|

نااميدي نفرت مي‌آورد!

محمدرضا نيک‌نژاد

«... خاتمي وقتي آمد بنا بود ما را از شرارت و خشونت نجات دهد و تا حدي هم موفق شد. آقاي روحاني بنا بود ما را با دنيا در يک رابطه معقول قرار دهد اما کامل نشد. انتخاب من اشتباه نبوده است. شرايط طوري که اميدش مي‌رفت، پيش نرفت. اين که مردم دارند مأيوس مي‌شوند، مايه تأسف است. چون يأس نفرت مي‌آورد و نفرت تخريب مي‌آورد. جامعه دچار نفرت و یأس شکل اتوبوسي را پيدا مي‌کند که معلوم نيست مسيرش کجاست و اين خطرناک است. (گفت‌وگوي ماهنامه انديشه پويا- ويژه نوروز- با محمود دولت‌آبادي، به بهانه انتشار کتاب تازه‌اش به نام «عبور از خود» پس از 10 سال!). چند روزي بود که درگير اين بخش از سخنان نويسنده نامدار کشورمان بودم. در خانه و کلاس و دفتر معلمان و جمع دوستان و... گوش به زنگ بودم سخني بيابم تا بهانه‌اي شود براي اميد به آينده. راستش هر چه گشتم، کمتر يافتم! در جمع دوستان، گفت‌وگو از افزايش بهاي گوشت و مرغ و ميوه و... بود. در خانه، گفت‌وگو بر سر اجاره‌خانه امسال بود و افزايش سرسام‌آور قيمت‌ها. در دفتر معلمان بحث بر سرِ پرداخت‌نشدن يک‌ساله حق‌التدريس‌ها بود و افزايش به‌شدت ناکافي دستمزدها نسبت به تورم. در کلاس سخن از تلاش‌هاي بيهوده بر سر درس‌خواندن و پيوستن به خيل بي‌کارانِ دانش‌آموخته کارشناسي و کارشناسي ارشد و دکترا. آن سوي تلفن نيز مادرخانمم که مرا مفسر سياسي درجه يک کشور مي‌داند، از جنگ و تحريم و ترامپ و... مي‌پرسيد و نگراني از صدايش مي‌باريد و... . در همه اين گفت‌وشنودها، به پسر 11ساله‌ام و البته همه کودکان و نوجوانان و جوانان کشور مي‌انديشيدم؛ نسل يا نسل‌هايي که بايد رؤيا يا رؤياهايي داشته باشند براي آينده‌اي زيبا براي خود و کشورشان. شايد ما به عنوان پدر و مادر، معلم، استاد دانشگاه، سوپري سر کوچه، راننده تاکسي، به‌ويژه سياست‌مداران و مسئولان و روشنفکر و نخبگان توجه نداريم که با سخنان و رفتارمان در حال کاشتن بذر نااميدي و یأس در ذهن نسل‌هاي آيندمان هستيم؛ بذري که با نگراني و دلهره آبياري مي‌شود و ميوه‌اش مي‌شود نفرت. نفرت از خود، نفرت از جامعه و ...! بايد يادمان باشد که ايران تنها بخشي از کره زمين و خاورميانه نيست، ايران، 80 ميليون انسان است که بايد تاريخي ديرينه، سرزميني آباد، زباني پرافتخار، ادبياتي فاخر، محيط‌زيستي زيبا و شگفت‌آور و نامي پرآوازه را به نسل‌هاي آينده بسپارند. به تأييد و تأکيد نويسنده نامورمان، نسل نااميد و مأيوس، نسل نفرت و جهل و فاقدِ منطقِ رفتاري است. به خاطر فرزندانمان و نسل‌هاي آينده، نيازمند اميديم. بر همه ما به‌ويژه نخبگان سياسي، اجتماعي، فرهنگي و اقتصادي است تا راهکارهايي بيابیم براي گريز از نااميدي و يأس. ايران و ايراني در تاريخ بلند خويش نشان داده است ظرفيت اميد و اميدواري را داشته و دارد. نيازمنديم دست به زانو بزنيم و يک بار ديگر با معجزه اميد برخيزيم که «در نوميدي بسي اميد است».

«... خاتمي وقتي آمد بنا بود ما را از شرارت و خشونت نجات دهد و تا حدي هم موفق شد. آقاي روحاني بنا بود ما را با دنيا در يک رابطه معقول قرار دهد اما کامل نشد. انتخاب من اشتباه نبوده است. شرايط طوري که اميدش مي‌رفت، پيش نرفت. اين که مردم دارند مأيوس مي‌شوند، مايه تأسف است. چون يأس نفرت مي‌آورد و نفرت تخريب مي‌آورد. جامعه دچار نفرت و یأس شکل اتوبوسي را پيدا مي‌کند که معلوم نيست مسيرش کجاست و اين خطرناک است. (گفت‌وگوي ماهنامه انديشه پويا- ويژه نوروز- با محمود دولت‌آبادي، به بهانه انتشار کتاب تازه‌اش به نام «عبور از خود» پس از 10 سال!). چند روزي بود که درگير اين بخش از سخنان نويسنده نامدار کشورمان بودم. در خانه و کلاس و دفتر معلمان و جمع دوستان و... گوش به زنگ بودم سخني بيابم تا بهانه‌اي شود براي اميد به آينده. راستش هر چه گشتم، کمتر يافتم! در جمع دوستان، گفت‌وگو از افزايش بهاي گوشت و مرغ و ميوه و... بود. در خانه، گفت‌وگو بر سر اجاره‌خانه امسال بود و افزايش سرسام‌آور قيمت‌ها. در دفتر معلمان بحث بر سرِ پرداخت‌نشدن يک‌ساله حق‌التدريس‌ها بود و افزايش به‌شدت ناکافي دستمزدها نسبت به تورم. در کلاس سخن از تلاش‌هاي بيهوده بر سر درس‌خواندن و پيوستن به خيل بي‌کارانِ دانش‌آموخته کارشناسي و کارشناسي ارشد و دکترا. آن سوي تلفن نيز مادرخانمم که مرا مفسر سياسي درجه يک کشور مي‌داند، از جنگ و تحريم و ترامپ و... مي‌پرسيد و نگراني از صدايش مي‌باريد و... . در همه اين گفت‌وشنودها، به پسر 11ساله‌ام و البته همه کودکان و نوجوانان و جوانان کشور مي‌انديشيدم؛ نسل يا نسل‌هايي که بايد رؤيا يا رؤياهايي داشته باشند براي آينده‌اي زيبا براي خود و کشورشان. شايد ما به عنوان پدر و مادر، معلم، استاد دانشگاه، سوپري سر کوچه، راننده تاکسي، به‌ويژه سياست‌مداران و مسئولان و روشنفکر و نخبگان توجه نداريم که با سخنان و رفتارمان در حال کاشتن بذر نااميدي و یأس در ذهن نسل‌هاي آيندمان هستيم؛ بذري که با نگراني و دلهره آبياري مي‌شود و ميوه‌اش مي‌شود نفرت. نفرت از خود، نفرت از جامعه و ...! بايد يادمان باشد که ايران تنها بخشي از کره زمين و خاورميانه نيست، ايران، 80 ميليون انسان است که بايد تاريخي ديرينه، سرزميني آباد، زباني پرافتخار، ادبياتي فاخر، محيط‌زيستي زيبا و شگفت‌آور و نامي پرآوازه را به نسل‌هاي آينده بسپارند. به تأييد و تأکيد نويسنده نامورمان، نسل نااميد و مأيوس، نسل نفرت و جهل و فاقدِ منطقِ رفتاري است. به خاطر فرزندانمان و نسل‌هاي آينده، نيازمند اميديم. بر همه ما به‌ويژه نخبگان سياسي، اجتماعي، فرهنگي و اقتصادي است تا راهکارهايي بيابیم براي گريز از نااميدي و يأس. ايران و ايراني در تاريخ بلند خويش نشان داده است ظرفيت اميد و اميدواري را داشته و دارد. نيازمنديم دست به زانو بزنيم و يک بار ديگر با معجزه اميد برخيزيم که «در نوميدي بسي اميد است».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.