افسون یادگارها
شرق: نویسندگانی هستند که شهر در آثارشان تشخصی ویژه دارد؛ شهر به عنوان نماد و نمود زندگی روزمره مردم یک دوره و تغییروتحولات تاریخی و اجتماعی و فرهنگی و سیاسی. اورهان پاموک یکی از این نویسندگان است. او نویسنده استانبول است. نویسنده استانبولی که از یکسو در تبوتاب مدرنشدن است و از سوی دیگر سنت همچنان در آن پابرجاست و این تقابلها و تداخلهاست که هویت شخصیتهای رمانهای او را شکل میدهد. او همچنین در آثارش حساس است به جزئیات و اشیائی که نماد سبک زندگی یک دوره هستند. این حساسیت را از جمله در رمان «موزه معصومیت» او میتوان دید. رمانی که با ترجمه فارسی مریم طباطبائیها در نشر پوینده منتشر شده و به چاپ نهم رسیده است. «موزه معصومیت» رمانی است درباره عشق میان پسر سیسالهای به نام کمال و دختر هجدهسالهای به نام افسون. کمال پسر یک کارخانهدار است و از خانوادهای مرفه. افسون از اقوام دور کمال است و خانوادهاش به لحاظ مالی و طبقاتی پایینتر از خانواده کمال هستند و سبک زندگی افسون مورد تأیید مادر کمال نیست. عشق بین افسون و کمال به واسطه یک شیء، کیفی که کمال از مغازهای میخرد که افسون در آن کار میکند، رقم میخورد.
کیفی که تقلبی از کار درآمده و کمال برای پسدادن آن به مغازه بازمیگردد. این ماجرای عاشقانه رد خود را بر تمامی اشیائی که به نحوی به افسون مرتبط هستند بهجا میگذارد و کمال این اشیاء را بهعنوان یادگارهای این عشق جمع میکند تا از آنها موزهای تدارک ببیند که همان «موزه معصومیت» است؛ موزهای که کمال برای ترتیبدادن آن از بسیاری از موزههای جهان بازدید میکند. این موزه متشکل از انواع و اقسام خردهریزهاست. پاموک در «موزه معصومیت» از خلال روایت داستان عشق افسون و کمال تصویری از وضعیت فرهنگی و اجتماعی استانبول دهههای هفتاد و هشتاد میلادی بهدست میدهد و سبک زندگی مردم آن دوره را با جزئیات ترسیم میکند. اشیاء در این رمان تشخص مییابند و به کاراکترهای رمان بدل میشوند و در طرح و توطئه رمان نقش ایفا میکنند. مثل چتری که کمال پشت کمد قایم میکند یا همان کیفی که کمال میخرد و آغازگر عشق او و افسون میشود و بسیار اشیاء دیگر که در موزه معصومیت گرد میآیند تا یادگارهای عشق کمال و افسون باشند. پاموک حین نوشتن این رمان اشیائی را که در رمان از آنها صحبت شده است گرد آورد و از این اشیاء موزهای واقعی به نام «موزه معصومیت»
تدارک دید که در استانبول واقع است و آن چیزهایی را که در رمان پاموک از آنها نام برده شده در این موزه میتوان بازیافت. رمان «موزه معصومیت» از 83 فصل عمدتا کوتاه تشکیل شده است. راوی «موزه معصومیت» کمال است. او در اواخر رمان از میلِ خود به تبدیلکردن موزهاش به رمان حرف میزند و میگوید که اورهان پاموک را برای نوشتن این رمان انتخاب کرده است.
آنچه میخوانید سطرهایی است از فصل پایانی رمان: «در یک شب مهتابی، در اتاقم واقع در خانه چوکورجوم میانههای شب از خواب بیدار شدم و به فضای خلاءمانندی که موزه در خانه ایجاد کرده بود نگاه انداختم. ماه نور خود را نثار جای کوچکی میکرد که به نظر میرسید هیچوقت تبدیل به یک موزه نخواهد شد، جایی که انگار هیچوقت خیال نداشت پر شود. همان شب بود که فهمیدم باید در مورد تکتک اجزای موزه به تفصیل توضیح بدهم و همه آن توضیحات را در یک کاتالوگ بیاورم؛ که البته این کار قطعا حکایت عشق بیبدیل من به افسون را نشان میداد. تمام اشیایی که حالا در تلالو نور مهتاب آنطور خودنمایی میکردند، حکایتگر یک لحظه ناب از زندگیمان بودند. به نظر میرسید که اشیاء به واسطه خطی نامرئی به یکدیگر متصلاند. خطوطی که مایه وجودی آن زمان بود، زمان غیرقابل تقسیم؛ چیزی مانند اتمهای غیرقابل تقسیم ارسطو. این خطها به هم وصل میشدند و داستانی میساختند. کاتالوگ موزهام را باید یک نویسنده به رمان تبدیل میکرد. حتی دلم نمیخواست نوشتن یک همچین کتابی را خودم امتحان بکنم. به همین دلیل بود که برای نوشتن چنین کتابی که قرار بود از زبان من گفته شود و شخصی به
زیبایی آن را بنویسد، جناب آقای اورهان پاموک را پیدا کردم و با او تماس گرفتم. پدر و عمویش زمانی نهچندان دور با پدر و برادرم کار مشترکی داشتند. از خانوادههای قدیمی نشانتاشی بودند که ثروتشان را از دست داده بودند. فکر میکردم که او میتواند تصویرسازی داستان مرا به خوبی انجام دهد. شخصی بود که روایتکردن داستان را بینهایت دوست داشت و به کارش بسیار وابسته بود و من به خوبی از این موضوع مطلع بودم».
شرق: نویسندگانی هستند که شهر در آثارشان تشخصی ویژه دارد؛ شهر به عنوان نماد و نمود زندگی روزمره مردم یک دوره و تغییروتحولات تاریخی و اجتماعی و فرهنگی و سیاسی. اورهان پاموک یکی از این نویسندگان است. او نویسنده استانبول است. نویسنده استانبولی که از یکسو در تبوتاب مدرنشدن است و از سوی دیگر سنت همچنان در آن پابرجاست و این تقابلها و تداخلهاست که هویت شخصیتهای رمانهای او را شکل میدهد. او همچنین در آثارش حساس است به جزئیات و اشیائی که نماد سبک زندگی یک دوره هستند. این حساسیت را از جمله در رمان «موزه معصومیت» او میتوان دید. رمانی که با ترجمه فارسی مریم طباطبائیها در نشر پوینده منتشر شده و به چاپ نهم رسیده است. «موزه معصومیت» رمانی است درباره عشق میان پسر سیسالهای به نام کمال و دختر هجدهسالهای به نام افسون. کمال پسر یک کارخانهدار است و از خانوادهای مرفه. افسون از اقوام دور کمال است و خانوادهاش به لحاظ مالی و طبقاتی پایینتر از خانواده کمال هستند و سبک زندگی افسون مورد تأیید مادر کمال نیست. عشق بین افسون و کمال به واسطه یک شیء، کیفی که کمال از مغازهای میخرد که افسون در آن کار میکند، رقم میخورد.
کیفی که تقلبی از کار درآمده و کمال برای پسدادن آن به مغازه بازمیگردد. این ماجرای عاشقانه رد خود را بر تمامی اشیائی که به نحوی به افسون مرتبط هستند بهجا میگذارد و کمال این اشیاء را بهعنوان یادگارهای این عشق جمع میکند تا از آنها موزهای تدارک ببیند که همان «موزه معصومیت» است؛ موزهای که کمال برای ترتیبدادن آن از بسیاری از موزههای جهان بازدید میکند. این موزه متشکل از انواع و اقسام خردهریزهاست. پاموک در «موزه معصومیت» از خلال روایت داستان عشق افسون و کمال تصویری از وضعیت فرهنگی و اجتماعی استانبول دهههای هفتاد و هشتاد میلادی بهدست میدهد و سبک زندگی مردم آن دوره را با جزئیات ترسیم میکند. اشیاء در این رمان تشخص مییابند و به کاراکترهای رمان بدل میشوند و در طرح و توطئه رمان نقش ایفا میکنند. مثل چتری که کمال پشت کمد قایم میکند یا همان کیفی که کمال میخرد و آغازگر عشق او و افسون میشود و بسیار اشیاء دیگر که در موزه معصومیت گرد میآیند تا یادگارهای عشق کمال و افسون باشند. پاموک حین نوشتن این رمان اشیائی را که در رمان از آنها صحبت شده است گرد آورد و از این اشیاء موزهای واقعی به نام «موزه معصومیت»
تدارک دید که در استانبول واقع است و آن چیزهایی را که در رمان پاموک از آنها نام برده شده در این موزه میتوان بازیافت. رمان «موزه معصومیت» از 83 فصل عمدتا کوتاه تشکیل شده است. راوی «موزه معصومیت» کمال است. او در اواخر رمان از میلِ خود به تبدیلکردن موزهاش به رمان حرف میزند و میگوید که اورهان پاموک را برای نوشتن این رمان انتخاب کرده است.
آنچه میخوانید سطرهایی است از فصل پایانی رمان: «در یک شب مهتابی، در اتاقم واقع در خانه چوکورجوم میانههای شب از خواب بیدار شدم و به فضای خلاءمانندی که موزه در خانه ایجاد کرده بود نگاه انداختم. ماه نور خود را نثار جای کوچکی میکرد که به نظر میرسید هیچوقت تبدیل به یک موزه نخواهد شد، جایی که انگار هیچوقت خیال نداشت پر شود. همان شب بود که فهمیدم باید در مورد تکتک اجزای موزه به تفصیل توضیح بدهم و همه آن توضیحات را در یک کاتالوگ بیاورم؛ که البته این کار قطعا حکایت عشق بیبدیل من به افسون را نشان میداد. تمام اشیایی که حالا در تلالو نور مهتاب آنطور خودنمایی میکردند، حکایتگر یک لحظه ناب از زندگیمان بودند. به نظر میرسید که اشیاء به واسطه خطی نامرئی به یکدیگر متصلاند. خطوطی که مایه وجودی آن زمان بود، زمان غیرقابل تقسیم؛ چیزی مانند اتمهای غیرقابل تقسیم ارسطو. این خطها به هم وصل میشدند و داستانی میساختند. کاتالوگ موزهام را باید یک نویسنده به رمان تبدیل میکرد. حتی دلم نمیخواست نوشتن یک همچین کتابی را خودم امتحان بکنم. به همین دلیل بود که برای نوشتن چنین کتابی که قرار بود از زبان من گفته شود و شخصی به
زیبایی آن را بنویسد، جناب آقای اورهان پاموک را پیدا کردم و با او تماس گرفتم. پدر و عمویش زمانی نهچندان دور با پدر و برادرم کار مشترکی داشتند. از خانوادههای قدیمی نشانتاشی بودند که ثروتشان را از دست داده بودند. فکر میکردم که او میتواند تصویرسازی داستان مرا به خوبی انجام دهد. شخصی بود که روایتکردن داستان را بینهایت دوست داشت و به کارش بسیار وابسته بود و من به خوبی از این موضوع مطلع بودم».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.