|

زندگي در بعدازظهر

«ارنست همينگوي: آخرين مصاحبه و ديگر گفت‌وگوها» شامل چهار گفت‌وگو با همينگوي است كه به تازگي با ترجمه هوشنگ جيراني توسط نشر چشمه منتشر شده است. اين كتاب يكي از مجلدهاي مجموعه‌اي با نام آخرين مصاحبه و ديگر گفت‌وگوها است كه از سال 2011 به اين‌سو در حال انتشار است و تاكنون بيش از پانزده جلد از اين مجموعه كه شامل مجموعه گفت‌وگوهايي با متفكران و فيلسوفان و نويسندگان ادبي شاخص معاصر است به چاپ رسيده است. چهار گفت‌وگوي حاضر در كتاب همينگوي همگي در فينكا ويخي‌يا، مزرعه‌اي در كوبا، انجام شده است. اولين گفت‌وگوي اين كتاب كه مفصل‌ترينش هم هست، مصاحبه‌اي است كه توسط جرج پليمتون در سال 1945 انجام شده و در نشريه پاريس‌ ريويو منتشر شده است. همينگوي در اين گفت‌وگو كه پيش از دريافت جايزه نوبل منتشر شد، درباره ديدگاه‌هايش، دشواري‌هاي نويسنده‌بودن، دوري از رسانه‌ها و همچنين حال‌وهواي نوشتن رمان‌هاي «خورشيد همچنان مي‌دمد» «پيرمرد و دريا» و... صحبت كرده است. او همچنين به مرور خاطراتش از جمله در آفريقا پرداخته است. در بخشي از اين گفت‌وگو، از همينگوي درباره اين موضوع كه از چه كساني تاثير گرفته است پرسش مي‌شود و او تعداد زيادي از نويسندگان و هنرمندان و نقاشان را نام مي‌برد و در ادامه مي‌گويد: «يك روز طول مي‌كشد تا اسامي همه يادم بيايد. بعد اين‌طور به نظر مي‌رسد كه گويي مدعي دانشي شده‌ام كه واجد آن نيستم جاي اين‌كه تلاش كنم اسامي همه افرادي را كه بر زندگي و كار من تاثير گذاشته‌اند به ياد بياورم. اين پرسش ملال‌انگيز كهنه‌اي نيست. پرسشي بسيار نيكو ولي جدي است كه پاسخ بدان نيازمند آزمودن وجدان است. من از نقاشان نام بردم يا شروع كردم به نام‌بردن،‌ چون همان‌قدر از نويسندگان ياد گرفته‌ام كه از نقاشان. حتما مي‌پرسيد چگونه؟ يك روز وقت مي‌برد تا آن را توضيح بدهم. آن‌چه آدم از آهنگسازان و از مطالعه هماهنگي و كنترپوان مي‌آموزد، امري بديهي است». مصاحبه ديگر كتاب به دسامبر 1954 برمي‌گردد كه توسط رابرت مانينگ صورت گرفته است. اين مصاحبه قرار بوده درباره جايزه نوبل ادبي باشد اما همينگوي در اينجا درباره موضوعات مختلفي حرف زده است. گفت‌وگوي سوم كتاب را روزنامه‌نگاري از مجله «استار» انجام داده و اين همان مجله‌اي است كه همينگوي زماني در آن كار مي‌كرده است. همينگوي در اين مصاحبه درباره دليل عدم علاقه‌اش به مصاحبه با خبرنگاران صحبت كرده است.
آخرين مصاحبه اين كتاب نيز به سال 1958 مربوط است كه اولين‌بار با عنوان «زندگي در بعدازظهر» در نشريه اسكواير به چاپ رسيد. در اين مصاحبه جزئياتي درباره آثار همينگوي، فيلم‌هاي ساخته‌شده از آثارش و سفر به اسپانيا و آفريقا گفته شده است. اين گفت‌وگو كه آخرين مصاحبه همينگوي به شمار مي‌رود، به شكل گزارشي از مصاحبه منتشر شده و در آن جابه‌جا توصيفاتي از فضاي مصاحبه ارائه شده است. در بخشي از گفت‌وگوي دوم كتاب با عنوان «همينگوي در كوبا» مي‌خوانيم: «من براي نويسندگي احترام زيادي قائلم، براي نويسنده هرگز، مگر به عنوان ابزاري براي نويسندگي. وقتي كه نويسنده آگاهانه از زندگي دست مي‌شويد يا به دليل برخي ناكامي‌ها از نوشتن دور مي‌ماند، نويسندگي‌اش تحليل مي‌رود، دقيقا مثل اندام انسان وقتي كه از آن استفاده نمي‌كند».

«ارنست همينگوي: آخرين مصاحبه و ديگر گفت‌وگوها» شامل چهار گفت‌وگو با همينگوي است كه به تازگي با ترجمه هوشنگ جيراني توسط نشر چشمه منتشر شده است. اين كتاب يكي از مجلدهاي مجموعه‌اي با نام آخرين مصاحبه و ديگر گفت‌وگوها است كه از سال 2011 به اين‌سو در حال انتشار است و تاكنون بيش از پانزده جلد از اين مجموعه كه شامل مجموعه گفت‌وگوهايي با متفكران و فيلسوفان و نويسندگان ادبي شاخص معاصر است به چاپ رسيده است. چهار گفت‌وگوي حاضر در كتاب همينگوي همگي در فينكا ويخي‌يا، مزرعه‌اي در كوبا، انجام شده است. اولين گفت‌وگوي اين كتاب كه مفصل‌ترينش هم هست، مصاحبه‌اي است كه توسط جرج پليمتون در سال 1945 انجام شده و در نشريه پاريس‌ ريويو منتشر شده است. همينگوي در اين گفت‌وگو كه پيش از دريافت جايزه نوبل منتشر شد، درباره ديدگاه‌هايش، دشواري‌هاي نويسنده‌بودن، دوري از رسانه‌ها و همچنين حال‌وهواي نوشتن رمان‌هاي «خورشيد همچنان مي‌دمد» «پيرمرد و دريا» و... صحبت كرده است. او همچنين به مرور خاطراتش از جمله در آفريقا پرداخته است. در بخشي از اين گفت‌وگو، از همينگوي درباره اين موضوع كه از چه كساني تاثير گرفته است پرسش مي‌شود و او تعداد زيادي از نويسندگان و هنرمندان و نقاشان را نام مي‌برد و در ادامه مي‌گويد: «يك روز طول مي‌كشد تا اسامي همه يادم بيايد. بعد اين‌طور به نظر مي‌رسد كه گويي مدعي دانشي شده‌ام كه واجد آن نيستم جاي اين‌كه تلاش كنم اسامي همه افرادي را كه بر زندگي و كار من تاثير گذاشته‌اند به ياد بياورم. اين پرسش ملال‌انگيز كهنه‌اي نيست. پرسشي بسيار نيكو ولي جدي است كه پاسخ بدان نيازمند آزمودن وجدان است. من از نقاشان نام بردم يا شروع كردم به نام‌بردن،‌ چون همان‌قدر از نويسندگان ياد گرفته‌ام كه از نقاشان. حتما مي‌پرسيد چگونه؟ يك روز وقت مي‌برد تا آن را توضيح بدهم. آن‌چه آدم از آهنگسازان و از مطالعه هماهنگي و كنترپوان مي‌آموزد، امري بديهي است». مصاحبه ديگر كتاب به دسامبر 1954 برمي‌گردد كه توسط رابرت مانينگ صورت گرفته است. اين مصاحبه قرار بوده درباره جايزه نوبل ادبي باشد اما همينگوي در اينجا درباره موضوعات مختلفي حرف زده است. گفت‌وگوي سوم كتاب را روزنامه‌نگاري از مجله «استار» انجام داده و اين همان مجله‌اي است كه همينگوي زماني در آن كار مي‌كرده است. همينگوي در اين مصاحبه درباره دليل عدم علاقه‌اش به مصاحبه با خبرنگاران صحبت كرده است.
آخرين مصاحبه اين كتاب نيز به سال 1958 مربوط است كه اولين‌بار با عنوان «زندگي در بعدازظهر» در نشريه اسكواير به چاپ رسيد. در اين مصاحبه جزئياتي درباره آثار همينگوي، فيلم‌هاي ساخته‌شده از آثارش و سفر به اسپانيا و آفريقا گفته شده است. اين گفت‌وگو كه آخرين مصاحبه همينگوي به شمار مي‌رود، به شكل گزارشي از مصاحبه منتشر شده و در آن جابه‌جا توصيفاتي از فضاي مصاحبه ارائه شده است. در بخشي از گفت‌وگوي دوم كتاب با عنوان «همينگوي در كوبا» مي‌خوانيم: «من براي نويسندگي احترام زيادي قائلم، براي نويسنده هرگز، مگر به عنوان ابزاري براي نويسندگي. وقتي كه نويسنده آگاهانه از زندگي دست مي‌شويد يا به دليل برخي ناكامي‌ها از نوشتن دور مي‌ماند، نويسندگي‌اش تحليل مي‌رود، دقيقا مثل اندام انسان وقتي كه از آن استفاده نمي‌كند».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.