|

عاشق اسفناک تو!

پوریا عالمی

سوفیا... عشقم...

امروز می‌خواهم نامه‌ای برایت بنویسم که اشکت را دربیاورم، چراکه حتما یادت هست که شب تولد تو دلم رو هدیه دادم به اون که عاشقم کرد، من رو داد بر باد، هدیه رو بازنکرده؟ پس فرستاد... پس فرستا... پس فرس... پس فر... پس ف... پس... پ... پس فرستاد!
اما نرود میخ آهنین در سنگ سوفیا! آن از بابات که اصلا من را آدم حساب نمی‌کند؛ این هم از تو، این هم از زمانه، این هم از سیاست‌مداران کاسب، این هم از کاسبان سیاست، این هم از فهرست امید، این هم از دولت، این هم از فرار مغزهای انسانی و واردات گوشت گاوها، این هم از اف‌اف و اف‌ام و اف‌اف‌تی‌اف، این هم از پنیر فتا و غير پنير فتا، این هم از صداوسیما و...
می‌بینی سوفیا؟ الان هرکی عقلش برسد، می‌چسبد به یک رانتی، بودجه‌ای، چیزی و بارش را می‌بندد. من چی؟ من چسبیده‌ام به عشق تو و بارم را زمین گذاشته‌ام.
الان همه دارند پول درمی‌آورند، من چی درمی‌آورم؟
الان همه دارند تحلیل سیاسی می‌کنند، من دارم تحلیل می‌روم.
الان همه دارند توی اینترنت و به صورت لایو، لاو می‌ترکانند، من نهایتا جوش می‌ترکانم.
الان همه دلار که می‌کشد بالا، می‌فروشند، خانه که می‌کشد پایین، می‌‌خرند. من بالا و پایینم طوری شده که نه می‌توانم چیزی بخرم، نه چیزی دارم که بفروشم.
حالا سوفیا... نگاه کن که یکی مثل من، یکی مثل «میدون دوم»، دقیقا باید چه گلی به سرش بگیرد؟ من تا بچه بودم، جنگ بود و با دشمن می‌جنگیدیم، مدرسه که می‌رفتم، صف بود و با کوپن می‌جنگیدیم، بزرگ‌تر که شدم، ستاره‌دار شدیم و با تقدیر می‌جنگیدیم، الان هم که مردی شده‌ام برای خودم، همه دارند سر رانت بیشتر و قدرت بیشتر و بودجه بیشتر با هم می‌جنگند. خلاصه ما در یک منطقه جنگی بزرگ شدیم. حالا این وسط که هر کسی برای خودش سنگر گرفته و کاری به دیگران ندارد، من یک هوایی در کنم و بگویم دوستت دارم؟ مسخره نیست؟
سوفیا... دختر زیبا...
امروز تولد من است. توقعی هم ندارم برایم کادو بخری، چون تولد تو که بود، من نهایتا توانستم یک نیازمندی‌های همشهری بخرم و دور کار در منزل خط بکشم و بهت پیشنهاد بدهم روز تولدت زنگ بزنی شاید یک کار در منزل پیدا کردی و از این فلاکت نجات پیدا کردیم.
سوفیا... یک دوست داشتم که تعریف می‌کرد همه عمرش بدبختی کشیده و آخرش هم در تصادف از دنیا رفت. بهش گفتم: داداش تو که هنوز زنده‌ای! گفت: کاکا! تو به این می‌گویی زندگی؟
حالا حکایت من است سوفیا... من دوستت دارم، چون نان و نمک و واقعیتش هم این است که من چیز دیگری در زندگی ندیده‌ام که بخواهم تو را اندازه آن دوست داشته باشم. اگر با من هم عاشقی کنی، سر سفره‌مان جز نان و نمک چیزی گیرت نخواهد آمد. خلاصه که بمیرم برات. جهان چند میلیارد نفر آدم دارد که یک درصدشان هم پولدار باشند می‌شود 80 میلیون نفر (و دست‌برقضا جمعیت ایران هم ۸۰ میلیون نفر است که ربطی به یک درصد پولدار جهان ندارد و اینجا نهایتا ۸۰۰ نفر پولدار هستند و باقی روابط‌عمومی ایشان هستیم!) و خلاصه از شانس سهمیه‌بندی‌شده تو، از بین این هشت میلیارد نفر روی زمین، من باید عاشقت باشم.
خلاصه با این وضعی که من عاشقت هستم، فقط خدا باید به تو رحم کند. عاشق اسفناک تو؛ میدون دوم

سوفیا... عشقم...

امروز می‌خواهم نامه‌ای برایت بنویسم که اشکت را دربیاورم، چراکه حتما یادت هست که شب تولد تو دلم رو هدیه دادم به اون که عاشقم کرد، من رو داد بر باد، هدیه رو بازنکرده؟ پس فرستاد... پس فرستا... پس فرس... پس فر... پس ف... پس... پ... پس فرستاد!
اما نرود میخ آهنین در سنگ سوفیا! آن از بابات که اصلا من را آدم حساب نمی‌کند؛ این هم از تو، این هم از زمانه، این هم از سیاست‌مداران کاسب، این هم از کاسبان سیاست، این هم از فهرست امید، این هم از دولت، این هم از فرار مغزهای انسانی و واردات گوشت گاوها، این هم از اف‌اف و اف‌ام و اف‌اف‌تی‌اف، این هم از پنیر فتا و غير پنير فتا، این هم از صداوسیما و...
می‌بینی سوفیا؟ الان هرکی عقلش برسد، می‌چسبد به یک رانتی، بودجه‌ای، چیزی و بارش را می‌بندد. من چی؟ من چسبیده‌ام به عشق تو و بارم را زمین گذاشته‌ام.
الان همه دارند پول درمی‌آورند، من چی درمی‌آورم؟
الان همه دارند تحلیل سیاسی می‌کنند، من دارم تحلیل می‌روم.
الان همه دارند توی اینترنت و به صورت لایو، لاو می‌ترکانند، من نهایتا جوش می‌ترکانم.
الان همه دلار که می‌کشد بالا، می‌فروشند، خانه که می‌کشد پایین، می‌‌خرند. من بالا و پایینم طوری شده که نه می‌توانم چیزی بخرم، نه چیزی دارم که بفروشم.
حالا سوفیا... نگاه کن که یکی مثل من، یکی مثل «میدون دوم»، دقیقا باید چه گلی به سرش بگیرد؟ من تا بچه بودم، جنگ بود و با دشمن می‌جنگیدیم، مدرسه که می‌رفتم، صف بود و با کوپن می‌جنگیدیم، بزرگ‌تر که شدم، ستاره‌دار شدیم و با تقدیر می‌جنگیدیم، الان هم که مردی شده‌ام برای خودم، همه دارند سر رانت بیشتر و قدرت بیشتر و بودجه بیشتر با هم می‌جنگند. خلاصه ما در یک منطقه جنگی بزرگ شدیم. حالا این وسط که هر کسی برای خودش سنگر گرفته و کاری به دیگران ندارد، من یک هوایی در کنم و بگویم دوستت دارم؟ مسخره نیست؟
سوفیا... دختر زیبا...
امروز تولد من است. توقعی هم ندارم برایم کادو بخری، چون تولد تو که بود، من نهایتا توانستم یک نیازمندی‌های همشهری بخرم و دور کار در منزل خط بکشم و بهت پیشنهاد بدهم روز تولدت زنگ بزنی شاید یک کار در منزل پیدا کردی و از این فلاکت نجات پیدا کردیم.
سوفیا... یک دوست داشتم که تعریف می‌کرد همه عمرش بدبختی کشیده و آخرش هم در تصادف از دنیا رفت. بهش گفتم: داداش تو که هنوز زنده‌ای! گفت: کاکا! تو به این می‌گویی زندگی؟
حالا حکایت من است سوفیا... من دوستت دارم، چون نان و نمک و واقعیتش هم این است که من چیز دیگری در زندگی ندیده‌ام که بخواهم تو را اندازه آن دوست داشته باشم. اگر با من هم عاشقی کنی، سر سفره‌مان جز نان و نمک چیزی گیرت نخواهد آمد. خلاصه که بمیرم برات. جهان چند میلیارد نفر آدم دارد که یک درصدشان هم پولدار باشند می‌شود 80 میلیون نفر (و دست‌برقضا جمعیت ایران هم ۸۰ میلیون نفر است که ربطی به یک درصد پولدار جهان ندارد و اینجا نهایتا ۸۰۰ نفر پولدار هستند و باقی روابط‌عمومی ایشان هستیم!) و خلاصه از شانس سهمیه‌بندی‌شده تو، از بین این هشت میلیارد نفر روی زمین، من باید عاشقت باشم.
خلاصه با این وضعی که من عاشقت هستم، فقط خدا باید به تو رحم کند. عاشق اسفناک تو؛ میدون دوم

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.