یک «شانسونر»* ایرانی
رامین صدیقی
آشنایی ما به اواخر سال 79 و از طریق دوستان مشترکمان محمدرضا علیقلی، سعید انصاری و موسی کمالی بازمیگردد. نواری حاوی چند قطعه ضبطشده سهیل دریافت کردم. آوازهای سهیل در قطعه پریا هوش از من برد... از سعید خواهش کردم مرا با او که در کرج زندگی میکرد آشنا کند. صمیمیتی که در کلام و موسیقی او بود در همان اولین دیدار در خودش هم بود. رفتهرفته این معاشرت شکل جدیتری پیدا کرد. انتخاب شعر، ماکتهایی که سهیل از قطعات آماده کرد، گپوگفت درباره تنظیم آثار و درنهایت تصمیم به ضبط آنها. از اواخر سال 82 ضبط آثار با صدابرداری رضا عسگرزاده آغاز شد. در طول کار، کریستف رضاعی برای تنظیم دو قطعهای آدمها (نیما یوشیج) و عاشقانه (احمد شاملو) به ما کمک کرد، رضا هم علاوه بر ضبط در تنظیم طرح (منوچهر آتشی) یاریمان داد. پیر بارانژه یکی از اعضای فرانسوی گروه نور برای قطعه داروگ (نیما یوشیج) فلوت نواخت و البته پویا محمودی، گیتاریست و آهنگساز آنزمان گروه باراد که هم دوست سهیل بود و هم همسایهاش در کرج، در بخشهایی با گیتار خود، قریحهاش را هدیه کرد. تجربه زیبا اما بسیار سختی بود. استودیویی که در آن ضبط میکردیم، فاقد شیشه میان اتاق
فرمان و ضبط بود. ارتباط تنها از طریق گوشی و میکروفن انجام میشد. رضا عسگرزاده، صدابرداری وسواسی است. حتی وقتی آهنگساز و تهیهکننده از ضبط راضی هستند او رضایت نمیدهد. اهل تعارف هم نیست. وقتی وسط اجرا ناگهان دکمه مکالمه را میزد و به سهیل میگفت:«آقا نزن! خیلی بد شد. از اول میریم» یا «این چی بود زدی؟» میتوانستم حال سهیل را درک کنم! ما که در اتاق فرمان بودیم قالب تهی میکردیم وای بهحال سهیل و آن طبع ظریفش. آلبومی که حدود 37دقیقه بود و سازبندی متنوعی نیز نداشت، قریب به 200ساعت کار استودیویی مصرف کرد که مطمئن هستم بسیاری از ساعات آن برای سهیل مثل کابوس بود. حتی یکبار در میانه راه سهیل به من گفت: «دیگه نمیتونم. هر روز دو ساعت از کرج طول میکشه بیام تهران. لهولورده میرسم استودیو. تا بخوام حس بگیرم کلی طول میکشه. محیط در بسته اتاق ضبط هم مثل سلول انفرادی میمونه. هر بار که ضبط قطع میشه تا مدت زیادی تمام بدنم میلرزه تا آروم بگیرم.» اما رضا هم حق داشت و کمالگرا بود. خلاصه آلبوم بعد از نزدیک به یک سال آماده شد و البته همه از نتیجه راضی. سهیل، رضا و من. اقبال عمومی از آلبوم «ری را» هم خستگی را از تن او بهدر
کرد. دورخیزمان برای آلبوم بعدی (چنگ و سرود) با ملاحظات جدیدی همراه بود. تصمیم گرفتیم تا سهیل را به استودیو نبریم و استودیو به دیدار سهیل برود. در محمدشهر کرج و در منزلش. محیطی آرام و دور از صدای شهر که تنها پرندهها و صدای برگها همراهمان بودند. جایی که سهیل در آن احساس آرامش، آشنایی و امنیت میکرد.
سهیل امروز به چهره شناختهشدهای تبدیل شده است اما همچنان خود را از هیاهوی شهرت دور نگاه میدارد. او یک خنیاگر است. برای ما داستان میگوید. موسیقیای که بر فن بیان و نقالی محتوا متکی است. من دوست دارم او را یک شانسونر ایرانی بنامم.
سهیل امروز به چهره شناختهشدهای تبدیل شده است اما همچنان خود را از هیاهوی شهرت دور نگاه میدارد. او یک خنیاگر است. برای ما داستان میگوید. موسیقیای که بر فن بیان و نقالی محتوا متکی است. من دوست دارم او را یک شانسونر ایرانی بنامم.
* در زبان فرانسه به معناي «خنياگر» است
آشنایی ما به اواخر سال 79 و از طریق دوستان مشترکمان محمدرضا علیقلی، سعید انصاری و موسی کمالی بازمیگردد. نواری حاوی چند قطعه ضبطشده سهیل دریافت کردم. آوازهای سهیل در قطعه پریا هوش از من برد... از سعید خواهش کردم مرا با او که در کرج زندگی میکرد آشنا کند. صمیمیتی که در کلام و موسیقی او بود در همان اولین دیدار در خودش هم بود. رفتهرفته این معاشرت شکل جدیتری پیدا کرد. انتخاب شعر، ماکتهایی که سهیل از قطعات آماده کرد، گپوگفت درباره تنظیم آثار و درنهایت تصمیم به ضبط آنها. از اواخر سال 82 ضبط آثار با صدابرداری رضا عسگرزاده آغاز شد. در طول کار، کریستف رضاعی برای تنظیم دو قطعهای آدمها (نیما یوشیج) و عاشقانه (احمد شاملو) به ما کمک کرد، رضا هم علاوه بر ضبط در تنظیم طرح (منوچهر آتشی) یاریمان داد. پیر بارانژه یکی از اعضای فرانسوی گروه نور برای قطعه داروگ (نیما یوشیج) فلوت نواخت و البته پویا محمودی، گیتاریست و آهنگساز آنزمان گروه باراد که هم دوست سهیل بود و هم همسایهاش در کرج، در بخشهایی با گیتار خود، قریحهاش را هدیه کرد. تجربه زیبا اما بسیار سختی بود. استودیویی که در آن ضبط میکردیم، فاقد شیشه میان اتاق
فرمان و ضبط بود. ارتباط تنها از طریق گوشی و میکروفن انجام میشد. رضا عسگرزاده، صدابرداری وسواسی است. حتی وقتی آهنگساز و تهیهکننده از ضبط راضی هستند او رضایت نمیدهد. اهل تعارف هم نیست. وقتی وسط اجرا ناگهان دکمه مکالمه را میزد و به سهیل میگفت:«آقا نزن! خیلی بد شد. از اول میریم» یا «این چی بود زدی؟» میتوانستم حال سهیل را درک کنم! ما که در اتاق فرمان بودیم قالب تهی میکردیم وای بهحال سهیل و آن طبع ظریفش. آلبومی که حدود 37دقیقه بود و سازبندی متنوعی نیز نداشت، قریب به 200ساعت کار استودیویی مصرف کرد که مطمئن هستم بسیاری از ساعات آن برای سهیل مثل کابوس بود. حتی یکبار در میانه راه سهیل به من گفت: «دیگه نمیتونم. هر روز دو ساعت از کرج طول میکشه بیام تهران. لهولورده میرسم استودیو. تا بخوام حس بگیرم کلی طول میکشه. محیط در بسته اتاق ضبط هم مثل سلول انفرادی میمونه. هر بار که ضبط قطع میشه تا مدت زیادی تمام بدنم میلرزه تا آروم بگیرم.» اما رضا هم حق داشت و کمالگرا بود. خلاصه آلبوم بعد از نزدیک به یک سال آماده شد و البته همه از نتیجه راضی. سهیل، رضا و من. اقبال عمومی از آلبوم «ری را» هم خستگی را از تن او بهدر
کرد. دورخیزمان برای آلبوم بعدی (چنگ و سرود) با ملاحظات جدیدی همراه بود. تصمیم گرفتیم تا سهیل را به استودیو نبریم و استودیو به دیدار سهیل برود. در محمدشهر کرج و در منزلش. محیطی آرام و دور از صدای شهر که تنها پرندهها و صدای برگها همراهمان بودند. جایی که سهیل در آن احساس آرامش، آشنایی و امنیت میکرد.
سهیل امروز به چهره شناختهشدهای تبدیل شده است اما همچنان خود را از هیاهوی شهرت دور نگاه میدارد. او یک خنیاگر است. برای ما داستان میگوید. موسیقیای که بر فن بیان و نقالی محتوا متکی است. من دوست دارم او را یک شانسونر ایرانی بنامم.
سهیل امروز به چهره شناختهشدهای تبدیل شده است اما همچنان خود را از هیاهوی شهرت دور نگاه میدارد. او یک خنیاگر است. برای ما داستان میگوید. موسیقیای که بر فن بیان و نقالی محتوا متکی است. من دوست دارم او را یک شانسونر ایرانی بنامم.
* در زبان فرانسه به معناي «خنياگر» است
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.