قديميترين روزنامهفروش درگذشت
محمدابراهیم رنجبرامیری، قدیمیترین روزنامهفروش ایرانی، در ۹۲ سالگی درگذشت. او كه به گزارش خبرگزاري مهر نامش بهعنوان ركورددار اين شغل در گينس نيز ثبت شده است، چندسال پیش خاطرات خود را با عنوان «خاطرات یک روزنامهفروش» منتشر كرده است. او وقايعي را كه در فاصله کودتای 1299 تا انقلاب اسلامی رخ داده در این كتاب از منظر خود گرد آورده و روایت تازهای از منظر توده مردم و به مشکلات چاپ و توزیع نشریات در آن دوران اشاره دارد. پيكر او قرار است امروز از جلوي اداره كل ارشاد اسلامي در خيابان مطهري كرج تشييع شود.آنطور كه در كتابش آمده است، او سال 1307 در بابل متولد شد و در سال 1316 به تهران مهاجرت کرد. او با کمک دو برادر روزنامهفروش که در همسایگی یکدیگر زندگی میکردند، وارد عرصه مطبوعات شد. به گزارش سایت اسنادکتابخانه ملی ابوالقاسم غلامی، مدرس آیین نگارش و مکاتبات اداری، از ابراهیم رنجبر بهعنوان کسی که عاشقانه کار روزنامهفروشی خود را شروع کرده و بیش از 70 سال آن را ادامه داده، در مراسمي كه براي بزرگداشت رنجبر برگزار شد، چنین گفت: «لابد عشقی در نهان دارد و جایی هم که عشق باشد، شادی هست و جایی هم که شادی باشد، همانجا
بهشت است و لذا بهشت در سینه این روزنامهفروش قرار دارد». همچنين رنجبر در كتابش خاطرات زيادي را از فعاليتهايش ثبت كرده است. او در يكي از آنها گفته است: «سال 1316 در کوچه توزیع جراید خیابان لالهزار کارم را شروع کردم. البته اسم کوچه «بهار» بود، ولی آنقدر روزنامه آنجا توزیع میشد که به آن میگفتند کوچه «توزیع جراید». من آن زمان شاگرد یک روزنامهفروش بودم و روزی یک قران میگرفتم. البته بعد از شهریور 20 روزنامه زیاد شد، ولی روزنامههای اصلی یکی روزنامه عصر یا همان روزنامه «اطلاعات» بود و بعد از آن هم روزنامههایی مثل «تجدد ایران»، «ایران»، «مهر ایران» و مجله «حیات» آمدند و همانطور که گفتم، من که کارم را شروع کردم، روزنامه زیاد شد و نانمان توی روغن افتاد!». وی خاطره خود را از حملونقل روزنامهها در آن ایام چنین به یاد میآورد: «وسیله حملونقلی در کار نبود. روزنامهها را زیر بغلمان میگذاشتیم و میبردیم و توزیع میکردیم. آن زمان مگر تهران چقدر بود؟! از دروازه دولت به بالا، همهاش بیابان بود. بعضیوقتها هم با الاغ روزنامه را میبردیم میفروختیم. آنموقع 18 روزنامهفروش در کل تهران فعالیت داشتند. البته تهران
آن زمان 4ـ 5 خیابان که بیشتر نبود؛ آن زمان دکه نداشتم. روزنامهها را زیر بغلمان میگرفتیم و هرچقدر میتوانستیم چاخان، پاخان میکردیم تا روزنامهمان را بفروشیم!». همچنين بهرام قاسمی درگذشت این روزنامهفروش قدیمی را چنین تسلیت گفت: «مرحوم رنجبرامیری گنجینهای ارزشمند از تاریخ شفاهی ۸۰ سال اخیر مطبوعات در ایران بود روحش شاد
و یادش گرامی باد».
محمدابراهیم رنجبرامیری، قدیمیترین روزنامهفروش ایرانی، در ۹۲ سالگی درگذشت. او كه به گزارش خبرگزاري مهر نامش بهعنوان ركورددار اين شغل در گينس نيز ثبت شده است، چندسال پیش خاطرات خود را با عنوان «خاطرات یک روزنامهفروش» منتشر كرده است. او وقايعي را كه در فاصله کودتای 1299 تا انقلاب اسلامی رخ داده در این كتاب از منظر خود گرد آورده و روایت تازهای از منظر توده مردم و به مشکلات چاپ و توزیع نشریات در آن دوران اشاره دارد. پيكر او قرار است امروز از جلوي اداره كل ارشاد اسلامي در خيابان مطهري كرج تشييع شود.آنطور كه در كتابش آمده است، او سال 1307 در بابل متولد شد و در سال 1316 به تهران مهاجرت کرد. او با کمک دو برادر روزنامهفروش که در همسایگی یکدیگر زندگی میکردند، وارد عرصه مطبوعات شد. به گزارش سایت اسنادکتابخانه ملی ابوالقاسم غلامی، مدرس آیین نگارش و مکاتبات اداری، از ابراهیم رنجبر بهعنوان کسی که عاشقانه کار روزنامهفروشی خود را شروع کرده و بیش از 70 سال آن را ادامه داده، در مراسمي كه براي بزرگداشت رنجبر برگزار شد، چنین گفت: «لابد عشقی در نهان دارد و جایی هم که عشق باشد، شادی هست و جایی هم که شادی باشد، همانجا
بهشت است و لذا بهشت در سینه این روزنامهفروش قرار دارد». همچنين رنجبر در كتابش خاطرات زيادي را از فعاليتهايش ثبت كرده است. او در يكي از آنها گفته است: «سال 1316 در کوچه توزیع جراید خیابان لالهزار کارم را شروع کردم. البته اسم کوچه «بهار» بود، ولی آنقدر روزنامه آنجا توزیع میشد که به آن میگفتند کوچه «توزیع جراید». من آن زمان شاگرد یک روزنامهفروش بودم و روزی یک قران میگرفتم. البته بعد از شهریور 20 روزنامه زیاد شد، ولی روزنامههای اصلی یکی روزنامه عصر یا همان روزنامه «اطلاعات» بود و بعد از آن هم روزنامههایی مثل «تجدد ایران»، «ایران»، «مهر ایران» و مجله «حیات» آمدند و همانطور که گفتم، من که کارم را شروع کردم، روزنامه زیاد شد و نانمان توی روغن افتاد!». وی خاطره خود را از حملونقل روزنامهها در آن ایام چنین به یاد میآورد: «وسیله حملونقلی در کار نبود. روزنامهها را زیر بغلمان میگذاشتیم و میبردیم و توزیع میکردیم. آن زمان مگر تهران چقدر بود؟! از دروازه دولت به بالا، همهاش بیابان بود. بعضیوقتها هم با الاغ روزنامه را میبردیم میفروختیم. آنموقع 18 روزنامهفروش در کل تهران فعالیت داشتند. البته تهران
آن زمان 4ـ 5 خیابان که بیشتر نبود؛ آن زمان دکه نداشتم. روزنامهها را زیر بغلمان میگرفتیم و هرچقدر میتوانستیم چاخان، پاخان میکردیم تا روزنامهمان را بفروشیم!». همچنين بهرام قاسمی درگذشت این روزنامهفروش قدیمی را چنین تسلیت گفت: «مرحوم رنجبرامیری گنجینهای ارزشمند از تاریخ شفاهی ۸۰ سال اخیر مطبوعات در ایران بود روحش شاد
و یادش گرامی باد».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.