او اتصال فرزندش با ریشههای خود، عمدهترین دلیل انتخاب مسیرش بود. کارگردانی صاحبنام که امکان آموزش فرزندش در خانه را داشت ولی تصمیم گرفت او را به مدرسه نمونهمردمی بفرستد، چراکه برای او دمخورشدن فرزندش با جامعه و درک و دریافت واقعبینانه از شرایط، اهمیت اصلی را داشت. یا دوستی که به خاطر شرایط جامعهاش و کودکی سختی که گذرانده بود، کشورش را رها کرد و رفت تا خانواده خود را در کشوری جدید بنا کند.
خواهی نخواهی، وقتی مسئله هراسها مطرح میشود، جامعهای که بستر رشد فرزند است، خود حاوی بیم و امیدهای بسیار است. برای نسل ما، آینده خود، آینده فرزند و آینده جامعهمان بسیار در هم تنیده شده است. هرچه با ذهنم کلنجار میروم، انگار نمیتوانم آرزو و هراسهایی را که برای دختر دارم، از نگرانیهایم برای جامعه تفکیک کنم، این دو در هم تنیدهاند و برای هردوشان خواهان اصالت، رفاه، آزادی و امنیت هستم.
وقتی پای فرزند در میان است، آرزو و هراس میشود دو روی یک سکه. با پدران و مادران که گپ میزنی میبینی چطور از دل یکی به دیگری نقب میزنند و هر ترسی سبب میشود برای فرزندانشان مسیری را در سر بپرورانند و آرزویی بر زبان آورند. استدلالهای پدرومادرها در مواجهه با کودکان همیشه برایم جذاب بودهاند، چه از زمانی که در مورد اهمیت به دنیا آوردن یا نیاوردن موجود جدیدی صحبت میکنند و چه زمانی که رویکردهایشان را برای پرورش کودکان برمیشمارند.
پاسخ هرچه باشد، معمولا صورتمسئلهها یکسان است. در نسل ما دغدغههای اصلی شامل این است که اساسا آیا درست است که در این شرایط فرزندی به دنیا آوریم؟ اگر توانایی مالی داشته باشیم، بهتر است فرزندمان را در ایران به دنیا آوریم یا جای دیگر؟ مادری را به عنوان شغل برگزینیم یا کارمان را ادامه دهیم؟ در ایران بمانیم یا مهاجرت کنیم؟ فرزندمان را به مدرسه بفرستیم یا از سیستمهای غیررسمی آموزش استفاده کنیم؟ مدرسه را چطور انتخاب کنیم و... تجربه من از حضور در این مکالمات بیپایان این است که هرگز پاسخ بهینه و یکسانی برای این پرسشها نمیتوان یافت. در واقع ارزشی که ما در ذهن به آن باور داریم، فارغ از اینکه در عمل چقدر برای پرورش فرزند مفید و مؤثر باشد، انتخاب نهایی ما خواهد بود و ما با ذهنهای متفاوت و دیدگاههای متکثر دست به انتخابهای مختلفی خواهیم زد. اصالت، حضور خانواده، رفاه، آزادی، فضای باز، امنیت و... عواملي ریشهای است که انتخابهای ما را شکل میدهد. هر انتخابی نیز مزایا و معایب خود را دارد و مهم این است که برای ما کدام مزیت پررنگتر است.
به زنانی که ذکرشان در این ستون رفته نگاه میکنم، دوست جوان و موفقی پس از سالها زندگی در غرب و با وجود دستیابی به سطح زندگی مرفه، تصمیم گرفت فرزندش را به ایران بیاورد تا در کنار پدربزرگ و مادربزرگهایش رشد کند. برای او اتصال فرزندش با ریشههای خود، عمدهترین دلیل انتخاب مسیرش بود. کارگردانی صاحبنام که امکان آموزش فرزندش در خانه را داشت ولی تصمیم گرفت او را به مدرسه نمونهمردمی بفرستد، چراکه برای او دمخورشدن فرزندش با جامعه و درک و دریافت واقعبینانه از شرایط، اهمیت اصلی را داشت. یا دوستی که به خاطر شرایط جامعهاش و کودکی سختی که گذرانده بود، کشورش را رها کرد و رفت تا خانواده خود را در کشوری جدید بنا کند.
خواهی نخواهی، وقتی مسئله هراسها مطرح میشود، جامعهای که بستر رشد فرزند است، خود حاوی بیم و امیدهای بسیار است. برای نسل ما، آینده خود، آینده فرزند و آینده جامعهمان بسیار در هم تنیده شده است. هرچه با ذهنم کلنجار میروم، انگار نمیتوانم آرزو و هراسهایی را که برای دختر دارم، از نگرانیهایم برای جامعه تفکیک کنم، این دو در هم تنیدهاند و برای هردوشان خواهان اصالت، رفاه، آزادی و امنیت هستم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.