جدال بیم و امید در بازار سرمایه
شهاب موسوی . کارشناس بازار سرمایه
شاخص کل بورس تهران در حالی سقف تاریخی خود را شکست که بسیاری از تحلیلگران، آینده اقتصادی کشور در سال ۹۸ را مبهم ارزیابی میکنند و نگرانی جدی در مورد درآمدهای دولت و آثار تحریمها دارند؛ از سوی دیگر، برخی از کارشناسان رشد بازار سرمایه را تلاشی برای همسانسازی ارزش شرکتها با بازار ارز میدانند و رشد این بازار را پایدار ارزیابی میکنند. مهمترین نکته در این میان، ذات بازارهای مالی در تمام دنیاست که نشان داده همیشه در اوج امیدها و رشد پرشتاب قیمتها، یکباره ورق برمیگردد و همه تحلیلها زیر سؤال میرود؛ پیش از این، پیشبینی میشد که به احتمال خیلی زیاد فروردین و اردیبشهت سال 98 شاخص بورس سبز باشد، اما این روزها مهمترین نکته برای یک فعال اقتصادی، شناخت دقیق نقطه خروج از بازار است. صریحتر اینکه به عنوان یک فعال بازار سرمایه به سرمایهگذاران این نکته را تذکر میدهم که سرمایهگذاری با شرطبندی تفاوت اساسی دارد و مثل هر پروازی، در نهایت منجر به فرود خواهد شد؛ بنابراین، سرمایهگذاری که نقطه خروج را از قبل پیشبینی نکرده باشد، مانند خلبانی است که به مقصد ناکجاآباد پرواز میکند. به این ترتیب، هر قدر هم که این پرواز
لذتبخش باشد، در نهایت جایی سوخت هواپیما به پایان خواهد رسید و آن زمان سقوط در انتظار این خلبان خواهد بود. سرمایهگذاری که استراتژی خروج ندارد، محکوم به سقوط است؛ البته هنوز نشانهای از پایان روند صعودی شاخص بورس تهران دیده نمیشود، اما رشد بیپروای این بازار و افزایش پیوسته قیمتها هر روز ریسک را برای سرمایهگذار بالاتر میبرد. خروج آهسته و پلهای بخشی از سودها، میتواند بهترین استراتژی در این روزها باشد تا سرمایهگذار بتواند سکان سرمایه خود را در دست نگه دارد. کمریسکترین شرکتها در شرایط فعلی، نمادهایی هستند که رشد کمتری داشته یا گاهی رشد نکردهاند؛ پس از این گروه، برخی نمادهای گروه سیمان، غذایی، دارویی و پتروشیمی کمریسکتر( نه لزوما پربازدهتر) ارزیابی میشود.
حلقه مفقوده در بحثهای این روزهای اهالی بازار سرمایه، طراحی استراتژی پایان است؛ هر روند صعودی روزی متوقف میشود و قیمتهای تابلو بالاخره به سطوحی میرسند که ارزش کمتری برای خرید خواهند داشت. دامی که بسیاری سهامداران را دچار خود میکند، نداشتن برنامه خروج در قیمت و زمان مناسب است. تجربیات قبل نشان میدهد افرادی که همین یک جمله را رعایت نکردهاند، بخشی یا تمام سود شیرین خود در بازار را در ریزشهای پس از رشد از دست دادهاند. جایگاه تحلیل اصولی بنیادی در تصمیمگیری، مورد دیگری است که سرمایهگذاران باید به آن توجه داشته باشند؛ شاید در شرایط هیجانی، سهمهای بنیادین و بزرگ بازار رشد کمتری نسبت به تکسهمها داشته باشند، اما در اصلاحها و ریزشهای احتمالی آتی، این صنایع کمریسکتر برای فعالیت هستند. بنابراین بهتر است سهامداران یک یا چند نماد از گروههای مورد اشاره را برای کنترل ریسک سبد در پورتفوی سرمایهگذاری خود داشته باشند.
شاخص کل بورس تهران در حالی سقف تاریخی خود را شکست که بسیاری از تحلیلگران، آینده اقتصادی کشور در سال ۹۸ را مبهم ارزیابی میکنند و نگرانی جدی در مورد درآمدهای دولت و آثار تحریمها دارند؛ از سوی دیگر، برخی از کارشناسان رشد بازار سرمایه را تلاشی برای همسانسازی ارزش شرکتها با بازار ارز میدانند و رشد این بازار را پایدار ارزیابی میکنند. مهمترین نکته در این میان، ذات بازارهای مالی در تمام دنیاست که نشان داده همیشه در اوج امیدها و رشد پرشتاب قیمتها، یکباره ورق برمیگردد و همه تحلیلها زیر سؤال میرود؛ پیش از این، پیشبینی میشد که به احتمال خیلی زیاد فروردین و اردیبشهت سال 98 شاخص بورس سبز باشد، اما این روزها مهمترین نکته برای یک فعال اقتصادی، شناخت دقیق نقطه خروج از بازار است. صریحتر اینکه به عنوان یک فعال بازار سرمایه به سرمایهگذاران این نکته را تذکر میدهم که سرمایهگذاری با شرطبندی تفاوت اساسی دارد و مثل هر پروازی، در نهایت منجر به فرود خواهد شد؛ بنابراین، سرمایهگذاری که نقطه خروج را از قبل پیشبینی نکرده باشد، مانند خلبانی است که به مقصد ناکجاآباد پرواز میکند. به این ترتیب، هر قدر هم که این پرواز
لذتبخش باشد، در نهایت جایی سوخت هواپیما به پایان خواهد رسید و آن زمان سقوط در انتظار این خلبان خواهد بود. سرمایهگذاری که استراتژی خروج ندارد، محکوم به سقوط است؛ البته هنوز نشانهای از پایان روند صعودی شاخص بورس تهران دیده نمیشود، اما رشد بیپروای این بازار و افزایش پیوسته قیمتها هر روز ریسک را برای سرمایهگذار بالاتر میبرد. خروج آهسته و پلهای بخشی از سودها، میتواند بهترین استراتژی در این روزها باشد تا سرمایهگذار بتواند سکان سرمایه خود را در دست نگه دارد. کمریسکترین شرکتها در شرایط فعلی، نمادهایی هستند که رشد کمتری داشته یا گاهی رشد نکردهاند؛ پس از این گروه، برخی نمادهای گروه سیمان، غذایی، دارویی و پتروشیمی کمریسکتر( نه لزوما پربازدهتر) ارزیابی میشود.
حلقه مفقوده در بحثهای این روزهای اهالی بازار سرمایه، طراحی استراتژی پایان است؛ هر روند صعودی روزی متوقف میشود و قیمتهای تابلو بالاخره به سطوحی میرسند که ارزش کمتری برای خرید خواهند داشت. دامی که بسیاری سهامداران را دچار خود میکند، نداشتن برنامه خروج در قیمت و زمان مناسب است. تجربیات قبل نشان میدهد افرادی که همین یک جمله را رعایت نکردهاند، بخشی یا تمام سود شیرین خود در بازار را در ریزشهای پس از رشد از دست دادهاند. جایگاه تحلیل اصولی بنیادی در تصمیمگیری، مورد دیگری است که سرمایهگذاران باید به آن توجه داشته باشند؛ شاید در شرایط هیجانی، سهمهای بنیادین و بزرگ بازار رشد کمتری نسبت به تکسهمها داشته باشند، اما در اصلاحها و ریزشهای احتمالی آتی، این صنایع کمریسکتر برای فعالیت هستند. بنابراین بهتر است سهامداران یک یا چند نماد از گروههای مورد اشاره را برای کنترل ریسک سبد در پورتفوی سرمایهگذاری خود داشته باشند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.