«آنگ سان سوکی» دختر برمه
ترجمه: مهلقا نهداریان
خانهای نهچندان باشکوه در قلب رانگون (پایتخت میانمار یا همان برمه). خیابانهای منتهی به این خانه سالیانسال غیرقابل دسترس بود و کسی حق نداشت در آنها رفتو آمد کند. اما حالا دیگر میتوان به این محله رفت و بخشی از تاریخ معاصر این کشور پرتنش و چالش را از نزدیک مشاهده کرد. خانهای با نمای طوسی رنگ و کهنه. زمانی ژنرالهای مسلط بر برمه تمام راههای منتهی به منزل آنگ سان سوکی را مسدود کرده بودند. در اطراف خانهاش دیواری بلند کشیده بودند و از حاشیه جاده تنها بخش اندکی از عمارت را میشد دید. این خانه حالا ارزش تاریخی دارد و مکانی بسیار مهم برای مردم برمه محسوب میشود. حقیقت آن است که هنوز هم نمیتوان چیز زیادی از خانه را دید، مگر شیروانی آن که از پشت دیوارها و درختان پیداست و دروازه ورودی که نام ژنرال «آنگ سان» (پدر خانم سوکی) روی آن حک شده است. اینجا زمانی زندان خانم «سوکی» بود. هنوز هم بازدیدکنندگان اجازه ورود به داخل خانه را ندارند. اما بسیاری از آنان پشت دیوار میآیند و به بانوی بزرگ برمه ابراز احترام میکنند. به قول یکی از بازدیدکنندگان: «میشود حضور روحانی او را در آن خانه حس کرد». روی در ورودی عکسی از پدرش نصب شده. محوطه پشت خانه به یک دریاچه میرسد. میتوان گاهی گذر قایقرانان میانماری را از این دریاچه دید. چندی پیش یک آمریکایی حین شنا در این دریاچه دیدهشد. او خودش را شناکنان به محوطه خانه رساند و کوشید تا در آنجا پنهان شود، اما نهایتا دستگیر شد و درست هم معلوم نشد که قصدش از این کار چه بوده. آنگ سان سوکی از سال 1989 محبوس بود و 15 سال از این مدت را در همین خانه سپری کرد. او هرگز نپذیرفت که کشور را ترک کند، چون میدانست که دیگر اجازه بازگشت به او نخواهند داد. او حتی در دهه 90، هنگامی که همسرش بهدلیل ابتلا به سرطان در حال احتضار بود، حاضر نشد به بریتانیا سفر کند و در کنار او باشد. میگویند داخل این خانه یک اتاق پذیرایی کوچک هست با مبلهای راحتی طوسی رنگ و دو میز عسلی. خانم سوکی اغلب میهمانهای شخصی خود را آنجا ملاقات میکند. روی یکی از میزهای عسلی هم یک مجسمه بودا قرار دارد که دالای لاما آن را به خانم سوکی هدیه داده است. در حیاط پشت منزل، چند صندلی ساده پلاستیکی و یک میز سبک قرار دارد. میگویند «دختر برمه» معمولا همانجا مینشیند و مطالعه میکند یا نامههایش را مینویسد.
خانهای نهچندان باشکوه در قلب رانگون (پایتخت میانمار یا همان برمه). خیابانهای منتهی به این خانه سالیانسال غیرقابل دسترس بود و کسی حق نداشت در آنها رفتو آمد کند. اما حالا دیگر میتوان به این محله رفت و بخشی از تاریخ معاصر این کشور پرتنش و چالش را از نزدیک مشاهده کرد. خانهای با نمای طوسی رنگ و کهنه. زمانی ژنرالهای مسلط بر برمه تمام راههای منتهی به منزل آنگ سان سوکی را مسدود کرده بودند. در اطراف خانهاش دیواری بلند کشیده بودند و از حاشیه جاده تنها بخش اندکی از عمارت را میشد دید. این خانه حالا ارزش تاریخی دارد و مکانی بسیار مهم برای مردم برمه محسوب میشود. حقیقت آن است که هنوز هم نمیتوان چیز زیادی از خانه را دید، مگر شیروانی آن که از پشت دیوارها و درختان پیداست و دروازه ورودی که نام ژنرال «آنگ سان» (پدر خانم سوکی) روی آن حک شده است. اینجا زمانی زندان خانم «سوکی» بود. هنوز هم بازدیدکنندگان اجازه ورود به داخل خانه را ندارند. اما بسیاری از آنان پشت دیوار میآیند و به بانوی بزرگ برمه ابراز احترام میکنند. به قول یکی از بازدیدکنندگان: «میشود حضور روحانی او را در آن خانه حس کرد». روی در ورودی عکسی از پدرش نصب شده. محوطه پشت خانه به یک دریاچه میرسد. میتوان گاهی گذر قایقرانان میانماری را از این دریاچه دید. چندی پیش یک آمریکایی حین شنا در این دریاچه دیدهشد. او خودش را شناکنان به محوطه خانه رساند و کوشید تا در آنجا پنهان شود، اما نهایتا دستگیر شد و درست هم معلوم نشد که قصدش از این کار چه بوده. آنگ سان سوکی از سال 1989 محبوس بود و 15 سال از این مدت را در همین خانه سپری کرد. او هرگز نپذیرفت که کشور را ترک کند، چون میدانست که دیگر اجازه بازگشت به او نخواهند داد. او حتی در دهه 90، هنگامی که همسرش بهدلیل ابتلا به سرطان در حال احتضار بود، حاضر نشد به بریتانیا سفر کند و در کنار او باشد. میگویند داخل این خانه یک اتاق پذیرایی کوچک هست با مبلهای راحتی طوسی رنگ و دو میز عسلی. خانم سوکی اغلب میهمانهای شخصی خود را آنجا ملاقات میکند. روی یکی از میزهای عسلی هم یک مجسمه بودا قرار دارد که دالای لاما آن را به خانم سوکی هدیه داده است. در حیاط پشت منزل، چند صندلی ساده پلاستیکی و یک میز سبک قرار دارد. میگویند «دختر برمه» معمولا همانجا مینشیند و مطالعه میکند یا نامههایش را مینویسد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.