|

جست‌وجوی امنیت، فرصت و عشق در روآندا

در منطقه صنعتی قدیمی کیگالی، پایتخت روآندا، مردی به نام علی عبدی که به سرعت راه خود را از میان کوچه‌های پرپیچ‌وخم باز می‌کند و به سمت فروشگاهش می‌رود، گاهی می‌ایستد تا با آشناهایی که سر راه می‌بیند، چاق‌سلامتی کند. این بازرگان سومالیایی ‌زبان محلی کینیارواندا
(Kinyarwanda) را روان صحبت می‌کند و به راحتی می‌توان او را با یک بومی روآندایی اشتباه گرفت. هرچه باشد، او دو دهه است که در پایتخت روآندا زندگی می‌کند. می‌گوید: «گاهی اوقات فراموش می‌کنم که من یک پناهنده هستم. فقط وقتي یادم می‌آید که کارت شناسایی‌ام را می‌بینم. یا وقتی يک نفر به من بگوید پناهنده هستم». او 20 سال پیش که جنگ در سومالی درگرفت، از موگادیشو فرار کرد و در روآندا پناه گرفت. «وقتی من سومالی را ترک کردم، سردرگم بودم اما فقط به راهم ادامه دادم. بالاخره وقتی به روآندا رسیدم، دیگر جایی نرفتم».
او نیز مانند بسیاری از پناهندگان تازه‌وارد، نمی‌دانست از کجا باید شروع کند. می‌گوید: «وقتی به اینجا آمدم، زبان مردمش را نمی‌دانستم». با همه دستپاچگی و سردرگمی، چون بسیار مستقل و به خود مطمئن بود، توانست گلیم خود را از آب بکشد.
در شهر کيگالي، بخت و اقبالی دوچندان به علي روی آورد؛ علاوه بر آنکه محيطی را کشف کرد که او را توانمند و استعداد کارآفريني او را شکوفا کرد، توانست در آنجا با موکاگاشاگازا، يک زن روآندایی ملاقات کند که بعدها همسرش شد.
می‌گوید: «همسرم را دیدم و به یکدیگر کمک کردیم. او اهل این کشور است، خیلی چیزها به من یاد داد و با کمک او من الان روی پای خودم ایستاده‌ام».
علی راه‌های کسب درآمد را یاد گرفت و از طریق شورای توسعه روآندا (RDB) درخواست کارت شناسایی و مجوز کسب کرد.
او توضیح می‌دهد: «روآندا کشوری است که صلح در آن برقرار است و مردم تبعیض قائل نمی‌شوند. من با اهالی قاطی شدم و چون اجازه کار داشتم تصمیم گرفتم کسب‌وکار کوچکی برای خودم راه بیندازم».
کارش را با فروش گوشی تلفن و کالاهای مختلف در شهر شروع کرد و بعد از مدتی مغازه‌ای کوچک باز کرد که در آنجا کالاهای اساسی مانند مواد غذایی بسته‌بندی‌شده و لوازم بهداشتی می‌فروخت. تعریف می‌کند که همسرش، موکاگاشاگازا بود که به او كمك می‌كند تا در محیط جدید راهش را پیدا كند و با زندگی در تبعید سازگار شود. محل کسب‌وکار او طبق روال آن شهر در منطقه صنعتی قدیمی شهر قرار دارد که کامیون‌ها از تانزانیا، اوگاندا و کنیا کالا به آنجا حمل می‌کنند. این شرایط عرضه پایدار کالا برای کسب‌وکار افراد را تضمین می‌کند و به نوبه خود به معنای درآمد بیشتر است. علی که مجوز فعالیت تجاری دارد، به اداره مالیات روآندا هم مالیات می‌پردازد.
می‌گوید: «من مانند دیگر شهروندان این کشور زندگی می‌کنم. دولت به ما اجازه می‌دهد اینجا زندگی و کار کنیم و شناسنامه هم داریم، بنابراین مالیات هم پرداخت می‌کنیم».
روآندا که میزبان بیش از 150 هزار پناهنده است، با درپیش‌گرفتن رویکردی جامع و فراگیر برای پناهندگان، محیطی مناسب و فرصت‌هایی برای پناهندگان فراهم می‌کند. پناهندگانی مانند علی حق تجارت دارند و دسترسی به خدمات بهداشتی و بیمه، بانکداری و آموزش و پرورش. با وجود بیش از 12 هزار پناه‌جو که در شهرهایی مانند کیگالی زندگی می‌کنند، این نوع امکانات زمینه‌ساز ادغام آنها در جوامع شهری روآندا است. سختکوشی علی در سال‌های گذشته به نفع او بوده است و او و همسرش توانسته‌اند پول خود را برای خرید زمین و ساختن خانه برای خانواده‌ پس‌انداز کنند.
می‌گوید: «الان یک خانه و یک مغازه دارم و می‌توانم بچه‌هایم را به مدرسه برسانم». اضافه می‌کند که پناه‌جویان در اینجا مجبور نیستند فقط در اردوگاه‌ها زندگی کنند. «می‌دانم که پناهنده هستم، اما این را هم می‌دانم که می‌توانم مستقل باشم و برای خودم کار کنم». او و همسرش تلاش می‌کنند تا بهترین زندگی را برای فرزندانشان فراهم کنند. می‌گوید: «می‌خواهم بچه‌هایم تحصیلات خوبی داشته باشند تا با مشکلاتی مثل مشکلات من مواجه نشوند. باید مطمئن شوم که آنها درس می‌خوانند و زندگی خوبی خواهند داشت».
منبع: سایت کمیساریای عالی پناهندگان
سازمان ملل متحد (UNHCR)

در منطقه صنعتی قدیمی کیگالی، پایتخت روآندا، مردی به نام علی عبدی که به سرعت راه خود را از میان کوچه‌های پرپیچ‌وخم باز می‌کند و به سمت فروشگاهش می‌رود، گاهی می‌ایستد تا با آشناهایی که سر راه می‌بیند، چاق‌سلامتی کند. این بازرگان سومالیایی ‌زبان محلی کینیارواندا
(Kinyarwanda) را روان صحبت می‌کند و به راحتی می‌توان او را با یک بومی روآندایی اشتباه گرفت. هرچه باشد، او دو دهه است که در پایتخت روآندا زندگی می‌کند. می‌گوید: «گاهی اوقات فراموش می‌کنم که من یک پناهنده هستم. فقط وقتي یادم می‌آید که کارت شناسایی‌ام را می‌بینم. یا وقتی يک نفر به من بگوید پناهنده هستم». او 20 سال پیش که جنگ در سومالی درگرفت، از موگادیشو فرار کرد و در روآندا پناه گرفت. «وقتی من سومالی را ترک کردم، سردرگم بودم اما فقط به راهم ادامه دادم. بالاخره وقتی به روآندا رسیدم، دیگر جایی نرفتم».
او نیز مانند بسیاری از پناهندگان تازه‌وارد، نمی‌دانست از کجا باید شروع کند. می‌گوید: «وقتی به اینجا آمدم، زبان مردمش را نمی‌دانستم». با همه دستپاچگی و سردرگمی، چون بسیار مستقل و به خود مطمئن بود، توانست گلیم خود را از آب بکشد.
در شهر کيگالي، بخت و اقبالی دوچندان به علي روی آورد؛ علاوه بر آنکه محيطی را کشف کرد که او را توانمند و استعداد کارآفريني او را شکوفا کرد، توانست در آنجا با موکاگاشاگازا، يک زن روآندایی ملاقات کند که بعدها همسرش شد.
می‌گوید: «همسرم را دیدم و به یکدیگر کمک کردیم. او اهل این کشور است، خیلی چیزها به من یاد داد و با کمک او من الان روی پای خودم ایستاده‌ام».
علی راه‌های کسب درآمد را یاد گرفت و از طریق شورای توسعه روآندا (RDB) درخواست کارت شناسایی و مجوز کسب کرد.
او توضیح می‌دهد: «روآندا کشوری است که صلح در آن برقرار است و مردم تبعیض قائل نمی‌شوند. من با اهالی قاطی شدم و چون اجازه کار داشتم تصمیم گرفتم کسب‌وکار کوچکی برای خودم راه بیندازم».
کارش را با فروش گوشی تلفن و کالاهای مختلف در شهر شروع کرد و بعد از مدتی مغازه‌ای کوچک باز کرد که در آنجا کالاهای اساسی مانند مواد غذایی بسته‌بندی‌شده و لوازم بهداشتی می‌فروخت. تعریف می‌کند که همسرش، موکاگاشاگازا بود که به او كمك می‌كند تا در محیط جدید راهش را پیدا كند و با زندگی در تبعید سازگار شود. محل کسب‌وکار او طبق روال آن شهر در منطقه صنعتی قدیمی شهر قرار دارد که کامیون‌ها از تانزانیا، اوگاندا و کنیا کالا به آنجا حمل می‌کنند. این شرایط عرضه پایدار کالا برای کسب‌وکار افراد را تضمین می‌کند و به نوبه خود به معنای درآمد بیشتر است. علی که مجوز فعالیت تجاری دارد، به اداره مالیات روآندا هم مالیات می‌پردازد.
می‌گوید: «من مانند دیگر شهروندان این کشور زندگی می‌کنم. دولت به ما اجازه می‌دهد اینجا زندگی و کار کنیم و شناسنامه هم داریم، بنابراین مالیات هم پرداخت می‌کنیم».
روآندا که میزبان بیش از 150 هزار پناهنده است، با درپیش‌گرفتن رویکردی جامع و فراگیر برای پناهندگان، محیطی مناسب و فرصت‌هایی برای پناهندگان فراهم می‌کند. پناهندگانی مانند علی حق تجارت دارند و دسترسی به خدمات بهداشتی و بیمه، بانکداری و آموزش و پرورش. با وجود بیش از 12 هزار پناه‌جو که در شهرهایی مانند کیگالی زندگی می‌کنند، این نوع امکانات زمینه‌ساز ادغام آنها در جوامع شهری روآندا است. سختکوشی علی در سال‌های گذشته به نفع او بوده است و او و همسرش توانسته‌اند پول خود را برای خرید زمین و ساختن خانه برای خانواده‌ پس‌انداز کنند.
می‌گوید: «الان یک خانه و یک مغازه دارم و می‌توانم بچه‌هایم را به مدرسه برسانم». اضافه می‌کند که پناه‌جویان در اینجا مجبور نیستند فقط در اردوگاه‌ها زندگی کنند. «می‌دانم که پناهنده هستم، اما این را هم می‌دانم که می‌توانم مستقل باشم و برای خودم کار کنم». او و همسرش تلاش می‌کنند تا بهترین زندگی را برای فرزندانشان فراهم کنند. می‌گوید: «می‌خواهم بچه‌هایم تحصیلات خوبی داشته باشند تا با مشکلاتی مثل مشکلات من مواجه نشوند. باید مطمئن شوم که آنها درس می‌خوانند و زندگی خوبی خواهند داشت».
منبع: سایت کمیساریای عالی پناهندگان
سازمان ملل متحد (UNHCR)

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.