داورزني ديد که با چه زحمتي در جاکارتا مدال گرفتم
پاکدامن: اگر 80 سکه پاداش حقم نبود، هيچچيز نميگفتم
شرق: بالارفتن قيمت سکه و ارز، سيل مشکلات را روانه کشور کرد. در اين مشکلات اما نهتنها ورزش هم سهم داشت، بلکه شايد بتوان گفت سهم عظيمي را هم متوجه خود کرد. اگر پايينآمدن سطح کيفي اردوها، محدودشدن يا حتي لغوشدن اعزامها، ضعيفشدن در برخي از ميزبانيها و... را که زير سايه نوسانات ارزي به وجود آمده، فاکتور بگيريم، پاداشهايي که ورزشکاران به خاطر مدالآوريهايشان از وزارت ورزش طلب دارند، بخش بزرگتري از مشکلاتشان را به وجود آورده است؛ پاداشهايي که وزارتخانه حتي با اعمال برخي تبصرهها و تصميمهاي عجيب سعي در کاهش آنها داشت ولي باز هم در انجامش ناتوان بوده است. با گذشت نزديک به شش ماه از بازيهاي آسيايي هنوز هيچ خبري از دادن پاداشهاي اين رقابتها نيست؛ موضوعي که بارها با انتقاد مدالآوران مواجه شده است. هرچند مسعود سلطانيفر، وزير ورزش، با صحبت آخري که داشت مبنيبر اينکه «ورزشکاران هم بايد شرايط سخت اقتصادي را تحمل کنند»، موجي جديد از اعتراضها را ايجاد کرد. در اين ميان، سابريستهاي ايران هم که با شرايط سختشان تقريبا کنار آمدهاند و با وجود امکانات حداقلي که دارند، براي کسب چهار سهميه المپيک تلاش ميکنند،
صداي اعتراضشان بلند شده است.
اينطوري پاداش ندهند بهتر است
علي پاکدامن که اتفاقا در جاکارتا تاريخسازي هم کرد، بابت دو مدال نقره انفرادي و تيمياش بايد 80 سکه بگيرد اما با حساب و کتاب وزارتخانه او 40 سکه و 10 درصد مدال دوم را ميگيرد. او البته از مسئولان تهران هم ناراحت است که توجهي به قهرمانان ندارند: «من تنها ورزشکاري هستم که در بازيهاي آسيايي براي ايران دو مدال گرفتم. در انفرادي با نتيجه 15-14 به طلا نرسيدم اما برد تيمي برابر چين را من درآوردم. از طرفي پاداش دو نقره 80 سکه ميشود، اما پاداشم را کم ميکنند. من ميخواهم مزد زحمتي را بگیرم که براي دو مدال کشيدم که ميشود همان 80 سکه، اما گويا ميخواهند فقط 10 درصد از مدال دوم را بدهند. اين واقعا خيلي ظلم است و کلا پاداش ندهند بهتر است. ۸۰ سکه که براي وزارت ورزش چيزي نيست». سابريست ايران از اداره کل تربيتبدني تهران هم گلايه دارد: «قبل از بازيهاي آسيايي، مديرکل تربيتبدني تهران اين قول را داده بود که به ترتيب 50، 30 و 20 ميليون تومان به مدالآوران پاداش بدهند. اما با اينکه چند ماه از اين مسابقات گذشته است، هيچ خبري از اين پاداشها نيست. مگر ورزشکاران تهراني چند نفر هستند؟ نهايتش 10،11 نفر. تمام استانها
پاداشهاي ورزشکاران خود را دادهاند، اما در تهران هيچ خبري نيست. اين در حالي است که استاندار تهران ميتواند مثل استانهاي ديگر روي بچهها مانور دهد».
استاني برعکس همه
تغيير استاندار هم يکيديگر از تعويق اهداي پاداشها را رقم زده است: «قرار بود استاندار تهران هم از مدالآوران بازيهاي آسيايي تقدير کند، اما با آمدن استاندار جديد همهچيز روي هوا رفت. ما براي سهميه المپيک ۲۰۲۰ آماده ميشويم و تربيتبدني تهران بايد از ما حمايت کند تا باانگيزهتر کار کنيم. من امسال حتي در ليگ هم تيم نداشتم. تمام استانها به ورزشکاران خود کمک ميکنند اما در تهران از اين خبرها نيست».
کمک ميکنيم ولي کمک نميشويم
او ادامه داد: «آيا استانداري واقعا لنگ پاداش ماست؟ شهرداري تهران و شوراي شهر هم هيچ سراغي از ورزشکاران و قهرمانان شهر نميگيرند و واقعا دليلش را نميدانم. اگر من در اروميه بودم شرايم خيلي بهتر بود چون يک رگ اروميهاي دارم. در دوره قبلي بازيهاي آسيايي يکي از دوستانم گفت از اروميه شرکت کن، يک خانه ميگيري. بعد از المپيک هم ميگفت اگر حرفم را گوش ميکردي حالا دو خانه داشتي. اين در حالي است که من، سجاد گنجزاده، سعيد ملايي و کوروش بختيار، هماهنگ هستيم تا به مديرکل تربيتبدني کمک کنيم، اما هيچ کاري پيش نميرود».
اين پاداش حق من است
سابريست ايران تأمينبودن را يکي از مهمترين موارد کسب موفقيت ميداند: «وقتي ورزشکار تأمين باشد، دغدغهاي در کارش ندارد. وقتي من ورزش ميکنم با مسائل بسيار زيادي درگير ميشوم. در کنار افتخارآفريني مسائل مالي هم اهميت دارد. اگر در جاکارتا به جاي نقره انفرادي طلا ميگرفتم ديگر پاداشش دنبال نقره تيميام نبود. اگر 80 سکه را که براي دو نقره است، بگيرم، زندگيام تغيير ميکند. آقاي داورزني در جاکارتا شاهد بودند که با چه زحمتي مدال گرفتم و اين پاداش حقم است. اگر حقم نبود هيچ حرفي نميزدم».
شرق: بالارفتن قيمت سکه و ارز، سيل مشکلات را روانه کشور کرد. در اين مشکلات اما نهتنها ورزش هم سهم داشت، بلکه شايد بتوان گفت سهم عظيمي را هم متوجه خود کرد. اگر پايينآمدن سطح کيفي اردوها، محدودشدن يا حتي لغوشدن اعزامها، ضعيفشدن در برخي از ميزبانيها و... را که زير سايه نوسانات ارزي به وجود آمده، فاکتور بگيريم، پاداشهايي که ورزشکاران به خاطر مدالآوريهايشان از وزارت ورزش طلب دارند، بخش بزرگتري از مشکلاتشان را به وجود آورده است؛ پاداشهايي که وزارتخانه حتي با اعمال برخي تبصرهها و تصميمهاي عجيب سعي در کاهش آنها داشت ولي باز هم در انجامش ناتوان بوده است. با گذشت نزديک به شش ماه از بازيهاي آسيايي هنوز هيچ خبري از دادن پاداشهاي اين رقابتها نيست؛ موضوعي که بارها با انتقاد مدالآوران مواجه شده است. هرچند مسعود سلطانيفر، وزير ورزش، با صحبت آخري که داشت مبنيبر اينکه «ورزشکاران هم بايد شرايط سخت اقتصادي را تحمل کنند»، موجي جديد از اعتراضها را ايجاد کرد. در اين ميان، سابريستهاي ايران هم که با شرايط سختشان تقريبا کنار آمدهاند و با وجود امکانات حداقلي که دارند، براي کسب چهار سهميه المپيک تلاش ميکنند،
صداي اعتراضشان بلند شده است.
اينطوري پاداش ندهند بهتر است
علي پاکدامن که اتفاقا در جاکارتا تاريخسازي هم کرد، بابت دو مدال نقره انفرادي و تيمياش بايد 80 سکه بگيرد اما با حساب و کتاب وزارتخانه او 40 سکه و 10 درصد مدال دوم را ميگيرد. او البته از مسئولان تهران هم ناراحت است که توجهي به قهرمانان ندارند: «من تنها ورزشکاري هستم که در بازيهاي آسيايي براي ايران دو مدال گرفتم. در انفرادي با نتيجه 15-14 به طلا نرسيدم اما برد تيمي برابر چين را من درآوردم. از طرفي پاداش دو نقره 80 سکه ميشود، اما پاداشم را کم ميکنند. من ميخواهم مزد زحمتي را بگیرم که براي دو مدال کشيدم که ميشود همان 80 سکه، اما گويا ميخواهند فقط 10 درصد از مدال دوم را بدهند. اين واقعا خيلي ظلم است و کلا پاداش ندهند بهتر است. ۸۰ سکه که براي وزارت ورزش چيزي نيست». سابريست ايران از اداره کل تربيتبدني تهران هم گلايه دارد: «قبل از بازيهاي آسيايي، مديرکل تربيتبدني تهران اين قول را داده بود که به ترتيب 50، 30 و 20 ميليون تومان به مدالآوران پاداش بدهند. اما با اينکه چند ماه از اين مسابقات گذشته است، هيچ خبري از اين پاداشها نيست. مگر ورزشکاران تهراني چند نفر هستند؟ نهايتش 10،11 نفر. تمام استانها
پاداشهاي ورزشکاران خود را دادهاند، اما در تهران هيچ خبري نيست. اين در حالي است که استاندار تهران ميتواند مثل استانهاي ديگر روي بچهها مانور دهد».
استاني برعکس همه
تغيير استاندار هم يکيديگر از تعويق اهداي پاداشها را رقم زده است: «قرار بود استاندار تهران هم از مدالآوران بازيهاي آسيايي تقدير کند، اما با آمدن استاندار جديد همهچيز روي هوا رفت. ما براي سهميه المپيک ۲۰۲۰ آماده ميشويم و تربيتبدني تهران بايد از ما حمايت کند تا باانگيزهتر کار کنيم. من امسال حتي در ليگ هم تيم نداشتم. تمام استانها به ورزشکاران خود کمک ميکنند اما در تهران از اين خبرها نيست».
کمک ميکنيم ولي کمک نميشويم
او ادامه داد: «آيا استانداري واقعا لنگ پاداش ماست؟ شهرداري تهران و شوراي شهر هم هيچ سراغي از ورزشکاران و قهرمانان شهر نميگيرند و واقعا دليلش را نميدانم. اگر من در اروميه بودم شرايم خيلي بهتر بود چون يک رگ اروميهاي دارم. در دوره قبلي بازيهاي آسيايي يکي از دوستانم گفت از اروميه شرکت کن، يک خانه ميگيري. بعد از المپيک هم ميگفت اگر حرفم را گوش ميکردي حالا دو خانه داشتي. اين در حالي است که من، سجاد گنجزاده، سعيد ملايي و کوروش بختيار، هماهنگ هستيم تا به مديرکل تربيتبدني کمک کنيم، اما هيچ کاري پيش نميرود».
اين پاداش حق من است
سابريست ايران تأمينبودن را يکي از مهمترين موارد کسب موفقيت ميداند: «وقتي ورزشکار تأمين باشد، دغدغهاي در کارش ندارد. وقتي من ورزش ميکنم با مسائل بسيار زيادي درگير ميشوم. در کنار افتخارآفريني مسائل مالي هم اهميت دارد. اگر در جاکارتا به جاي نقره انفرادي طلا ميگرفتم ديگر پاداشش دنبال نقره تيميام نبود. اگر 80 سکه را که براي دو نقره است، بگيرم، زندگيام تغيير ميکند. آقاي داورزني در جاکارتا شاهد بودند که با چه زحمتي مدال گرفتم و اين پاداش حقم است. اگر حقم نبود هيچ حرفي نميزدم».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.