فيضالله عربسرخي:
تلاش کنيم مردم را به صحنه انتخابات بياوريم
همزمان با کليدخوردن آغاز روند انتخابات مجلس يازدهم از سوي وزارت کشور، احزاب و جريانهاي سياسي نيز خود را براي ورود به آن آماده ميکنند. در اين ميان، اصلاحطلبان که مانند هميشه خود را با ردصلاحيتهاي احتمالي مواجه ميبينند، با مسئله جديدي نيز روبهرو هستند؛ القاي کاهش تمايل جامعه به مشارکت سياسي که اگرچه دستانداز پيشروي همه گرايشهاي سياسي است، اما براي اصلاحطلبان اهميت ويژهتري دارد.به گزارش «ايرنا»، فيضالله عربسرخي، عضو شوراي سياستگذاري اصلاحطلبان، درباره احتمال مشاركت مشروط اصلاحطلبان در انتخابات گفت: «اساس نگاه اصلاحطلبان به بحث انتخابات، مشارکتجويي بوده است، اما ممکن است شرايط اجازه مشارکت ندهد که بايد در جاي خودش به چگونگي مواجهه با آن پرداخت. بااينحال اصل بر اين است که بايد در انتخابات حاضر باشيم، اما انکار نميکنم اين حضور ممکن است با عوامل بازدارندهاي مواجه باشد که بايد در محدوده انتخابات ارزيابي شوند. ممکن است ما حتي در انتخاباتي که نتوانيم نامزد داشته باشيم نیز شرکت کنيم و بخواهيم از شرايط انتخابات بهره بگيريم يا بر نحوه برگزاري آن اثر بگذاريم يا از ميان نيروهاي موجود، به حمايت از
جريان معقولتر بپردازيم. بنابراين در يک کلام، برخلاف برخي دوستان که به نظر من عجولانه حکم صادر ميکنند، امروز نميشود درباره انتخابات اسفند اظهارنظر قطعي کرد».اين فعال سياسي درباره يادداشت اخير سعيد حجاريان افزود: «در آن يادداشت، نوعي نگراني از وضعيت فعلي اصلاحطلبان هم ديده ميشود؛ تا آنجا که از مسئله بقاي اصلاحطلبي سخن به ميان ميآيد. به نظر ميرسد اصلاحطلبان در اين سالها هويت خودشان را تا حدود زيادي به جريانهاي ديگر پيوند زدهاند و عملکرد طيف گستردهاي از چهرههاي سياسي که با پرچم اصلاحطلبي در نهادهاي مختلف حضور يافتهاند، نياز به نوعي بازيابي هويتي را در ميان اين جريان سياسي مطرح کرده است».عربسرخي در پاسخ به اين پرسش كه رابطه مردم با اصلاحطلبان را چگونه ارزيابي ميكنيد، گفت: «رفتار برگزارکنندگان انتخابات اعم از هيئتهاي اجرائي و هيئتهاي نظارت است که ميتواند فضاي انتخاباتي پرشوري را ايجاد يا فضايي سرد و بيروح بر آن حاکم کند. يکي از دغدغههايي که امروز وجود دارد و بايد آن را جدي بگيريم، سرخوردگي مردم است؛ چه از عملکرد کلي دولتمردان و چه از اصلاحطلبان، بهعنوان جرياني که همواره با مردم گفتوگو
و همنوايي داشتهاند و در انتخاباتهاي اخير اکثريتي از آنها را نمايندگي کرده و سعي کردند مردم را به مشارکت در انتخابات مجاب کنند. آنچه در اين مقطع مهم است، اين است که تحليل صحيحي از ريشههاي اين سرخوردگي داشته باشيم؛ اينکه چقدر از آن حاصل عملکرد کلي دولتمردان است و چقدر به ضعفها و نوع عملکرد اصلاحطلبها برميگردد، بايد بهدقت ديده و تحليل شود و بر اساس آن با مردم گفتوگو کنيم و به اقناع آنها بپردازيم تا از اين قصور به دليل مصالح بالاتر بگذرند».او درباره اين موضوع كه اصلاحطلبان مانيفست مشخصي ندارند، اظهار كرد: «من اعتقاد ندارم چنين مانيفستي وجود ندارد. ما يک چارچوب نظري درباره اصلاحات داريم که رئيس دولت اصلاحات در چند سخنراني آن را تبيين کرده و به صورت کتابچه نیز منتشر شده است. ديگراني هم درباره اصلاحات حرف زدهاند. البته اينکه راهکار اصلاحطلبانه براي مشکلات چيست، روز به روز فرق ميکند. ممکن است بگوييم يک برنامه جامع اجرائي براي وضعيت امروز نداريم، اما اينکه بگوييم مانيفست به معناي هدفگذاري کلان نداريم، درست نيست. میزان ادبياتي که در حوزه اصلاحطلبي توليد شده، درباره هيچ چارچوب فکري ديگري وجود
ندارد، اما اين با برنامه اجرائيای که يا در قالب برنامه نمايندگان مجلس يا در قالب برنامه دولت بايد ارائه شود، متفاوت است. در آن برنامه حتما خلأهايي داريم».
عربسرخي مشكلات حاكم بر تحزب در ايران را اينگونه توصيف كرد: «متأسفانه مشکلات ساختاريای که در کليت نظام سياسي وجود دارد، دامنگير جريان اصلاحات نیز هست؛ ازجمله مسئله نوع برخورد با احزاب. تصور اينکه در کشوري بيش از 200 حزب وجود داشته باشد، منتفي است. حزب به معني مدل و برنامه خاص پيشنهادي براي اداره کشور است؛ حال آنکه ما براي اداره کشور فقط 200 برنامه نداريم که حتي اين تعداد سليقه و گرايش هم نداريم. اين را بگذاريد کنار اينکه ساختار سياسي ما به حزب جايگاه لازم را نداده است. نه نظام انتخاباتيمان حزبي است و نه برخوردهايي که با احزاب صورت ميگيرد، شوقي براي فعاليت حزبي ايجاد ميکند. در کشور ما شايد در نهايت ظرفيت پنج يا حداکثر 10 حزب سياسي وجود داشته باشد».اين فعال سياسي اصلاحطلب گفت: اصلاحطلبان نبايد صحنه انتخابات را به بهانه شكست خالي كنند؛ «حتي اگر ما از سبد آرايمان هم نگران باشيم، بايد براي بهبود آن تلاش کنيم، اما از ترس شکست حق نداريم صحنه انتخابات را ترک کنيم. يک وقت نامزدهاي ما را تأييد نکرده و زمانی تأييد شدهاند، اما مجموعه شرايط مردم را نگران کرده است. بايد تلاش کنيم مردم را اميدوار کنيم و به صحنه
بياوريم. اينکه چقدر موفق ميشويم، بالاخره يک روي انتخابات موفقيت و يک روي آن هم شکست است. اين چيزي نيست که ما به خاطر آن صحنه انتخابات را ترک کنيم. اگر نامزد قابل دفاع نداشته باشيم هم ميتوانيم مثل يک رأيدهنده رأي سفيد يا غيرسفيد در صندوق بيندازيم».
همزمان با کليدخوردن آغاز روند انتخابات مجلس يازدهم از سوي وزارت کشور، احزاب و جريانهاي سياسي نيز خود را براي ورود به آن آماده ميکنند. در اين ميان، اصلاحطلبان که مانند هميشه خود را با ردصلاحيتهاي احتمالي مواجه ميبينند، با مسئله جديدي نيز روبهرو هستند؛ القاي کاهش تمايل جامعه به مشارکت سياسي که اگرچه دستانداز پيشروي همه گرايشهاي سياسي است، اما براي اصلاحطلبان اهميت ويژهتري دارد.به گزارش «ايرنا»، فيضالله عربسرخي، عضو شوراي سياستگذاري اصلاحطلبان، درباره احتمال مشاركت مشروط اصلاحطلبان در انتخابات گفت: «اساس نگاه اصلاحطلبان به بحث انتخابات، مشارکتجويي بوده است، اما ممکن است شرايط اجازه مشارکت ندهد که بايد در جاي خودش به چگونگي مواجهه با آن پرداخت. بااينحال اصل بر اين است که بايد در انتخابات حاضر باشيم، اما انکار نميکنم اين حضور ممکن است با عوامل بازدارندهاي مواجه باشد که بايد در محدوده انتخابات ارزيابي شوند. ممکن است ما حتي در انتخاباتي که نتوانيم نامزد داشته باشيم نیز شرکت کنيم و بخواهيم از شرايط انتخابات بهره بگيريم يا بر نحوه برگزاري آن اثر بگذاريم يا از ميان نيروهاي موجود، به حمايت از
جريان معقولتر بپردازيم. بنابراين در يک کلام، برخلاف برخي دوستان که به نظر من عجولانه حکم صادر ميکنند، امروز نميشود درباره انتخابات اسفند اظهارنظر قطعي کرد».اين فعال سياسي درباره يادداشت اخير سعيد حجاريان افزود: «در آن يادداشت، نوعي نگراني از وضعيت فعلي اصلاحطلبان هم ديده ميشود؛ تا آنجا که از مسئله بقاي اصلاحطلبي سخن به ميان ميآيد. به نظر ميرسد اصلاحطلبان در اين سالها هويت خودشان را تا حدود زيادي به جريانهاي ديگر پيوند زدهاند و عملکرد طيف گستردهاي از چهرههاي سياسي که با پرچم اصلاحطلبي در نهادهاي مختلف حضور يافتهاند، نياز به نوعي بازيابي هويتي را در ميان اين جريان سياسي مطرح کرده است».عربسرخي در پاسخ به اين پرسش كه رابطه مردم با اصلاحطلبان را چگونه ارزيابي ميكنيد، گفت: «رفتار برگزارکنندگان انتخابات اعم از هيئتهاي اجرائي و هيئتهاي نظارت است که ميتواند فضاي انتخاباتي پرشوري را ايجاد يا فضايي سرد و بيروح بر آن حاکم کند. يکي از دغدغههايي که امروز وجود دارد و بايد آن را جدي بگيريم، سرخوردگي مردم است؛ چه از عملکرد کلي دولتمردان و چه از اصلاحطلبان، بهعنوان جرياني که همواره با مردم گفتوگو
و همنوايي داشتهاند و در انتخاباتهاي اخير اکثريتي از آنها را نمايندگي کرده و سعي کردند مردم را به مشارکت در انتخابات مجاب کنند. آنچه در اين مقطع مهم است، اين است که تحليل صحيحي از ريشههاي اين سرخوردگي داشته باشيم؛ اينکه چقدر از آن حاصل عملکرد کلي دولتمردان است و چقدر به ضعفها و نوع عملکرد اصلاحطلبها برميگردد، بايد بهدقت ديده و تحليل شود و بر اساس آن با مردم گفتوگو کنيم و به اقناع آنها بپردازيم تا از اين قصور به دليل مصالح بالاتر بگذرند».او درباره اين موضوع كه اصلاحطلبان مانيفست مشخصي ندارند، اظهار كرد: «من اعتقاد ندارم چنين مانيفستي وجود ندارد. ما يک چارچوب نظري درباره اصلاحات داريم که رئيس دولت اصلاحات در چند سخنراني آن را تبيين کرده و به صورت کتابچه نیز منتشر شده است. ديگراني هم درباره اصلاحات حرف زدهاند. البته اينکه راهکار اصلاحطلبانه براي مشکلات چيست، روز به روز فرق ميکند. ممکن است بگوييم يک برنامه جامع اجرائي براي وضعيت امروز نداريم، اما اينکه بگوييم مانيفست به معناي هدفگذاري کلان نداريم، درست نيست. میزان ادبياتي که در حوزه اصلاحطلبي توليد شده، درباره هيچ چارچوب فکري ديگري وجود
ندارد، اما اين با برنامه اجرائيای که يا در قالب برنامه نمايندگان مجلس يا در قالب برنامه دولت بايد ارائه شود، متفاوت است. در آن برنامه حتما خلأهايي داريم».
عربسرخي مشكلات حاكم بر تحزب در ايران را اينگونه توصيف كرد: «متأسفانه مشکلات ساختاريای که در کليت نظام سياسي وجود دارد، دامنگير جريان اصلاحات نیز هست؛ ازجمله مسئله نوع برخورد با احزاب. تصور اينکه در کشوري بيش از 200 حزب وجود داشته باشد، منتفي است. حزب به معني مدل و برنامه خاص پيشنهادي براي اداره کشور است؛ حال آنکه ما براي اداره کشور فقط 200 برنامه نداريم که حتي اين تعداد سليقه و گرايش هم نداريم. اين را بگذاريد کنار اينکه ساختار سياسي ما به حزب جايگاه لازم را نداده است. نه نظام انتخاباتيمان حزبي است و نه برخوردهايي که با احزاب صورت ميگيرد، شوقي براي فعاليت حزبي ايجاد ميکند. در کشور ما شايد در نهايت ظرفيت پنج يا حداکثر 10 حزب سياسي وجود داشته باشد».اين فعال سياسي اصلاحطلب گفت: اصلاحطلبان نبايد صحنه انتخابات را به بهانه شكست خالي كنند؛ «حتي اگر ما از سبد آرايمان هم نگران باشيم، بايد براي بهبود آن تلاش کنيم، اما از ترس شکست حق نداريم صحنه انتخابات را ترک کنيم. يک وقت نامزدهاي ما را تأييد نکرده و زمانی تأييد شدهاند، اما مجموعه شرايط مردم را نگران کرده است. بايد تلاش کنيم مردم را اميدوار کنيم و به صحنه
بياوريم. اينکه چقدر موفق ميشويم، بالاخره يک روي انتخابات موفقيت و يک روي آن هم شکست است. اين چيزي نيست که ما به خاطر آن صحنه انتخابات را ترک کنيم. اگر نامزد قابل دفاع نداشته باشيم هم ميتوانيم مثل يک رأيدهنده رأي سفيد يا غيرسفيد در صندوق بيندازيم».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.