|

تركش به‌مثابه پانسمان

بالاخره جاده را رد كرديم و به جايي رسيديم كه امن‌تر بود. هوا روشن‌تر شده بود. راننده كه آرام‌تر شده بود، به من گفت: «آن‌طرف جاده را مي‌بيني؟ آنجا با آن قايق‌هاي موتوري مجروحان را سريع به عقب مي‌برند. البته جایی هم كه من مي‌روم اورژانس هست، اما اين راه بهتر است... حالا خودت مي‌داني». پياده شدم و به طرف قايق‌ها رفتم. دو امدادگر به استقبالم آمدند. قايق‌ها كنار دو سكوي شناور كه با طناب‌هاي گردن‌كلفتی به زمين وصل شده بودند پهلو مي‌گرفتند. من و چند نفر ديگر توی يك قايق نشستيم. كف قايق كه خيس و گلي بود، ولو شدم و به ديواره‌اش تكيه دادم. چون وضع مجروحان وخيم نبود، قايق‌ران منتظر شد تا چند نفر ديگر هم برسند و همه را يكجا ببرد. كمي گذشت و شهيد ساعتچي را هم با برانكارد آوردند. او را با ماشين ديگري آورده بودند. دو نفر از مجروحانی كه حالشان بهتر بود سر برانكارد را گرفتند و آن را توی قايق گذاشتند. يك سر برانكارد روي يك لبه قايق و سر ديگرش روي لبه ديگر قايق بود. پاهاي درازشده من زير برانكارد بود و شهيد درست پیش‌رویم آرام گرفته بود.
صداي موتور قايق شدت گرفت. قايق نيم‌چرخي زد و آب آبي‌رنگ را سفيد و كف‌آلود کرد و به راه افتاد. سينه آبي آب را مي‌شكافت و به پيش مي‌رفت. از كنار دكل كوچكي رد شديم كه روي آن لامپي روشن بود. لامپ براي اين بود كه قايق‌ها نيمه‌شب راه را گم نكنند.
وقتي چشمم به افق نارنجي كه در امتداد آب ديده مي‌شد افتاد، يك‌دفعه يادم آمد كه نماز صبح در حال قضاشدن است يا قضا شده. خاك براي تيمم نبود. جهت قبله را هم نمي‌دانستم. نيت تيمم كردم و با دو دستم محكم روي شلوار خاكي‌ام زدم و به پيشاني و پشت دست‌هايم كشيدم. تكبيره‌الاحرام... الله اكبر. آن صحنه را هم تا عمر دارم از ياد نمی‌برم. قايقي تنها سينه آب را مي‌شكافت و در سكوتي كه بر فضاي قايق نشسته بود به پيش مي‌رفت. هر گوشه قايق مجروحي خسته و خونين رها شده بود و اينها همه پيكر خونين شهيدي را در ميان گرفته‌ بودند. شهيد دو دستش را روي سينه گذاشته بود و نسيم آرامي مي‌وزید و موهای بورش را به بازی گرفته بود. حلقه‌های کوچک موج‌ در وسعت آبي آب بزرگ و بزرگ‌تر می‌شدند. در امتداد آب افق به سرخي مي‌زد و دو پرنده سفيد بال‌هاي سفيدشان را با سنگيني و وقار به هم مي‌كوبیدند... والسلام عليكم و رحمه‌الله و بركاته.
برادر امدادگري كه زير بغلم را گرفته بود، مرا به داخل يك سوله هدايت كرد. سوله محكمي بود. داخلش يك درمانگاه كامل بود. مدتي بود كه محيط تميز نديده بودم. تخت‌ها و ملافه‌هاي سفيد توی چشم می‌زدند. مدتي بود كه لامپ مهتابي نديده بودم. چند پزشك جوان با روپوش‌هاي سفيد و مرتب و موهاي شانه‌كرده و سرووضع تميز نشسته بودند و صحبت مي‌كردند. من تا آن‌موقع تصور مي‌كردم موج انفجار به پهلويم اصابت كرده، اما وقتي پزشكيار جلو آمد و لایه‌لایه لباس‌هاي متعددي را كه روي هم پوشيده بودم از شلوارم بيرون كشيد، چشمم به پيراهن گرمکن سفيدم افتاد كه خوني و سوراخ بود. آن‌قدر لباس پوشيده بودم كه خون بيرون نزده بود. گاهی هم ترکش وقتی وارد بدن می‌شود خودش مانعی برای خون‌ریزی می‌شود و حتی یک‌جورهایی کار پانسمان را انجام می‌دهد، چون داغ و تمیز است و انگار یک‌جورهایی گوشت و پوست و خون را جمع می‌کند و راه خروج خون را می‌بندد. این شد که توی درمانگاه، ترکش را درنیاوردند تا این کار در شرایط بهتری انجام شود. فقط زخمم پانسمان شد و برايم پرونده مختصري ترتيب دادند. پوتين‌ها و شلوار و پيراهن بسيجي‌ام را درآوردند و با آمبولانس و لباس بیمارستانی روانه‌ام كردند.
چهاربار ماشين عوض كردم تا به اهواز رسيدم؛ يعني در حقيقت چهار مركز امداد. در هر مركز هم كار تازه‌اي برايم انجام مي‌دادند؛ يكي پانسمان را عوض مي‌كرد، ديگري سِرم وصل مي‌كرد و ديگري با آبمیوه و بیسکویت پذیرایی‌ام می‌کرد. به‌ همين‌ ترتيب گذشت تا در اقامتگاهی موقت در اهواز بستري شدم. یک استادیوم سرپوشیده بسکتبال بود که مجروحان را از این سر تا آن سرش خوابانده بودند. عصر که شد، من و تعداد زيادي از مجروحاني را كه نمي‌توانستند راه بروند و درعين‌حال حالشان هم وخيم نبود با هواپیمای جت به تبريز فرستادند. انگار قبلش با هواپیمایی دیگر مجروحانی را که زخمشان کاری بود، به تهران برده بودند.

بالاخره جاده را رد كرديم و به جايي رسيديم كه امن‌تر بود. هوا روشن‌تر شده بود. راننده كه آرام‌تر شده بود، به من گفت: «آن‌طرف جاده را مي‌بيني؟ آنجا با آن قايق‌هاي موتوري مجروحان را سريع به عقب مي‌برند. البته جایی هم كه من مي‌روم اورژانس هست، اما اين راه بهتر است... حالا خودت مي‌داني». پياده شدم و به طرف قايق‌ها رفتم. دو امدادگر به استقبالم آمدند. قايق‌ها كنار دو سكوي شناور كه با طناب‌هاي گردن‌كلفتی به زمين وصل شده بودند پهلو مي‌گرفتند. من و چند نفر ديگر توی يك قايق نشستيم. كف قايق كه خيس و گلي بود، ولو شدم و به ديواره‌اش تكيه دادم. چون وضع مجروحان وخيم نبود، قايق‌ران منتظر شد تا چند نفر ديگر هم برسند و همه را يكجا ببرد. كمي گذشت و شهيد ساعتچي را هم با برانكارد آوردند. او را با ماشين ديگري آورده بودند. دو نفر از مجروحانی كه حالشان بهتر بود سر برانكارد را گرفتند و آن را توی قايق گذاشتند. يك سر برانكارد روي يك لبه قايق و سر ديگرش روي لبه ديگر قايق بود. پاهاي درازشده من زير برانكارد بود و شهيد درست پیش‌رویم آرام گرفته بود.
صداي موتور قايق شدت گرفت. قايق نيم‌چرخي زد و آب آبي‌رنگ را سفيد و كف‌آلود کرد و به راه افتاد. سينه آبي آب را مي‌شكافت و به پيش مي‌رفت. از كنار دكل كوچكي رد شديم كه روي آن لامپي روشن بود. لامپ براي اين بود كه قايق‌ها نيمه‌شب راه را گم نكنند.
وقتي چشمم به افق نارنجي كه در امتداد آب ديده مي‌شد افتاد، يك‌دفعه يادم آمد كه نماز صبح در حال قضاشدن است يا قضا شده. خاك براي تيمم نبود. جهت قبله را هم نمي‌دانستم. نيت تيمم كردم و با دو دستم محكم روي شلوار خاكي‌ام زدم و به پيشاني و پشت دست‌هايم كشيدم. تكبيره‌الاحرام... الله اكبر. آن صحنه را هم تا عمر دارم از ياد نمی‌برم. قايقي تنها سينه آب را مي‌شكافت و در سكوتي كه بر فضاي قايق نشسته بود به پيش مي‌رفت. هر گوشه قايق مجروحي خسته و خونين رها شده بود و اينها همه پيكر خونين شهيدي را در ميان گرفته‌ بودند. شهيد دو دستش را روي سينه گذاشته بود و نسيم آرامي مي‌وزید و موهای بورش را به بازی گرفته بود. حلقه‌های کوچک موج‌ در وسعت آبي آب بزرگ و بزرگ‌تر می‌شدند. در امتداد آب افق به سرخي مي‌زد و دو پرنده سفيد بال‌هاي سفيدشان را با سنگيني و وقار به هم مي‌كوبیدند... والسلام عليكم و رحمه‌الله و بركاته.
برادر امدادگري كه زير بغلم را گرفته بود، مرا به داخل يك سوله هدايت كرد. سوله محكمي بود. داخلش يك درمانگاه كامل بود. مدتي بود كه محيط تميز نديده بودم. تخت‌ها و ملافه‌هاي سفيد توی چشم می‌زدند. مدتي بود كه لامپ مهتابي نديده بودم. چند پزشك جوان با روپوش‌هاي سفيد و مرتب و موهاي شانه‌كرده و سرووضع تميز نشسته بودند و صحبت مي‌كردند. من تا آن‌موقع تصور مي‌كردم موج انفجار به پهلويم اصابت كرده، اما وقتي پزشكيار جلو آمد و لایه‌لایه لباس‌هاي متعددي را كه روي هم پوشيده بودم از شلوارم بيرون كشيد، چشمم به پيراهن گرمکن سفيدم افتاد كه خوني و سوراخ بود. آن‌قدر لباس پوشيده بودم كه خون بيرون نزده بود. گاهی هم ترکش وقتی وارد بدن می‌شود خودش مانعی برای خون‌ریزی می‌شود و حتی یک‌جورهایی کار پانسمان را انجام می‌دهد، چون داغ و تمیز است و انگار یک‌جورهایی گوشت و پوست و خون را جمع می‌کند و راه خروج خون را می‌بندد. این شد که توی درمانگاه، ترکش را درنیاوردند تا این کار در شرایط بهتری انجام شود. فقط زخمم پانسمان شد و برايم پرونده مختصري ترتيب دادند. پوتين‌ها و شلوار و پيراهن بسيجي‌ام را درآوردند و با آمبولانس و لباس بیمارستانی روانه‌ام كردند.
چهاربار ماشين عوض كردم تا به اهواز رسيدم؛ يعني در حقيقت چهار مركز امداد. در هر مركز هم كار تازه‌اي برايم انجام مي‌دادند؛ يكي پانسمان را عوض مي‌كرد، ديگري سِرم وصل مي‌كرد و ديگري با آبمیوه و بیسکویت پذیرایی‌ام می‌کرد. به‌ همين‌ ترتيب گذشت تا در اقامتگاهی موقت در اهواز بستري شدم. یک استادیوم سرپوشیده بسکتبال بود که مجروحان را از این سر تا آن سرش خوابانده بودند. عصر که شد، من و تعداد زيادي از مجروحاني را كه نمي‌توانستند راه بروند و درعين‌حال حالشان هم وخيم نبود با هواپیمای جت به تبريز فرستادند. انگار قبلش با هواپیمایی دیگر مجروحانی را که زخمشان کاری بود، به تهران برده بودند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.