دست به دلم نگذار
ناهید کبیری: نويسنده، شاعر
صبح که از خواب بیدار میشوم، احساس میکنم باید امروز برایش نامه بنویسم. البته پیش از این هم صبحهای تعطیلی بسیاری که در خانه بودم و آن شتاب روزهای کاری را نداشتم با این حس بیدار میشدم اما چند ساعت بعد فراموش میکردم. البته فراموش که نه! شاید درگیر کارهای دیگر میشدم. شاید هم با کارهای دیگر که اغلب ضروری هم نبودند این فرصت را به عمد برای خودم بهوجود نمیآوردم. یا فکر میکردم چه بنویسم و چرا بنویسم؟ پرده را کنار میکشم. آفتاب پاییز تمام ایوان را پوشانده و چشم را میزند. انگار دیرتر از همیشه بیدار شدهام. از دوهفته پیش تمام شبکاریهای بیمارستان را داوطلبانه قبول کردهام. تنها به این دلیل که «تارا» هم از خانه رفته است و غروبهای خانه روی سینهام بیشتر از همیشه سنگینی میکند. گلدانهای حاشیه دیوار تشنهاند اما پیش از آنکه آنها را آب بدهم کتری را پر میکنم و شعله گاز را بالا میکشم. باد خنکی میوزد و برگهای شمعدانی و یاس را تکان میدهد. یاسها هنوز در این وقت سال گل میکنند اما گلبرگ شمعدانیها ریختهاند و بعضی از شاخههاشان به برگهای یاس آویزان شدهاند. آب جوشیده، قهوه و پودر شیر را در فنجان میریزم و یک دانه بیسکویت کنارش میگذارم. صبحهای زود، حضور پررنگ او، عطر هل و گلاب که از داخل قوری پخش میشد، بوی نان برشتهای که از فر بیرون میآمد، پنیر و گردو و عسل با لیوانهای پر چای، بهانهای بود برای روبهروی هم نشستن و گپزدنهایی که اغلب خاطره بود. خاطرههایی آشنا از وطنی که آن همه دوستش داشتیم و به اندازه یک کهکشان از او دور شده بودیم... . دو هفته پیش دختر کوچولویم تارا هم وسایلش را جمع کرد و رفت. رفت که با دوستش«شری» همخانه شود. با آنچه که در توانم بود نمیخواستم برود. گریه، قهر، مهربانی، اعتراض... تازه 17سالش شده است. هم کار میکند هم درس میخواند. میگوید در این سن و سال زندگی کردن با خانواده غیرطبیعی است. به من، به من ِ تنها میگوید خانواده! کارت تلفن میخرم و به خواهرم زنگ میزنم. مثل همیشه مرا ملامت میکند. طوری حرف میزند که به من احساس گناه بدهد«ببین! همین است که هست.... اگر مثل ما میماندی و همه بدبختیها را تحمل میکردی این بلاها سرت نمیآمد. دخترت آنجا به دنیا آمده. فرهنگ دختر مرا که ندارد... .» درباره شوهرم هم همین چیزها را میگفت.«از او انتظار نداشته باش برگردد. اینجا آقایی میکند. بعد از فوت پدرش صاحب کلی پول و خانه و ویلا شده.» دو سال پیش رفت. رفت که پدرش را ببیند و برگردد. من ماندم و بدهیهای بانک، یک دختر 15 ساله و صورتحسابهایی که هر روز به صندوق پست ریخته میشد. انتظار آمدنش از هفته به ماه و از ماه به سال و از سال به امروز کشید. به امروز که با یک دختر 25ساله ازدواج کرده است. دختری که میگویند شبیه مینیاتورهاست. به دخترم گفتم«میبینی؟ چه فاجعهای! تو باورت میشود؟» مرا بوسید و اشکهایم را پاک کرد. بعد هم مثل تینایجرهای آمریکایی شانهها را بالا انداخت و گفت: "The hell with him"! همکارم که مثل من در بخش اطفال کار میکند و تازگیها با هم صمیمیتر شدهایم، از شنیدن این خبر دارد دیوانه میشود. میگوید مگر میشود؟ تو هنوز زنش هستی! میگوید چرا نمیروی و او را«رسوا» نمیکنی! میخواهم بگویم«عزیزم، دست به دلم نگذار!» اما نمیتوانم. نمیتوانم برای این جمله معادلی به انگلیسی پیدا کنم. خندهام میگیرد... .
صبح که از خواب بیدار میشوم، احساس میکنم باید امروز برایش نامه بنویسم. البته پیش از این هم صبحهای تعطیلی بسیاری که در خانه بودم و آن شتاب روزهای کاری را نداشتم با این حس بیدار میشدم اما چند ساعت بعد فراموش میکردم. البته فراموش که نه! شاید درگیر کارهای دیگر میشدم. شاید هم با کارهای دیگر که اغلب ضروری هم نبودند این فرصت را به عمد برای خودم بهوجود نمیآوردم. یا فکر میکردم چه بنویسم و چرا بنویسم؟ پرده را کنار میکشم. آفتاب پاییز تمام ایوان را پوشانده و چشم را میزند. انگار دیرتر از همیشه بیدار شدهام. از دوهفته پیش تمام شبکاریهای بیمارستان را داوطلبانه قبول کردهام. تنها به این دلیل که «تارا» هم از خانه رفته است و غروبهای خانه روی سینهام بیشتر از همیشه سنگینی میکند. گلدانهای حاشیه دیوار تشنهاند اما پیش از آنکه آنها را آب بدهم کتری را پر میکنم و شعله گاز را بالا میکشم. باد خنکی میوزد و برگهای شمعدانی و یاس را تکان میدهد. یاسها هنوز در این وقت سال گل میکنند اما گلبرگ شمعدانیها ریختهاند و بعضی از شاخههاشان به برگهای یاس آویزان شدهاند. آب جوشیده، قهوه و پودر شیر را در فنجان میریزم و یک دانه بیسکویت کنارش میگذارم. صبحهای زود، حضور پررنگ او، عطر هل و گلاب که از داخل قوری پخش میشد، بوی نان برشتهای که از فر بیرون میآمد، پنیر و گردو و عسل با لیوانهای پر چای، بهانهای بود برای روبهروی هم نشستن و گپزدنهایی که اغلب خاطره بود. خاطرههایی آشنا از وطنی که آن همه دوستش داشتیم و به اندازه یک کهکشان از او دور شده بودیم... . دو هفته پیش دختر کوچولویم تارا هم وسایلش را جمع کرد و رفت. رفت که با دوستش«شری» همخانه شود. با آنچه که در توانم بود نمیخواستم برود. گریه، قهر، مهربانی، اعتراض... تازه 17سالش شده است. هم کار میکند هم درس میخواند. میگوید در این سن و سال زندگی کردن با خانواده غیرطبیعی است. به من، به من ِ تنها میگوید خانواده! کارت تلفن میخرم و به خواهرم زنگ میزنم. مثل همیشه مرا ملامت میکند. طوری حرف میزند که به من احساس گناه بدهد«ببین! همین است که هست.... اگر مثل ما میماندی و همه بدبختیها را تحمل میکردی این بلاها سرت نمیآمد. دخترت آنجا به دنیا آمده. فرهنگ دختر مرا که ندارد... .» درباره شوهرم هم همین چیزها را میگفت.«از او انتظار نداشته باش برگردد. اینجا آقایی میکند. بعد از فوت پدرش صاحب کلی پول و خانه و ویلا شده.» دو سال پیش رفت. رفت که پدرش را ببیند و برگردد. من ماندم و بدهیهای بانک، یک دختر 15 ساله و صورتحسابهایی که هر روز به صندوق پست ریخته میشد. انتظار آمدنش از هفته به ماه و از ماه به سال و از سال به امروز کشید. به امروز که با یک دختر 25ساله ازدواج کرده است. دختری که میگویند شبیه مینیاتورهاست. به دخترم گفتم«میبینی؟ چه فاجعهای! تو باورت میشود؟» مرا بوسید و اشکهایم را پاک کرد. بعد هم مثل تینایجرهای آمریکایی شانهها را بالا انداخت و گفت: "The hell with him"! همکارم که مثل من در بخش اطفال کار میکند و تازگیها با هم صمیمیتر شدهایم، از شنیدن این خبر دارد دیوانه میشود. میگوید مگر میشود؟ تو هنوز زنش هستی! میگوید چرا نمیروی و او را«رسوا» نمیکنی! میخواهم بگویم«عزیزم، دست به دلم نگذار!» اما نمیتوانم. نمیتوانم برای این جمله معادلی به انگلیسی پیدا کنم. خندهام میگیرد... .
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.