|

كوه‌هاي تنهايي

شرق: «دهكده گرانا در حاشيه يكي از آن دره‌هايي قرار داشت كه كساني كه از كنارشان مي‌گذرند آن‌ها را بي‌اهميت شمرده و ناديده مي‌گيرند، و در ميان قله‌هاي خاكستري تيره بالاي سرش و تخته‌سنگي كه از پايين راه دسترسي به آن را مسدود مي‌كرد به‌طور كامل گير افتاده بود. بالاي تخته‌سنگ، خرابه برجي هنوز بر دشت‌هاي پوشيده از علف مشرف بود. جاده‌اي خاكي از بزرگراه اصلي منطقه‌اي جدا مي‌شد و با شيب تند و مسيري پرپيچ تا پاي برج بالا مي‌رفت...». اين شروع رمان «هشت كوهِ» پائولو كنيه‌تي است كه به تازگي با ترجمه ميلاد زكريا در نشر مركز منتشر شده است.
پائولو كنيه‌تي از نويسندگان امروز ادبيات ايتاليا است كه در سال 1978 در شهر ميلان متولد شد و از اوايل قرن بيست‌ويكم چندين مجموعه داستان و سفرنامه منتشر كرده است. «هشت‌ كوه» نخستين رمان كنیه‌تي است كه بعد از انتشارش با استقبال زيادي هم روبرو شد. اين رمان بعد از آنكه چاپ شد بيش از يك سال در فهرست كتاب‌هاي پرفروش ايتاليا باقي ماند و در سال 2017 جايزه استرگا، معتبرترين جايزه ادبي ايتاليا را برد. «هشت ‌كوه» رماني است در سه بخش با اين عناوين: كوه كودكي، خانه آشتي و دوستي در زمستان. در قسمتي از ابتداي بخش سوم رمان مي‌خوانيم: «پيرمردي نپالي بود كه بعدها قضيه هشت كوه را برايم گفت. داشت بار مرغي را از دره پايين اورست به بالا حمل مي‌كرد، به سوي يكي از پناهگاه‌هايي مي‌رفت كه در آن سرنوشت مرغ‌ها تبديل‌شدن به كاريِِ مرغ براي توريست‌ها بود: قفسي روي پشتش بود كه به دوازده محفظه مجزا تقسيم شده بود، و مرغ‌ها، هنوز زنده، داخل آن‌ها بال‌بال مي‌زدند. من تا آن موقع هرگز با چنين ابتكاري مواجه نشده بودم. خورجين‌هاي پر از شكلات، بيسكوئيت، شير خشك،... ديده بودم كه براي تغذيه باب طبع غربي‌ها در كوره‌راه‌هاي نپال حمل مي‌شوند، اما هيچ‌وقت مرغداني سيار نديده بودم. وقتي از مرد پرسيدم كه مي‌شود از او عكس بگيرم، بارش را روي ديوار كوتاهي پايين گذاشت، پيشاني‌بندي را كه با آن قفس را حمل مي‌كرد درآورد و لبخندزنان كنار مرغ‌ها ژشت گرفت». «هشت كوه» تاكنون به زبان‌هاي متعددي ترجمه شده و در چهل كشور به چاپ رسيده است.
از ديگر كتاب‌هاي تازه نشر مركز، مجموعه داستاني است با عنوان «قوها انعكاس فيل‌ها» از پيام ناصر كه شامل سه داستان با اين عناوين است: «تعادل»، «خيال» و «سقوط». عنوان كتاب يادآور يكي از نقاشي‌هاي سالوادور دالي است كه تصويرش در پشت جلد كتاب نيز آمده است، تابلويي با نام قوها منعكس‌كننده فيل‌ها. داستان پاياني كتاب، «سقوط»، روايتي است از زندگي نقاشي كه وضعيت مالي مناسبي ندارد و در تنهايي‌اش به كاركردن مي‌پردازد اما با اين‌حال نمي‌تواند آن‌طور كه مي‌خواهد به هنرش بپردازد:‌ «از فرداي روزي كه ساحره به محل سكونت جديدش رفت آپارتمانم را تبديل كردم به دادگاه. دو روز هفته در موسسه آموزشي درس مي‌دادم و باقي وقتم را در خانه مي‌گذراندم. جز براي تهيه رنگ، قلم‌مو و يا خريد مواد غذايي از آپارتمان خارج نمي‌شدم. كاري نداشتم غير از آن‌كه نقاشي كنم و به نورا فكر كنم. گاهي تصاويري وهم‌آلود از او مي‌كشيدم. نقش‌هايي كه از چهره او مي‌ساختم هربار تغيير مي‌كرد. گاهي تيره بودند و گاهي پر از رنگ و لعاب. گاه صاف و يكنواخت و بار بعد مملو از خطوط شكسته و مبهم. ساحره تنها كسي بود كه چند وقت يك‌ بار به ديدنم مي‌آمد. ديگر غر نمي‌زد. متوجه موقعيت ماليخوليايي‌ام شده بود. تشويقم مي‌كرد از خانه بيرون بزنم، با نقاشان معاشرت كنم. دوستان هنرمند زيادي داشت. چيزي نگذشت كه مرا از غار بيرون كشيد. همراه هم به ميهماني‌هاي كم‌تعداد و خصوصي اهل هنر مي‌رفتيم. نوعي از رفتاري اجتماعي كه با خلق و خوي من سازگار نبود و خلوتم را بر هم مي‌زد. قانعم كرد كه راز پيشرفت در همين ديدوبازديدهاي شبانه است و راه‌يافتن به بازي هنرمندان لزوما ثمره توليدات هنري درخشان نيست، بلكه بيش از آن، نتيجه درخشيدن و ديده‌شدن در جمع آنان است. تا كي مي‌خواي يه نقاش بدبخت منزوي باقي بموني؟ مشكل اصلي ما اين بود كه مفلس‌تر از آن بوديم كه در ميهماني‌هاي شبانه بدرخشيم. درآمد اندك من به زحمت كفاف مخارج يوميه و كارگاه را مي‌داد. به توصيه او مدتي در خريد بوم، رنگ و وسايل نقاشي قناعت به خرج دادم و در عوض نقدينگي‌ام را صرف تدارك لباس و ادكلن‌هاي گران‌قيمت كردم. وقتي قرار بود با گالري‌دارها ملاقات كنم يادآوري مي‌كرد با بويي خوش و پوششي جذاب حاضر شوم. آرام و شمرده حرف بزنم و لبخند را فراموش نكنم. نقش راهنمايي دلسوز را بازي مي‌كرد...». «سارق چيزهاي بي‌ارزش» و «بهت‌زدگي» دو كتاب ديگر پيام ناصر هستند كه اين‌ها نيز در نشر مركز منتشر شده بودند.

شرق: «دهكده گرانا در حاشيه يكي از آن دره‌هايي قرار داشت كه كساني كه از كنارشان مي‌گذرند آن‌ها را بي‌اهميت شمرده و ناديده مي‌گيرند، و در ميان قله‌هاي خاكستري تيره بالاي سرش و تخته‌سنگي كه از پايين راه دسترسي به آن را مسدود مي‌كرد به‌طور كامل گير افتاده بود. بالاي تخته‌سنگ، خرابه برجي هنوز بر دشت‌هاي پوشيده از علف مشرف بود. جاده‌اي خاكي از بزرگراه اصلي منطقه‌اي جدا مي‌شد و با شيب تند و مسيري پرپيچ تا پاي برج بالا مي‌رفت...». اين شروع رمان «هشت كوهِ» پائولو كنيه‌تي است كه به تازگي با ترجمه ميلاد زكريا در نشر مركز منتشر شده است.
پائولو كنيه‌تي از نويسندگان امروز ادبيات ايتاليا است كه در سال 1978 در شهر ميلان متولد شد و از اوايل قرن بيست‌ويكم چندين مجموعه داستان و سفرنامه منتشر كرده است. «هشت‌ كوه» نخستين رمان كنیه‌تي است كه بعد از انتشارش با استقبال زيادي هم روبرو شد. اين رمان بعد از آنكه چاپ شد بيش از يك سال در فهرست كتاب‌هاي پرفروش ايتاليا باقي ماند و در سال 2017 جايزه استرگا، معتبرترين جايزه ادبي ايتاليا را برد. «هشت ‌كوه» رماني است در سه بخش با اين عناوين: كوه كودكي، خانه آشتي و دوستي در زمستان. در قسمتي از ابتداي بخش سوم رمان مي‌خوانيم: «پيرمردي نپالي بود كه بعدها قضيه هشت كوه را برايم گفت. داشت بار مرغي را از دره پايين اورست به بالا حمل مي‌كرد، به سوي يكي از پناهگاه‌هايي مي‌رفت كه در آن سرنوشت مرغ‌ها تبديل‌شدن به كاريِِ مرغ براي توريست‌ها بود: قفسي روي پشتش بود كه به دوازده محفظه مجزا تقسيم شده بود، و مرغ‌ها، هنوز زنده، داخل آن‌ها بال‌بال مي‌زدند. من تا آن موقع هرگز با چنين ابتكاري مواجه نشده بودم. خورجين‌هاي پر از شكلات، بيسكوئيت، شير خشك،... ديده بودم كه براي تغذيه باب طبع غربي‌ها در كوره‌راه‌هاي نپال حمل مي‌شوند، اما هيچ‌وقت مرغداني سيار نديده بودم. وقتي از مرد پرسيدم كه مي‌شود از او عكس بگيرم، بارش را روي ديوار كوتاهي پايين گذاشت، پيشاني‌بندي را كه با آن قفس را حمل مي‌كرد درآورد و لبخندزنان كنار مرغ‌ها ژشت گرفت». «هشت كوه» تاكنون به زبان‌هاي متعددي ترجمه شده و در چهل كشور به چاپ رسيده است.
از ديگر كتاب‌هاي تازه نشر مركز، مجموعه داستاني است با عنوان «قوها انعكاس فيل‌ها» از پيام ناصر كه شامل سه داستان با اين عناوين است: «تعادل»، «خيال» و «سقوط». عنوان كتاب يادآور يكي از نقاشي‌هاي سالوادور دالي است كه تصويرش در پشت جلد كتاب نيز آمده است، تابلويي با نام قوها منعكس‌كننده فيل‌ها. داستان پاياني كتاب، «سقوط»، روايتي است از زندگي نقاشي كه وضعيت مالي مناسبي ندارد و در تنهايي‌اش به كاركردن مي‌پردازد اما با اين‌حال نمي‌تواند آن‌طور كه مي‌خواهد به هنرش بپردازد:‌ «از فرداي روزي كه ساحره به محل سكونت جديدش رفت آپارتمانم را تبديل كردم به دادگاه. دو روز هفته در موسسه آموزشي درس مي‌دادم و باقي وقتم را در خانه مي‌گذراندم. جز براي تهيه رنگ، قلم‌مو و يا خريد مواد غذايي از آپارتمان خارج نمي‌شدم. كاري نداشتم غير از آن‌كه نقاشي كنم و به نورا فكر كنم. گاهي تصاويري وهم‌آلود از او مي‌كشيدم. نقش‌هايي كه از چهره او مي‌ساختم هربار تغيير مي‌كرد. گاهي تيره بودند و گاهي پر از رنگ و لعاب. گاه صاف و يكنواخت و بار بعد مملو از خطوط شكسته و مبهم. ساحره تنها كسي بود كه چند وقت يك‌ بار به ديدنم مي‌آمد. ديگر غر نمي‌زد. متوجه موقعيت ماليخوليايي‌ام شده بود. تشويقم مي‌كرد از خانه بيرون بزنم، با نقاشان معاشرت كنم. دوستان هنرمند زيادي داشت. چيزي نگذشت كه مرا از غار بيرون كشيد. همراه هم به ميهماني‌هاي كم‌تعداد و خصوصي اهل هنر مي‌رفتيم. نوعي از رفتاري اجتماعي كه با خلق و خوي من سازگار نبود و خلوتم را بر هم مي‌زد. قانعم كرد كه راز پيشرفت در همين ديدوبازديدهاي شبانه است و راه‌يافتن به بازي هنرمندان لزوما ثمره توليدات هنري درخشان نيست، بلكه بيش از آن، نتيجه درخشيدن و ديده‌شدن در جمع آنان است. تا كي مي‌خواي يه نقاش بدبخت منزوي باقي بموني؟ مشكل اصلي ما اين بود كه مفلس‌تر از آن بوديم كه در ميهماني‌هاي شبانه بدرخشيم. درآمد اندك من به زحمت كفاف مخارج يوميه و كارگاه را مي‌داد. به توصيه او مدتي در خريد بوم، رنگ و وسايل نقاشي قناعت به خرج دادم و در عوض نقدينگي‌ام را صرف تدارك لباس و ادكلن‌هاي گران‌قيمت كردم. وقتي قرار بود با گالري‌دارها ملاقات كنم يادآوري مي‌كرد با بويي خوش و پوششي جذاب حاضر شوم. آرام و شمرده حرف بزنم و لبخند را فراموش نكنم. نقش راهنمايي دلسوز را بازي مي‌كرد...». «سارق چيزهاي بي‌ارزش» و «بهت‌زدگي» دو كتاب ديگر پيام ناصر هستند كه اين‌ها نيز در نشر مركز منتشر شده بودند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.