کیسینجر هستم آقای رییسجمهور!
سیاوش رزمند
معمار سیاستهای دوران فورد - نیکسون، رفیق شاه ایران و مابقی ژنرالهایی که خواه تاج سلطنت بر سر داشتند یا رخت ریاستجمهوری برتن، از آن دست شخصیتهایی است که انگار از دنیای آلیس در سرزمین عجایب کارول بیرون جهیده و سکان سیاست خارجی آمریکا را به دست گرفته است. متن تماسهای کیسینجر با دیگر مقامات داخلی یا خارجی احتمالا هنوز هم مشمول ماژیکهای مشکی آرشیو امنیت ملی است. ویتنام را نمونه بگیریم و مثالی بزنیم از ۱۵ آوریل ۱۹۷۲:
نیکسون: البته، تو خیلی خوب میدانی که جانسون آنها (ویتنامیها را) را برای سالها بمباران کرد و هیچ پیشرفتی حاصل نشد.
کیسینجر: ولی آقای رییسجمهور، جانسون هیچگاه استراتژی مشخصی نداشت. او فقط داشت قضیه را جمع میکرد. او با ۵۰ هواپیما آنجا رفت، شاید هم ۲۰ تا. من به شما قول میدهم ما در یک روز بیشتر از یک ماه آنها (دموکراتها) در آنجا هواپیما خواهیم داشت.
نیکسون: جدا؟
کیسینجر: بله!
آنچه بحث نیکسون بود شکست بمباران نیروهای هو شی مین در گذشته بود که عملا آمریکا را از مخمصه خارج نکرده بود و ویت کنگها دست از مقاومت نکشیده بودند. اما این کیسینجر بود که محکم سخن از شخمزدنهای سینماتیکی میگفت که اینک آخرالزمان فورد کاپولا تازه پایش را روی زمین سالنهای سینما گذاشت در همان سالی که شاه ایران، دوست کیسینجر به زیر افتاد. تفکر کیسینجری سیاست دستراستی برهنهای بود که خون از دیوارهای سانتیاگو جاری کرد و به اصطلاح آن روزها چپ زنی را پرچمی کرد برای رهبران خودکامهای که از بودجه بهداشت و آموزش میزدند تا تام کتهای آمریکایی بخرند. ارتشهایی علیه امپراتوری سرخ! کیسینجر را بسیاری ستودهاند و نبوغ سیاسیاش را نقشه سیاست جنگ سرد دانستهاند. اما راکفلر دنیای سیاست را از قدمهایش روی دیوار چین به یاد میآوریم و دست دوستیای که به سوی خونتا، فاشیستهای لاتینی دراز کرد. ۱۹۷۴ فورد کاپولا مکالمهای را ساخت که حرف از شنود و تماسهای تلفنی بود. شنودی که نیکسون را در قضیه واترگیت خانهنشین کرد. جنگ سرد به پایان رسید و اتحاد شوروی بدون هیچیک از موشکهای بالستیک فرو ریخت. کیسینجر 90ساله در کهنسالیاش امروز
مترادف است با ویتنام، ایران، لایوس، آرژانتین و جامهای سلامتی چینی در پکن مایو تسه تونگ!
معمار سیاستهای دوران فورد - نیکسون، رفیق شاه ایران و مابقی ژنرالهایی که خواه تاج سلطنت بر سر داشتند یا رخت ریاستجمهوری برتن، از آن دست شخصیتهایی است که انگار از دنیای آلیس در سرزمین عجایب کارول بیرون جهیده و سکان سیاست خارجی آمریکا را به دست گرفته است. متن تماسهای کیسینجر با دیگر مقامات داخلی یا خارجی احتمالا هنوز هم مشمول ماژیکهای مشکی آرشیو امنیت ملی است. ویتنام را نمونه بگیریم و مثالی بزنیم از ۱۵ آوریل ۱۹۷۲:
نیکسون: البته، تو خیلی خوب میدانی که جانسون آنها (ویتنامیها را) را برای سالها بمباران کرد و هیچ پیشرفتی حاصل نشد.
کیسینجر: ولی آقای رییسجمهور، جانسون هیچگاه استراتژی مشخصی نداشت. او فقط داشت قضیه را جمع میکرد. او با ۵۰ هواپیما آنجا رفت، شاید هم ۲۰ تا. من به شما قول میدهم ما در یک روز بیشتر از یک ماه آنها (دموکراتها) در آنجا هواپیما خواهیم داشت.
نیکسون: جدا؟
کیسینجر: بله!
آنچه بحث نیکسون بود شکست بمباران نیروهای هو شی مین در گذشته بود که عملا آمریکا را از مخمصه خارج نکرده بود و ویت کنگها دست از مقاومت نکشیده بودند. اما این کیسینجر بود که محکم سخن از شخمزدنهای سینماتیکی میگفت که اینک آخرالزمان فورد کاپولا تازه پایش را روی زمین سالنهای سینما گذاشت در همان سالی که شاه ایران، دوست کیسینجر به زیر افتاد. تفکر کیسینجری سیاست دستراستی برهنهای بود که خون از دیوارهای سانتیاگو جاری کرد و به اصطلاح آن روزها چپ زنی را پرچمی کرد برای رهبران خودکامهای که از بودجه بهداشت و آموزش میزدند تا تام کتهای آمریکایی بخرند. ارتشهایی علیه امپراتوری سرخ! کیسینجر را بسیاری ستودهاند و نبوغ سیاسیاش را نقشه سیاست جنگ سرد دانستهاند. اما راکفلر دنیای سیاست را از قدمهایش روی دیوار چین به یاد میآوریم و دست دوستیای که به سوی خونتا، فاشیستهای لاتینی دراز کرد. ۱۹۷۴ فورد کاپولا مکالمهای را ساخت که حرف از شنود و تماسهای تلفنی بود. شنودی که نیکسون را در قضیه واترگیت خانهنشین کرد. جنگ سرد به پایان رسید و اتحاد شوروی بدون هیچیک از موشکهای بالستیک فرو ریخت. کیسینجر 90ساله در کهنسالیاش امروز
مترادف است با ویتنام، ایران، لایوس، آرژانتین و جامهای سلامتی چینی در پکن مایو تسه تونگ!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.