بسياري از نهادهاي مدني پس از فاجعه سيل براي كمك به مردم آسيبديده در شهرهاي مختلف اقدام كردند. بنياد شريعتي نيز يكي از آنها بود كه احسان شريعتي به تازگي اولين گزارش را به هموطنان و همیاران ارائه داده است. در اين گزارش آمده است: «پیامدهای فجیع سیل اخیر ما را بر آن داشت که با ورود به عرصه امدادرسانی به ادای سهم بپردازیم و سرمایه نمادین و اجتماعی «بنیاد شریعتی» را هزینه تقویت نیروهای امدادگر مدنی کنیم. پس از مشورت با انجمنهای فعال در این حوزه به این نتیجه رسیدیم که با توجه به محدودیتهای قانونی رسمی و سوءتفاهمات موجود و شبهات رایج، و بهويژه ضرورت شفافیت کامل در هر گام و اقدامی، بهویژه در زمینه امور مالی، با یکی از نهادهای تخصصی کوشا در این امر وارد همکاری عملی شویم. در نهایت، «انجمن حمایت و یاری آسیبدیدگان اجتماعی» (احیا)، را برگزیدیم که هم مورد اعتماد ما بود و از سویی تأیید مجامع حقوقی بینالمللی مانند سازمان ملل و یونسکو را داشت و از دیگر سو، صلیب سرخ و مراکز رسمی در کشور را.
با این مقدمات، بنیاد شریعتی با انتشار یک فراخوان عمومی از هموطنان خواست تا کمکهای مالی خود را واریز و رسید آن را ارسال کنند تا در همکاری با چنین نهادهای باتجربه و خبرهای در امر امدادگری و مبارزه با آسیبهای اجتماعی، بتوانیم با کنشگری مؤثرتری در این عرصه ایفای نقش کنیم. اما در مورد کمکهای غیرنقدی و تهیه و توزیع اقلام مورد نیاز در سرزمینهای سیلزده، کارگروه ما آدرسی را در تهران اعلام کرد تا در روزهای مشخصی این کالاها در آنجا جمع و به مناطق ارسال شود. چشمانداز کلیتر ما اما مشارکت در امر بازسازی است؛ اما با توجه به گستردگی سرزمینهای تخریبشده، کثرت هموطنان صدمهدیده و خطراتی که هنوز استانهایی مانند خوزستان را تهدید میکند، امر «بازسازی» نهتنها فراتر از توان و تشریک مساعی سازمانهای غیردولتی، نیازمند همت و همبستگی ملی و حتی حمایت و همکاری منطقهای و بینالمللی است که محتاج ارائه نمونههای عملی و علمی مطلوب و ممکن است (در امر عمران و شهرسازی و پایهریزی زیرساختهایی متناسب با فرصتها و تهدیدات اقلیمی و بومزیستی با بهرهگیری از تجارب قرون و میراث و سبکزیست تاریخی و فرهنگی هر منطقه).
و اما چنانکه نظرسنجیهای معتبرتر خاطرنشان کردهاند، سطح و حجم همیاری اجتماعی و دولتی در فاجعه ملی سیل اخیر نسبت به حوادث گذشته افت و کاهش محسوسی را نشان میدهد و این اخطار را در صورت واقعیت و قطعیتیافتن باید جدی گرفت. در برابر چنین زنگخطرهایی وجدانهای بیدار نمیتوانند دمی آسوده بیاسایند و در همینجاست که میبایست از همت تکتک هممیهنان و یاوران تقدیر و تشکر کنیم».
بسياري از نهادهاي مدني پس از فاجعه سيل براي كمك به مردم آسيبديده در شهرهاي مختلف اقدام كردند. بنياد شريعتي نيز يكي از آنها بود كه احسان شريعتي به تازگي اولين گزارش را به هموطنان و همیاران ارائه داده است. در اين گزارش آمده است: «پیامدهای فجیع سیل اخیر ما را بر آن داشت که با ورود به عرصه امدادرسانی به ادای سهم بپردازیم و سرمایه نمادین و اجتماعی «بنیاد شریعتی» را هزینه تقویت نیروهای امدادگر مدنی کنیم. پس از مشورت با انجمنهای فعال در این حوزه به این نتیجه رسیدیم که با توجه به محدودیتهای قانونی رسمی و سوءتفاهمات موجود و شبهات رایج، و بهويژه ضرورت شفافیت کامل در هر گام و اقدامی، بهویژه در زمینه امور مالی، با یکی از نهادهای تخصصی کوشا در این امر وارد همکاری عملی شویم. در نهایت، «انجمن حمایت و یاری آسیبدیدگان اجتماعی» (احیا)، را برگزیدیم که هم مورد اعتماد ما بود و از سویی تأیید مجامع حقوقی بینالمللی مانند سازمان ملل و یونسکو را داشت و از دیگر سو، صلیب سرخ و مراکز رسمی در کشور را.
با این مقدمات، بنیاد شریعتی با انتشار یک فراخوان عمومی از هموطنان خواست تا کمکهای مالی خود را واریز و رسید آن را ارسال کنند تا در همکاری با چنین نهادهای باتجربه و خبرهای در امر امدادگری و مبارزه با آسیبهای اجتماعی، بتوانیم با کنشگری مؤثرتری در این عرصه ایفای نقش کنیم. اما در مورد کمکهای غیرنقدی و تهیه و توزیع اقلام مورد نیاز در سرزمینهای سیلزده، کارگروه ما آدرسی را در تهران اعلام کرد تا در روزهای مشخصی این کالاها در آنجا جمع و به مناطق ارسال شود. چشمانداز کلیتر ما اما مشارکت در امر بازسازی است؛ اما با توجه به گستردگی سرزمینهای تخریبشده، کثرت هموطنان صدمهدیده و خطراتی که هنوز استانهایی مانند خوزستان را تهدید میکند، امر «بازسازی» نهتنها فراتر از توان و تشریک مساعی سازمانهای غیردولتی، نیازمند همت و همبستگی ملی و حتی حمایت و همکاری منطقهای و بینالمللی است که محتاج ارائه نمونههای عملی و علمی مطلوب و ممکن است (در امر عمران و شهرسازی و پایهریزی زیرساختهایی متناسب با فرصتها و تهدیدات اقلیمی و بومزیستی با بهرهگیری از تجارب قرون و میراث و سبکزیست تاریخی و فرهنگی هر منطقه).
و اما چنانکه نظرسنجیهای معتبرتر خاطرنشان کردهاند، سطح و حجم همیاری اجتماعی و دولتی در فاجعه ملی سیل اخیر نسبت به حوادث گذشته افت و کاهش محسوسی را نشان میدهد و این اخطار را در صورت واقعیت و قطعیتیافتن باید جدی گرفت. در برابر چنین زنگخطرهایی وجدانهای بیدار نمیتوانند دمی آسوده بیاسایند و در همینجاست که میبایست از همت تکتک هممیهنان و یاوران تقدیر و تشکر کنیم».