آيتالله شبيریزنجانی:
عدهای برای خود دکان و دستگاهی تدارک ديدهاند
آیتاللهالعظمی شبیریزنجانی در دیدار اعضای بیت آیتالله مؤمن با ایشان، با اشاره به شخصیت علمی آن مرحوم گفت: «متأسفانه در دورههای اخیر آن مرتبهای از عشق به علم، زهد و تقوایی که قدمای ما داشتند باقی نمانده است و در این شرایط افراد استثنا، نمونههای الهی هستند».
این مرجع تقليد خاطرنشان کرد: «مکرر درباره وضعیت علمی حوزه گفتهام، اما متأسفانه برخی حتی با علومی که برای حوزه و ملاشدن طلبه لازم است، مبارزه کرده و طلبه را نسبت به آن علوم سست میکنند».
به گزارش «جماران»، آیتاللهالعظمی شبیریزنجانی با نقل حکایتی از عشق و علاقه وافر علمای گذشته به مباحث علمی اظهار كرد: «مرحوم شیخ علیمحمد نجفآبادی که استاد مرحوم آسیدجمال گلپایگانی بوده، در نجف به سلوک و عرفان شناخته میشد و عاشق علمیات و کتابخانهاش بود. الان این کتابخانه به حسینیه شوشتریها هدیه شده است. مرحوم سید محمدصادق لواسانی از پدرش آقاسید ابوالقاسم که از شاگردان مرحوم آخوند بوده، این داستان را نقل میکرد. شیخ علیمحمد بیمار میشود. آقاسید ابوالقاسم لواسانی برای عیادتش میرود. شیخ علیمحمد به او میگوید من امروز را به پایان نمیرسانم اما شنیدهام که آخوند خراسانی، کتاب کفایهالاصول نوشته است. مقداری از آن را برای من بگو تا قبل از فوتم آن را شنیده باشم. مقداری از کفایه را برایش میگویند و او در همان روز فوت میکند».
آیتاللهالعظمی شبیری زنجانی ادامه داد: «علمای ما اینگونه به علم عشق میورزیدند اما الان یک عدهای با این آثار مبارزه میکنند و عدهای بیاطلاع هم تحت تأثیر این سخنان و تبلیغاتشان قرار میگیرند». او با انتقاد از رواج برخی روشهای تصنعی و انحرافی بهعنوان سیر و سلوک که از فقاهت و روش علمای سلف فاصله دارند، افزود: «در طول تاریخ حوزه همیشه علمای اهل سلوکی بودند که در حوزه درس اخلاق میگفتند؛ هرچند درباره اخلاق نظری، مبانی متفاوتی وجود داشت. در دورهای چهار نفر از بزرگان متکفل تربیت و رشد معنوی طلاب بودند؛ آخوند ملافتحعلی سلطانآبادی، ملاحسین قلی همدانی، شیخ اسماعیل قرهباغی و سید مرتضی کشمیری. در دورهای دیگر آقاسید احمد کربلایی و بعد شاگردانشان آسید علی قاضی و آسید عبدالغفار مازندرانی، اکثر این افراد ملا و مجتهد بودند. نقل است که مرحوم میرزا محمدتقی شیرازی -که خود مرجع تقلید بود- تقلید از آسیداحمد کربلایی را جایز میدانسته، اما ایشان نمیپذیرفته است. خب اینها هم اهل علم بودند و هم اهل اخلاق. در حوزه درس اخلاق میگفتند و طلبهها تحت تربیت آنها بودند اما این نسل گویا منقرض شده و دیگر از این افراد در حوزه خبری
نیست».
آیتاللهالعظمی شبیریزنجانی تصریح کرد: «وجه مشترک تعالیم این بزرگان اخلاق این بوده که کسی که میخواهد در اخلاق کار کند باید واجبات را درست انجام بدهد و محرمات را ترک کند. پایه اخلاق و سلوک معنوی، مراقبت در عمل به واجبات و ترک محرماتی است که در شریعت آمده است. انسان مراقب باشد غیبت نکند. این کار سنگینی است. ما به این مسئله اهمیت نمیدهیم. همه میگوییم غیبت گناه کبیره است اما انجام میدهیم. ترک غیبت جزء اهم امور است، اما به آن توجه نمیکنیم. البته گاهی هم کجسلیقگیهایی ایجاد میشود و در مقابل سیره معصومین علیهمالسلام و روش علمای گذشته، عدهای برای خود دکان و دستگاهی تدارک میبینند، اما آنچه برای ما باید مهم باشد سخنان معصومین علیهمالسلام و اجرای آن در جامعه است».
او با تقدیر از تلاشهای علمی و سادهزیستی آیتالله مؤمن افزود: «ایشان استعداد مطلوبی داشت و از این نعمت استفاده کردند. عمر محدود است و انسان نمیتواند انتظار زندگی ابدی داشته باشد، اما آنچه میماند خدمت به علم و دین است. سادهزیستی و زهد ایشان تعلیمی برای طلاب است. اگر عالم اهل تشریفات باشد جامعه از او الگو میگیرد».
آیتاللهالعظمی شبیریزنجانی در دیدار اعضای بیت آیتالله مؤمن با ایشان، با اشاره به شخصیت علمی آن مرحوم گفت: «متأسفانه در دورههای اخیر آن مرتبهای از عشق به علم، زهد و تقوایی که قدمای ما داشتند باقی نمانده است و در این شرایط افراد استثنا، نمونههای الهی هستند».
این مرجع تقليد خاطرنشان کرد: «مکرر درباره وضعیت علمی حوزه گفتهام، اما متأسفانه برخی حتی با علومی که برای حوزه و ملاشدن طلبه لازم است، مبارزه کرده و طلبه را نسبت به آن علوم سست میکنند».
به گزارش «جماران»، آیتاللهالعظمی شبیریزنجانی با نقل حکایتی از عشق و علاقه وافر علمای گذشته به مباحث علمی اظهار كرد: «مرحوم شیخ علیمحمد نجفآبادی که استاد مرحوم آسیدجمال گلپایگانی بوده، در نجف به سلوک و عرفان شناخته میشد و عاشق علمیات و کتابخانهاش بود. الان این کتابخانه به حسینیه شوشتریها هدیه شده است. مرحوم سید محمدصادق لواسانی از پدرش آقاسید ابوالقاسم که از شاگردان مرحوم آخوند بوده، این داستان را نقل میکرد. شیخ علیمحمد بیمار میشود. آقاسید ابوالقاسم لواسانی برای عیادتش میرود. شیخ علیمحمد به او میگوید من امروز را به پایان نمیرسانم اما شنیدهام که آخوند خراسانی، کتاب کفایهالاصول نوشته است. مقداری از آن را برای من بگو تا قبل از فوتم آن را شنیده باشم. مقداری از کفایه را برایش میگویند و او در همان روز فوت میکند».
آیتاللهالعظمی شبیری زنجانی ادامه داد: «علمای ما اینگونه به علم عشق میورزیدند اما الان یک عدهای با این آثار مبارزه میکنند و عدهای بیاطلاع هم تحت تأثیر این سخنان و تبلیغاتشان قرار میگیرند». او با انتقاد از رواج برخی روشهای تصنعی و انحرافی بهعنوان سیر و سلوک که از فقاهت و روش علمای سلف فاصله دارند، افزود: «در طول تاریخ حوزه همیشه علمای اهل سلوکی بودند که در حوزه درس اخلاق میگفتند؛ هرچند درباره اخلاق نظری، مبانی متفاوتی وجود داشت. در دورهای چهار نفر از بزرگان متکفل تربیت و رشد معنوی طلاب بودند؛ آخوند ملافتحعلی سلطانآبادی، ملاحسین قلی همدانی، شیخ اسماعیل قرهباغی و سید مرتضی کشمیری. در دورهای دیگر آقاسید احمد کربلایی و بعد شاگردانشان آسید علی قاضی و آسید عبدالغفار مازندرانی، اکثر این افراد ملا و مجتهد بودند. نقل است که مرحوم میرزا محمدتقی شیرازی -که خود مرجع تقلید بود- تقلید از آسیداحمد کربلایی را جایز میدانسته، اما ایشان نمیپذیرفته است. خب اینها هم اهل علم بودند و هم اهل اخلاق. در حوزه درس اخلاق میگفتند و طلبهها تحت تربیت آنها بودند اما این نسل گویا منقرض شده و دیگر از این افراد در حوزه خبری
نیست».
آیتاللهالعظمی شبیریزنجانی تصریح کرد: «وجه مشترک تعالیم این بزرگان اخلاق این بوده که کسی که میخواهد در اخلاق کار کند باید واجبات را درست انجام بدهد و محرمات را ترک کند. پایه اخلاق و سلوک معنوی، مراقبت در عمل به واجبات و ترک محرماتی است که در شریعت آمده است. انسان مراقب باشد غیبت نکند. این کار سنگینی است. ما به این مسئله اهمیت نمیدهیم. همه میگوییم غیبت گناه کبیره است اما انجام میدهیم. ترک غیبت جزء اهم امور است، اما به آن توجه نمیکنیم. البته گاهی هم کجسلیقگیهایی ایجاد میشود و در مقابل سیره معصومین علیهمالسلام و روش علمای گذشته، عدهای برای خود دکان و دستگاهی تدارک میبینند، اما آنچه برای ما باید مهم باشد سخنان معصومین علیهمالسلام و اجرای آن در جامعه است».
او با تقدیر از تلاشهای علمی و سادهزیستی آیتالله مؤمن افزود: «ایشان استعداد مطلوبی داشت و از این نعمت استفاده کردند. عمر محدود است و انسان نمیتواند انتظار زندگی ابدی داشته باشد، اما آنچه میماند خدمت به علم و دین است. سادهزیستی و زهد ایشان تعلیمی برای طلاب است. اگر عالم اهل تشریفات باشد جامعه از او الگو میگیرد».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.