|

قصه همیشگی ما و افغان‌ها

چه باور کنیم چه باور نکنیم، نژادپرستی در وجود برخی از ما ریشه دارد. برخی از مواقع آن ژن ميهمان‌نوازی‌مان از ژن نژادپرستی‌مان شکست می‌خورد و آن وقت می‌شویم همین مردم نامهربان با افغان‌ها و همه مهاجران. این روزها که بحث صلح با طالبان یا دستگیری برخی معلمان در سر کلاس‌های درس در افغانستان، کشور همسایه مطرح است، فرصتی است تا بار دیگر برخی جزئیات درباره مسائل روزمره‌ای را که این همسایگان شرقی در ایران با آن روبه‌رو هستند، مرور کرد، جزئیاتی که گاه از شنیدن یا دانستن آن شگفت‌زده می‌شوید. بی‌تردید اگر هرکدام از این مسائل به‌عنوان قانون یا روندی مطرح می‌شد، شاید برای همه مهاجران آسان‌تر بود اما اکنون در غیبت قانون مسائل به شکلی دیگر مطرح می‌شود.
در هفته‌هاي پیش مسائلی درباره بستن کارت‌های افغان‌ها مطرح شد. همچنين یکی از مهاجران سفری به تبریز داشت که پذیرش او در هتل‌ها ممکن نشد. هرچند درباره این مسافر بسیاری در همان پست از او برای حضور در منزلشان دعوت کردند. بعدتر نیز اعلام شد به دلیل خروج غیرقانونی افغان‌ها از استان‌های غربی ورودشان به هتل‌ها با محدودیت‌هایی همراه شده است. اما همین پست سبب شده تا تعداد زیادی احساسات مختلف بیان شود، هم درباره ترک‌ها هم درباره افغان‌ها و هم درباره فاصله‌ای که گه‌گاه بین مردم یک کشور ايجاد مي‌شود. البته کلا فضای شبکه‌های اجتماعی دچار تشتت و دعوای بسیاری است؛ در این میان برخی هم فرصت را غنیمت شمرده‌اند و به نگاه از بالای بسیاری از مردم ایران اشاره مي‌كنند که حتی با کوچک‌ترین مسئله مهاجران افغان نیز آشنایی ندارند. مثلا یکی نوشته بود: «رفته بودم یه داروخانه‌ای تو سعادت‌آباد. یه پسر جوان افغان اومد کرم برای زبری پوست دستش خواست. فروشنده رفت کرم آورد، دکتر پیر از دستش گرفت و از زیر قفسه یه کرم دیگه درآورد. فروشنده آروم گفت: دکتر اینکه تاریخش گذشته؟ دکتر گفت: همینم از سرش زیاده!». یکی از برادران افغان هم خاطره‌ای از اول انقلاب نوشته است: «خیلی از ما افغانستانی‌ها آن ایام نمی‌دانستیم که افغانستانی هستیم. ملت مسلمان بودیم. کشور معنا نداشت. یک مشت انقلابی در ایران و یک مشت انقلابی در افغانستان، آرمان‌های انقلاب اسلامی تمام آن چیزی بود که آن روزها مردم را به هم متصل کرده بود». برخی نیز به این نکته اشاره کرده‌اند که واقعا باید بین افغان‌ها و طالبان تفکیک قائل شد. البته برخی افغان‌ها این نگرانی را دارند که با آغاز گفت‌وگوی صلح تفکیک بین آنها سخت شود چراکه حکمت‌خلیل کرزی تا دیروز به‌عنوان معاون وزارت خارجه حکومت، با دنیا مذاکره می‌کرد، اما امروز به‌عنوان نماینده طالبان با نماینده آمریکا گفت‌وگو می‌کند.

چه باور کنیم چه باور نکنیم، نژادپرستی در وجود برخی از ما ریشه دارد. برخی از مواقع آن ژن ميهمان‌نوازی‌مان از ژن نژادپرستی‌مان شکست می‌خورد و آن وقت می‌شویم همین مردم نامهربان با افغان‌ها و همه مهاجران. این روزها که بحث صلح با طالبان یا دستگیری برخی معلمان در سر کلاس‌های درس در افغانستان، کشور همسایه مطرح است، فرصتی است تا بار دیگر برخی جزئیات درباره مسائل روزمره‌ای را که این همسایگان شرقی در ایران با آن روبه‌رو هستند، مرور کرد، جزئیاتی که گاه از شنیدن یا دانستن آن شگفت‌زده می‌شوید. بی‌تردید اگر هرکدام از این مسائل به‌عنوان قانون یا روندی مطرح می‌شد، شاید برای همه مهاجران آسان‌تر بود اما اکنون در غیبت قانون مسائل به شکلی دیگر مطرح می‌شود.
در هفته‌هاي پیش مسائلی درباره بستن کارت‌های افغان‌ها مطرح شد. همچنين یکی از مهاجران سفری به تبریز داشت که پذیرش او در هتل‌ها ممکن نشد. هرچند درباره این مسافر بسیاری در همان پست از او برای حضور در منزلشان دعوت کردند. بعدتر نیز اعلام شد به دلیل خروج غیرقانونی افغان‌ها از استان‌های غربی ورودشان به هتل‌ها با محدودیت‌هایی همراه شده است. اما همین پست سبب شده تا تعداد زیادی احساسات مختلف بیان شود، هم درباره ترک‌ها هم درباره افغان‌ها و هم درباره فاصله‌ای که گه‌گاه بین مردم یک کشور ايجاد مي‌شود. البته کلا فضای شبکه‌های اجتماعی دچار تشتت و دعوای بسیاری است؛ در این میان برخی هم فرصت را غنیمت شمرده‌اند و به نگاه از بالای بسیاری از مردم ایران اشاره مي‌كنند که حتی با کوچک‌ترین مسئله مهاجران افغان نیز آشنایی ندارند. مثلا یکی نوشته بود: «رفته بودم یه داروخانه‌ای تو سعادت‌آباد. یه پسر جوان افغان اومد کرم برای زبری پوست دستش خواست. فروشنده رفت کرم آورد، دکتر پیر از دستش گرفت و از زیر قفسه یه کرم دیگه درآورد. فروشنده آروم گفت: دکتر اینکه تاریخش گذشته؟ دکتر گفت: همینم از سرش زیاده!». یکی از برادران افغان هم خاطره‌ای از اول انقلاب نوشته است: «خیلی از ما افغانستانی‌ها آن ایام نمی‌دانستیم که افغانستانی هستیم. ملت مسلمان بودیم. کشور معنا نداشت. یک مشت انقلابی در ایران و یک مشت انقلابی در افغانستان، آرمان‌های انقلاب اسلامی تمام آن چیزی بود که آن روزها مردم را به هم متصل کرده بود». برخی نیز به این نکته اشاره کرده‌اند که واقعا باید بین افغان‌ها و طالبان تفکیک قائل شد. البته برخی افغان‌ها این نگرانی را دارند که با آغاز گفت‌وگوی صلح تفکیک بین آنها سخت شود چراکه حکمت‌خلیل کرزی تا دیروز به‌عنوان معاون وزارت خارجه حکومت، با دنیا مذاکره می‌کرد، اما امروز به‌عنوان نماینده طالبان با نماینده آمریکا گفت‌وگو می‌کند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.