|

درباره علی‌اکبر قاضی‌زاده که می‌گویند بازنشسته شده است

تو به فرداها، به روشنی بیندیش

پژمان موسوی

«شاید فردا بتوانم کار ماندگارتری تولید کنم؛ تا فردا!». این جمله را علی‌اکبر قاضی‌زاده نوروز ۹۱ نوشته بود، در یک خودنگاره‌ شخصی. حالا هشت سال از نوشتن آن متن گذشته و می‌گویند او بعد از نیم‌قرن حضور در عالم روزنامه‌نگاری بازنشسته شده است. اصلا مگر روزنامه‌نگاری بازنشستگی دارد؟ آن‌هم برای کسی که هیچ‌وقت بدهکار نوشتن نماند. کسی که نیم‌قرن روزنامه‌نگار بود: یک روزنامه‌نگار شریف.

علی‌اکبر قاضی‌زاده سال‌ها پیش گفته بود: «نمی‌دانم اگر از من بپرسند: از روزگاری که بر تو گذشته، راضی هستی؟، چه پاسخی باید بدهم. این رشته انتخاب آگاهانه من نبود. نه اینکه ادعا کنم از راهی که رفته‌ام، پشیمانم؛ اصلا نیستم؛ اما روزنامه‌نگار شدم و ماندم؛ چون کار دیگری از دستم برنمی‌آمد؛ اما وقتی آن را پذیرفتم، کوشش کردم بر این حرفه اثر بگذارم».
قاضی‌زاده روزنامه‌نگار شد و ماند؛ چون کار دیگری از دستش برنمی‌آمد؛ چون برای این کار ساخته شده بود؛ چون روزنامه‌نگار یگانه و با‌اخلاقی بود و مگر چند نفر بودند آنها که چه پیش و چه پس از انقلاب چراغ روزنامه‌نگاری را روشن نگه داشته بودند؟ آنهایی که روزنامه‌نگاری کردند که روابط‌عمومی نشدند، که مدیر نشدند، که از مرزهای حرفه‌ای‌گری و شرافت عبور نکردند. سیروس علی‌نژاد، حسین قندی، سید‌فرید قاسمی، محسن اشرفی، حسن نمکدوست، یونس شکرخواه، شاهرخ تویسرکانی، فریدون صدیقی، عمید نائینی، محمد حیدری، علی دهباشی، احمدرضا دریایی، فیروز گوران، ماشاءالله شمس‌الواعظین، عذرا دژم و البته علی‌اکبر قاضی‌زاده و چند نفر دیگر که هر‌کدام به دلایلی ترجیح دادند در خارج از کشور کار روزنامه‌نگاری کنند، کسانی بودند که در این حرفه ماندند، که شرایط سخت را تحمل کردند تا چراغِ روزنامه‌نگاری در این ملک زنده و روشن نگه داشته شود. همین‌ها هم بودند که در کنار کار حرفه‌ای، مستقیم و غیر‌مستقیم نسلی از روزنامه‌نگارانی را تربیت کردند که آنها هم در تلاش برای روشن نگه‌داشتن میراث نسل پیش از خود هستند. نسلی که حقِ استادی بر گردن‌شان دارند و روزنامه‌نگاری را در تئوری و عمل از آنها آموخته‌اند.
در میانِ این‌همه، علی‌اکبر قاضی‌زاده از سرآمدان است؛ کسی که هم کار روزنامه‌نگاری‌اش را در تمام این سال‌ها کنار نگذاشت و همواره در تحریریه‌ها تنفس کرد و هم تلاش کرد با تألیف و ترجمه‌ آثاری گران‌سنگ، بر غنای ادبیات نظری و فصولِ فراموش‌شده‌ حرفه روزنامه‌نگاری بیفزاید. کار ‌ویژه و تمرکزی که قاضی‌زاده بر گزارش‌نویسی به‌عنوان یکی از سبک‌ها و قالب‌های مهم روزنامه‌نگاری در روزگار ما صورت داد، سبب شد تا هم نمونه‌های درخشان گزارش‌نویسی در ایران منتشر شود و در دسترس قرار گیرد و هم نسلی از گزارش‌نویسان ایرانی تربیت شوند که این روزها فخر روزنامه‌نگاری ما هستند. قاضی‌زاده در تمام این سال‌ها مثل یک معلمِ مهربان و دلسوز که البته کارش را هم در گزارش‌نویسی خوب بلد است، حوصله کرد و نتیجه هم این شد که جایگاه و شأن این شاخه از روزنامه‌نگاری یک‌ سر‌و‌گردن از دیگر سبک‌ها و قالب‌های روزنامه‌نگاری بالاتر باشد.
«گزارش‌نگاری»، «ویراستاری و مدیریت اخبار»، «تجربه‌های ماندگار در گزارش‌نویسی»، «مهارت‌های نوشتن برای مطبوعات»، «روزنامه‌نگاری حرفه‌ای»، «اخلاق روزنامه‌نگاری»،«گزارشگری خوب»، «گزارشگران برتر» و «نوشتن برای رادیو» از‌جمله آثار تألیف و ترجمه‌ای هستند که همه به همت و سعی بلند علی‌اکبر قاضی‌زاده در این سال‌ها منتشر شده و به‌عنوانِ منبعی معتبر و خوب، در دسترس جامعه روزنامه‌نگاران ایرانی قرار گرفته است.
نسل ما باید کلاه از سر بردارد برای این استادان و افتخار کند که در زمانه‌ای زیسته است که معلم‌ها و روزنامه‌نگارانی مانند علی‌اکبر قاضی‌زاده در آن زیسته‌اند؛ روزنامه‌نگارانی که هم فرزانه‌اند و هم فروتن. هم صاحب‌سبک‌اند و هم بی‌ادعا. آقای قاضی‌زاده! لطفا هیچ‌گاه بازنشسته نشو که خودت همیشه به ما گفته‌ای که روزنامه‌نگاری بازنشستگی ندارد. ما هنوز هم منتظریم تا آن «فردا» بیاید و کاری ماندگارتر برایمان تولید کنی... .

«شاید فردا بتوانم کار ماندگارتری تولید کنم؛ تا فردا!». این جمله را علی‌اکبر قاضی‌زاده نوروز ۹۱ نوشته بود، در یک خودنگاره‌ شخصی. حالا هشت سال از نوشتن آن متن گذشته و می‌گویند او بعد از نیم‌قرن حضور در عالم روزنامه‌نگاری بازنشسته شده است. اصلا مگر روزنامه‌نگاری بازنشستگی دارد؟ آن‌هم برای کسی که هیچ‌وقت بدهکار نوشتن نماند. کسی که نیم‌قرن روزنامه‌نگار بود: یک روزنامه‌نگار شریف.

علی‌اکبر قاضی‌زاده سال‌ها پیش گفته بود: «نمی‌دانم اگر از من بپرسند: از روزگاری که بر تو گذشته، راضی هستی؟، چه پاسخی باید بدهم. این رشته انتخاب آگاهانه من نبود. نه اینکه ادعا کنم از راهی که رفته‌ام، پشیمانم؛ اصلا نیستم؛ اما روزنامه‌نگار شدم و ماندم؛ چون کار دیگری از دستم برنمی‌آمد؛ اما وقتی آن را پذیرفتم، کوشش کردم بر این حرفه اثر بگذارم».
قاضی‌زاده روزنامه‌نگار شد و ماند؛ چون کار دیگری از دستش برنمی‌آمد؛ چون برای این کار ساخته شده بود؛ چون روزنامه‌نگار یگانه و با‌اخلاقی بود و مگر چند نفر بودند آنها که چه پیش و چه پس از انقلاب چراغ روزنامه‌نگاری را روشن نگه داشته بودند؟ آنهایی که روزنامه‌نگاری کردند که روابط‌عمومی نشدند، که مدیر نشدند، که از مرزهای حرفه‌ای‌گری و شرافت عبور نکردند. سیروس علی‌نژاد، حسین قندی، سید‌فرید قاسمی، محسن اشرفی، حسن نمکدوست، یونس شکرخواه، شاهرخ تویسرکانی، فریدون صدیقی، عمید نائینی، محمد حیدری، علی دهباشی، احمدرضا دریایی، فیروز گوران، ماشاءالله شمس‌الواعظین، عذرا دژم و البته علی‌اکبر قاضی‌زاده و چند نفر دیگر که هر‌کدام به دلایلی ترجیح دادند در خارج از کشور کار روزنامه‌نگاری کنند، کسانی بودند که در این حرفه ماندند، که شرایط سخت را تحمل کردند تا چراغِ روزنامه‌نگاری در این ملک زنده و روشن نگه داشته شود. همین‌ها هم بودند که در کنار کار حرفه‌ای، مستقیم و غیر‌مستقیم نسلی از روزنامه‌نگارانی را تربیت کردند که آنها هم در تلاش برای روشن نگه‌داشتن میراث نسل پیش از خود هستند. نسلی که حقِ استادی بر گردن‌شان دارند و روزنامه‌نگاری را در تئوری و عمل از آنها آموخته‌اند.
در میانِ این‌همه، علی‌اکبر قاضی‌زاده از سرآمدان است؛ کسی که هم کار روزنامه‌نگاری‌اش را در تمام این سال‌ها کنار نگذاشت و همواره در تحریریه‌ها تنفس کرد و هم تلاش کرد با تألیف و ترجمه‌ آثاری گران‌سنگ، بر غنای ادبیات نظری و فصولِ فراموش‌شده‌ حرفه روزنامه‌نگاری بیفزاید. کار ‌ویژه و تمرکزی که قاضی‌زاده بر گزارش‌نویسی به‌عنوان یکی از سبک‌ها و قالب‌های مهم روزنامه‌نگاری در روزگار ما صورت داد، سبب شد تا هم نمونه‌های درخشان گزارش‌نویسی در ایران منتشر شود و در دسترس قرار گیرد و هم نسلی از گزارش‌نویسان ایرانی تربیت شوند که این روزها فخر روزنامه‌نگاری ما هستند. قاضی‌زاده در تمام این سال‌ها مثل یک معلمِ مهربان و دلسوز که البته کارش را هم در گزارش‌نویسی خوب بلد است، حوصله کرد و نتیجه هم این شد که جایگاه و شأن این شاخه از روزنامه‌نگاری یک‌ سر‌و‌گردن از دیگر سبک‌ها و قالب‌های روزنامه‌نگاری بالاتر باشد.
«گزارش‌نگاری»، «ویراستاری و مدیریت اخبار»، «تجربه‌های ماندگار در گزارش‌نویسی»، «مهارت‌های نوشتن برای مطبوعات»، «روزنامه‌نگاری حرفه‌ای»، «اخلاق روزنامه‌نگاری»،«گزارشگری خوب»، «گزارشگران برتر» و «نوشتن برای رادیو» از‌جمله آثار تألیف و ترجمه‌ای هستند که همه به همت و سعی بلند علی‌اکبر قاضی‌زاده در این سال‌ها منتشر شده و به‌عنوانِ منبعی معتبر و خوب، در دسترس جامعه روزنامه‌نگاران ایرانی قرار گرفته است.
نسل ما باید کلاه از سر بردارد برای این استادان و افتخار کند که در زمانه‌ای زیسته است که معلم‌ها و روزنامه‌نگارانی مانند علی‌اکبر قاضی‌زاده در آن زیسته‌اند؛ روزنامه‌نگارانی که هم فرزانه‌اند و هم فروتن. هم صاحب‌سبک‌اند و هم بی‌ادعا. آقای قاضی‌زاده! لطفا هیچ‌گاه بازنشسته نشو که خودت همیشه به ما گفته‌ای که روزنامه‌نگاری بازنشستگی ندارد. ما هنوز هم منتظریم تا آن «فردا» بیاید و کاری ماندگارتر برایمان تولید کنی... .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.