یک حرف، یک نگاه
من و آنت و کیت وینسلت
بهاره رهنما: بازيگر، نويسنده
یک حرف؛ شیراز: شیراز برای من همیشه بهار است. فرقی نمیکند پاییز باشد یا زمستان، خود بهار یا تابستان، اردیبهشت یا اواخر دی. برای من شیراز شهر همه عاشقیهای عالم است. شیرازم... برای اجرای نمایشی که باور نمیکردم بتوانم یکبار دیگر تحمل سنگینی تنهایی پرسوناژش را به دوش بکشم. پاییز 87 در روزهای نهچندان خوشی از روزگارم به بازی در یکی از ماندگارترین نمایشهای نوشته شده در تاریخ نمایش دعوت شدم. «خدای کشتار» یاسمینا رضا و به کارگردانی علیرضا کوشکجلالی. کنار الهام پاوهنژاد، کاظم هژیرآزاد و بهنام تشکر عزیزم. روزهای عجیبی بود و آنچنان به غمهای «آنت» وا دادم که تا ماهها بعد از این نمایش روحم رنجیده و بیمار، بار حسرتها و غصههای «آنت» بود. وقتی بار دیگر کوشکجلالی خواست این کار را روی صحنه سالن اصلی ببرد، راستش با توجه به تقارن کارهای دیگرم با این نمایش که موجب عدم حضورم در آن میشد ته دلم خوشحال هم بودم. من از اینکه یکبار دیگر «آنت» باشم آنقدر واهمه و ترس داشتم که حتی وقتی به دیدن نمایش با بازی همکاران دیگرم رفتم نتوانستم به پشت صحنه برای گفتن تبریک و خستهنباشید بروم اما حالا که دارم این یادداشت را در نیمهشب اتاقم در هتلی در شیراز مینویسم یکبار دیگر ایمان آوردهام که مرا و تو را و ما را از سرنوشت گریزی نیست. نفهمیدم چه شد که با یک تلفن اینبار به جای «لادن مستوفی» که نمیتوانست در شیراز همراه گروه باشد به جمع گروه جدید (اشکان خطیبی، سیما تیرانداز و رضا مولایی) پیوستم و فقط با دو شب تمرین سهساعته و البته حمایتها و همیاریهای بیدریغ این سه نفر و علیرضا کوشکجلالی یکبار دیگر «آنت» شدم. شاید حالا که دو، سه ساعت از اولین اجرای «خدای کشتار» در شیراز میگذرد و من هنوز چشمهایم خیس و متورم از اشک است بتوانم این را بگویم که اینبار صبورتر و پذیراتر هستم در حمل غصههای این زن (آنت) اما باز هم چیزی از آن همه تنهایی و جستوجوی مهر ته قلبم را خنج میزند و ناآرامم میکند. ولی فرار نمیکنم. حتما روزگار درسی در دوباره «آنت»شدن من برایم گذاشته است. در دو اجرای بعدی و احتمالا اجرای دوباره این کار در اردیبهشت تهران سعی خواهم کرد تا درسم را بگیرم.
یک نگاه؛ طعم رنگها: برای نزدیکشدن به فضای «یک حرف» فیلمی که پولانسکی از این نمایش ساخته است را پیشنهادتان میکنم. با بازی «کیت وینسلت» در من یا آنت یا من در نقش او. و اگر سری به فرهنگسرای نیاوران میزنید پیشنهادم دیدن نمایشگاه نقاشی شهرزاد دریازاده «طعم رنگها» که به گمان من رقص رنگهاست. چیزی که به گمانم تنها فانتزی نجاتدهنده این دنیای دودزده است. رنگ، رنگ و رنگ...
یک حرف؛ شیراز: شیراز برای من همیشه بهار است. فرقی نمیکند پاییز باشد یا زمستان، خود بهار یا تابستان، اردیبهشت یا اواخر دی. برای من شیراز شهر همه عاشقیهای عالم است. شیرازم... برای اجرای نمایشی که باور نمیکردم بتوانم یکبار دیگر تحمل سنگینی تنهایی پرسوناژش را به دوش بکشم. پاییز 87 در روزهای نهچندان خوشی از روزگارم به بازی در یکی از ماندگارترین نمایشهای نوشته شده در تاریخ نمایش دعوت شدم. «خدای کشتار» یاسمینا رضا و به کارگردانی علیرضا کوشکجلالی. کنار الهام پاوهنژاد، کاظم هژیرآزاد و بهنام تشکر عزیزم. روزهای عجیبی بود و آنچنان به غمهای «آنت» وا دادم که تا ماهها بعد از این نمایش روحم رنجیده و بیمار، بار حسرتها و غصههای «آنت» بود. وقتی بار دیگر کوشکجلالی خواست این کار را روی صحنه سالن اصلی ببرد، راستش با توجه به تقارن کارهای دیگرم با این نمایش که موجب عدم حضورم در آن میشد ته دلم خوشحال هم بودم. من از اینکه یکبار دیگر «آنت» باشم آنقدر واهمه و ترس داشتم که حتی وقتی به دیدن نمایش با بازی همکاران دیگرم رفتم نتوانستم به پشت صحنه برای گفتن تبریک و خستهنباشید بروم اما حالا که دارم این یادداشت را در نیمهشب اتاقم در هتلی در شیراز مینویسم یکبار دیگر ایمان آوردهام که مرا و تو را و ما را از سرنوشت گریزی نیست. نفهمیدم چه شد که با یک تلفن اینبار به جای «لادن مستوفی» که نمیتوانست در شیراز همراه گروه باشد به جمع گروه جدید (اشکان خطیبی، سیما تیرانداز و رضا مولایی) پیوستم و فقط با دو شب تمرین سهساعته و البته حمایتها و همیاریهای بیدریغ این سه نفر و علیرضا کوشکجلالی یکبار دیگر «آنت» شدم. شاید حالا که دو، سه ساعت از اولین اجرای «خدای کشتار» در شیراز میگذرد و من هنوز چشمهایم خیس و متورم از اشک است بتوانم این را بگویم که اینبار صبورتر و پذیراتر هستم در حمل غصههای این زن (آنت) اما باز هم چیزی از آن همه تنهایی و جستوجوی مهر ته قلبم را خنج میزند و ناآرامم میکند. ولی فرار نمیکنم. حتما روزگار درسی در دوباره «آنت»شدن من برایم گذاشته است. در دو اجرای بعدی و احتمالا اجرای دوباره این کار در اردیبهشت تهران سعی خواهم کرد تا درسم را بگیرم.
یک نگاه؛ طعم رنگها: برای نزدیکشدن به فضای «یک حرف» فیلمی که پولانسکی از این نمایش ساخته است را پیشنهادتان میکنم. با بازی «کیت وینسلت» در من یا آنت یا من در نقش او. و اگر سری به فرهنگسرای نیاوران میزنید پیشنهادم دیدن نمایشگاه نقاشی شهرزاد دریازاده «طعم رنگها» که به گمان من رقص رنگهاست. چیزی که به گمانم تنها فانتزی نجاتدهنده این دنیای دودزده است. رنگ، رنگ و رنگ...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.