از برکت حضور تختی همه شاد میشدند
حمیدرضا جلاییپور
فیلم «غلامرضا تختی» آگاهی واقعنگرانهای از تغییرات اجتماعی اتفاقافتاده در 50 سال اخیر تهران را ارائه میدهد.
من که در تهران زاده و بزرگ شدم و خاطرات کودکی و محلههای این شهر را به خاطر دارم، در این فیلم که محلههای زندگی تختی را نشان میدهد، مثل خانیآباد، میدان انبار گندم و ترهبار و زورخانه انبار، صحنههای فیلم نزدیک به واقعیت بازآفرینی شده بود. پدر من هم اهل زورخانه بود در ماه رمضان تختی یک شب به زورخانه انبار میآمد و زورخانه خیلی شلوغ میشد و مرشد گریز میزد و دخلش خیلی خوب میشد و از برکت حضور تختی همه شاد میشدند. اتفاقا تا 20 سال پیش هم میشد باقیمانده این محلهها را دید. در واقع در این فیلم وضعیتی که در تهران طبقه متوسط رو به پایین در آن زندگی میکردند، بهخوبی نشان داده شده است.
در این فیلم بر اساس این بازآرایی از محلهها میبینیم در 50 سال گذشته چه تغییرات اجتماعی بزرگی در جامعه رخ داده است. این تغییر هم در فیزیک جامعه است که این موضوع خودش را در خیابانها، محلات و معماری معابر عمومی نشان میدهد. جامعه یک توسعه فیزیکی پیدا کرده که نباید دستکم گرفته شود. حتی یک توسعه محتوایی اجتماعی هم رخ داده است. فیلم نشان میدهد که چطور عدهای در جامعه نیازمند یک قهرمان هستند و چطور همان عده عرصه را به قهرمانشان تنگ میکنند و این فشار اجتماعی هم به تصمیم تختی برای خودکشی کمک میکند. از این نظر هم جامعه ایران تغییر کرده است و در حال حاضر جامعه دنبال قهرمان نیست. (این فالوئرهای ورزشکاران و هنرمندان در فضای مجازی امروزی از نوع قهرمانجویی و نوچهگرایی نیست و بیشتر یک نوع سرگرمی است). خلاصه، دیدن این فیلم فرصت خوبی است برای فهم تغییرات اجتماعی 50ساله؛ اینکه کجا بودیم و به کجا رسیدیم. طراحیهای صحنه فیلم خیلی واقعی بازآفرینی شده بود خوشبختانه این موضوع در جشنواره فجر هم دیده شد و فیلم جایزه گرفت.
نکته دیگر اینکه در فیلم روابط گرم درون خانوادهها در گذشته و تهران قدیم خوب نشان داده شده و از این نظر فیلم الهامبخشی است. امروز به دلیل مدرنشدن جامعه، گرمی روابط خانوادگی سرد شده و «فرد تنها» زیاد شده است. رابطه گرم برادر و خواهری در خانواده تختی الان هم مورد نیاز جامعه است. به نظر من، دیدن این فیلم مثل خواندن یک «کتاب زنده» و جذاب درباره گذشته زندگی بزرگترهای خودمان است.
فیلم «غلامرضا تختی» آگاهی واقعنگرانهای از تغییرات اجتماعی اتفاقافتاده در 50 سال اخیر تهران را ارائه میدهد.
من که در تهران زاده و بزرگ شدم و خاطرات کودکی و محلههای این شهر را به خاطر دارم، در این فیلم که محلههای زندگی تختی را نشان میدهد، مثل خانیآباد، میدان انبار گندم و ترهبار و زورخانه انبار، صحنههای فیلم نزدیک به واقعیت بازآفرینی شده بود. پدر من هم اهل زورخانه بود در ماه رمضان تختی یک شب به زورخانه انبار میآمد و زورخانه خیلی شلوغ میشد و مرشد گریز میزد و دخلش خیلی خوب میشد و از برکت حضور تختی همه شاد میشدند. اتفاقا تا 20 سال پیش هم میشد باقیمانده این محلهها را دید. در واقع در این فیلم وضعیتی که در تهران طبقه متوسط رو به پایین در آن زندگی میکردند، بهخوبی نشان داده شده است.
در این فیلم بر اساس این بازآرایی از محلهها میبینیم در 50 سال گذشته چه تغییرات اجتماعی بزرگی در جامعه رخ داده است. این تغییر هم در فیزیک جامعه است که این موضوع خودش را در خیابانها، محلات و معماری معابر عمومی نشان میدهد. جامعه یک توسعه فیزیکی پیدا کرده که نباید دستکم گرفته شود. حتی یک توسعه محتوایی اجتماعی هم رخ داده است. فیلم نشان میدهد که چطور عدهای در جامعه نیازمند یک قهرمان هستند و چطور همان عده عرصه را به قهرمانشان تنگ میکنند و این فشار اجتماعی هم به تصمیم تختی برای خودکشی کمک میکند. از این نظر هم جامعه ایران تغییر کرده است و در حال حاضر جامعه دنبال قهرمان نیست. (این فالوئرهای ورزشکاران و هنرمندان در فضای مجازی امروزی از نوع قهرمانجویی و نوچهگرایی نیست و بیشتر یک نوع سرگرمی است). خلاصه، دیدن این فیلم فرصت خوبی است برای فهم تغییرات اجتماعی 50ساله؛ اینکه کجا بودیم و به کجا رسیدیم. طراحیهای صحنه فیلم خیلی واقعی بازآفرینی شده بود خوشبختانه این موضوع در جشنواره فجر هم دیده شد و فیلم جایزه گرفت.
نکته دیگر اینکه در فیلم روابط گرم درون خانوادهها در گذشته و تهران قدیم خوب نشان داده شده و از این نظر فیلم الهامبخشی است. امروز به دلیل مدرنشدن جامعه، گرمی روابط خانوادگی سرد شده و «فرد تنها» زیاد شده است. رابطه گرم برادر و خواهری در خانواده تختی الان هم مورد نیاز جامعه است. به نظر من، دیدن این فیلم مثل خواندن یک «کتاب زنده» و جذاب درباره گذشته زندگی بزرگترهای خودمان است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.