|

ادامه از صفحه اول

توضیح سفارت «الجزايره» درباره سرمقاله «شرق»

9- از همه مهم‌تر، سرمقاله فوق هیچ اشاره‌ای به این امر نمی‌نماید که گروگان‌های خارجی آزاد شده توسط نیروهای ویژه ارتش ملی مردمی الجزایر از ارتش الجزایر به‌خاطر عملیات حیرت‌آور که به انجام رسانده و از سطح حرفه‌ای نیروهای ویژه الجزایر که منتهی به آزادی صدها گروگان شده که در میان آنها از اتباع دیگر کشورها نیز هستند، تقدیر کرده‌اند.

10- و در نهایت برخلاف آنچه سرمقاله آن روزنامه محترم ادعا می‌نماید، علی‌رغم مقتدرانه بودن تصمیم مسوولین کشور الجزایر در اقدام به این حمله، دولت الجزایر، مطابق عرف، مسوولین کشورهایی را که اتباع آنها در سایت عین‌آمناس مشغول فعالیت هستند را در جریان امر قرار داده است. تقریبا تمامی کشورهای مربوطه «درک» خود و حتی «مراتب حمایت» خود را، با عنایت به دشواری‌های این عملیات، از این اقدام کشور الجزایر ابراز داشته‌اند.

11- در طول جلسه مشترک جناب آقای مراد مدلسی، وزیر امور خارجه الجزایر، با سفرای ایالات متحده آمریکا، فرانسه، بریتانیا، ژاپن، اتریش، نروژ، کانادا و اتحادیه اروپا که در تاریخ 18 ژانویه 2013 (29/10/1391) در محل وزارت امور خارجه برگزار شد، این کشورها همبستگی و حمایت خود را از تلاش‌های صورت گرفته توسط دولت الجزایر در این شرایط سخت که موضوع نجات جان انسان‌ها در میان بوده است ابراز داشته‌اند. این محکومیت‌ها و ابراز حمایت‌ها در قبال الجزایر، که بار دیگر آماج حمله تروریسم وحشیانه قرار گرفته است، خود بی‌تردید ستایشگر این کشورهاست که نسبت به آفت تروریسم مواضع واضح و روشنی از خود نشان داده‌اند. واقعیتی که در قبال نظرات ارایه شده در سرمقاله چاپ شده در تاریخ 30/10/1391 آن روزنامه محترم صادق نمی‌باشد.»

پاسخ نویسنده یادداشت

با تشکر از سفارت الجزایر در تهران و ارسال پاسخ به سرمقاله مورخ 30/10/1391 روزنامه «شرق» به قلم اینجانب لازم می‌دانم نکات ذیل را جهت آگاهی سفارت محترم کشور دوست و برادر جمهوری دموکراتیک خلق‌ الجزایر به اطلاع برسانم. امید است این تعامل سازنده بین روزنامه «شرق» و سفارت الجزایر اقدامی در جهت تنویر افکار عمومی و مقدمه‌ای برای تحلیل دقیق رویداد تلخ گروگانگیری که متاسفانه تلفاتی را بر جای گذاشت، باشد.

1- بیانیه سفارت با رد «شتابزده» بودن عملیات نجات، نویسنده سرمقاله را به «عدم شناخت از شرایط حاکم در این حمله» متهم کرده و مدعی شده است که نویسنده به «اطلاعات بی‌اساس و تایید نشده برآمده از برخی منابع نزدیک به تروریست‌ها» استناد کرده است.

برخلاف این اتهام سفارت در سرمقاله کوتاه «شرق» تنها موردی که مورد استناد قرار گرفته ادعای سخنگوی دولت الجزایر مبنی بر «موفقیت‌آمیز بودن و پایان‌یافتن عملیات» پس از اولین حمله در روز پنجشنبه و پاسخ گروگانگیری در تایید حمله و کشته شدن 34 گروگان و 14گروگانگیر می‌باشد. تحولات بعدی نشان داد که اولین حمله در روز پنجشنبه که به فاصله کمتر از 24ساعت پس از گروگانگیری انجام شد نه موفقیت‌آمیز بود و نه برخلاف ادعای دولت پایان گروگانگیری.

2- سفارت مدعی شده است که مسوولان الجزایری قبل از اقدام به حمله «بارها» سعی کردند که گروگانگیری پایانی مسالمت‌آمیز داشته باشد.

«شرق» امیدوار است که این ادعای سفارت مقرون به صحت باشد ولی نه تنها هیچ‌گونه خبر تایید شده و یا بیانیه‌ای از سوی دولت الجزایر که موید این ادعا باشد وجود ندارد، بلکه فاصله زمانی شروع گروگانگیری و اولین حمله نیرو‌های ویژه ضدتروریستی دولت الجزایر که احتمالا از پایتخت اعزام شده بودند با در نظر گرفتن بعد مسافت تا محل حادثه (1300 کیلومتری پایتخت) و نتایج فاجعه‌بار عملیات نجات نمایانگر شتابزدگی الجزایر در این اقدام است که در بیانیه سفارت از آن «عملیات حیرت‌آور و حرفه‌ای نیروهای ویژه» یاد شده که نتیجه تصمیمی «مقتدرانه» از سوی دولت الجزایر بوده که «از کشتاری واقعی» جلوگیری کرد.

اتفاقا در سرمقاله شرق نیز ذکر شده است که توجیه اصلی الجزایر در این اقدام تاکید بر «نمایش اقتدار» و ثبات این کشور در شرایط بسیار متحول کشورهای عربی است. تفاوت دیدگاه سفارت و نویسنده سرمقاله نه در نمایش «اقتدار» دولت الجزایر بلکه در نتیجه فاجعه‌بار این عملیات است.

آقای عبدالمالک سلمان نخست‌وزیر الجزایر پس از پایان گروگانگیری تایید کرد که در این عملیات 37تن از گروگان‌ها و 32 نفر از گروگانگیران کشته شده‌اند و از سرنوشت 5 نفر دیگر از کارکنان تاسیسات خبری در دست نیست. این چه «تصمیم مقتدرانه و عملیات حیرت‌آور و حرفه‌ای» است که این حجم از تلفات را به جای گذاشته است؟

3- بیانیه سفارت مدعی شده که «سرمقاله روزنامه در هیچ سطری این اقدام تروریستی را به روشنی محکوم» نکرده است. برخلاف ادعای سفارت در سرمقاله مذکور ضمن تاکید بر اولویت مذاکره برای خرید زمان و بررسی جوانب امر با استفاده از تکنولوژی پیشرفته و کمک‌های اطلاعاتی کشورهایی که اتباع آنها به گروگان گرفته شده بودند، با هدف وادار به تسلیم کردن گروگانگیران تاکید کرده است که این اقدام «به هیچ‌وجه تایید اقدام تروریستی و باج دادن به گروگانگیران نیست و تروریسم و کشتن مردم بی‌گناه با هیچ توجیهی قابل پذیرش نیست و مردود است.»

جهت اطلاع سفارت‌ محترم این نه اولین گروگانگیری در تاریخ است و نه احتمالا آخرین آن خواهد بود. روشن است که در اینگونه حوادث اولویت «حفظ جان گروگان‌ها و آزادی‌ آنان» می‌باشد. اینکه فریاد بزنیم «الجزایر هرگز با تروریست‌ها مذاکره نمی‌کند و هرگز تسلیم باج‌خواهی‌ها نمی‌شود و لحظه‌ای از مبارزه با تروریسم از پای نخواهد نشست» شعار زيبايي است که نتیجه آن کشته شدن گروگان‌ها، گروگانگیران و تعدادی از سربازان الجزایری و پاک کردن صورت مساله است. ضمن اینکه همانگونه که در سرمقاله مذکور ذکر شده هدف گروگانگیران «فشار بر دولت فرانسه بود نه مقابله با دولت الجزایر». کمااینکه بیانیه سفارت نیز یکی از اهداف گروگانگیران را «انتقال گروگان‌ها به مالی برای استفاده از آنها به‌عنوان برگ برنده و اعمال فشار به کشورهایی دانست که در عملیات نظامی در مالی مشارکت دارند.»

این ادعای بیانیه که گفته پس «گروه تروریستی مصمم بود که گروگان‌ها را با خود از سایت گازی عین آمناس خارج نماید و به دفعات تلاش کردند که به همراه گروگان‌ها از سایت خارج شده ولی با شلیک اخطار ارتش الجزایر موفق به این کار نشدند» نیز تاییدی بر هدف اصلی گروگانگیران و رد ادعای دیگر الجزایر (و بیانیه سفارت) برای انفجار و انهدام کامل سایت‌ گازی می‌باشد.

پرواضح است که خروج گروگانگیران از سایت به همراه تعدادی از گروگان‌ها و روانه شدن در صحرای منتهی به مالی آنان را به هدفی کاملا سهل‌الوصول تبدیل می‌کرد که در صورت تصمیم نهایی برای توسل به زور می‌توانست تلفات کمتری را در پی داشته باشد. تاکید می‌کنم تعدادی از گروگان‌ها، چون امکان بردن بیش از 700 گروگان توسط 30 تا 40 نفر امری است محال و چنانچه در خبرها هم آمده بود تعداد زیادی از گروگان‌ها (نوعا الجزایری) در همان ساعات اولیه توسط گروگانگیران آزاد شدند و یا توانستند بگریزند، هدف اصلی گروگانگیران بیشتر گروگان‌های غربی بود و نه محلی. 4- بیانیه سفارت مدعی شده است که قبل از آغاز عملیات «دولت الجزایر در اقدام به این حمله، مطابق عرف، مسوولان کشورهایی که اتباع آنها در سایت عین آمناس فعالیت می‌کردند را در جریان امر قرار داده و تقریبا تمامی کشورها درک خود و حتی مراتب حمایت خود را از این اقدام الجزایر ابراز داشته‌اند.»

در نهایت تاسف باید اذعان کرد که بیانیه‌های دولت‌هایی مانند ژاپن و بریتانیا کاملا خلاف این ادعاست. سخنگوی آقای کامرون نخست‌وزیر انگلیس گفته است: «نخست‌وزیر بریتانیا قبل از عملیات از آن آگاه نشده بود و بریتانیا ترجیح می‌داد در جریان عملیات گذاشته شود.» ژاپن با صراحت بیشتری از این عملیات انتقاد کرده و گفته است: «الجزایر در مورد عملیات با ژاپن رایزنی نکرده و ژاپن حتی برای ایمنی گروگان‌ها خواستار خودداری از هرگونه عملیاتی از این نوع شده بود (بی‌بی‌سی جمعه 18 ژانویه 2013).»

اینکه گفته شود «آقای قربان» اوغلی که هرگز به الجزایر سفری نداشته‌اند و نمی‌دانند واقعا در سایت عین آمناس چه گذشته است» و نتیجه بگیرند که بنابراین نبایستی در این مورد مطلب بنویسم، ادعای ناواردی است. زیرا از میان صدها و یا هزاران مطلبی که در خصوص این حادثه تلخ نوشته شده، شاید تعداد انگشت‌شماری از نویسندگان این مطالب به الجزایر سفر کرده‌اند آن هم نه در این مقطع زمانی. روشن است که تحلیلگر با استفاده از اطلاعاتی که از منابع مختلف بدست می‌آورد به تحلیل وقایع و رویدادها می‌پردازد و هیچ ضرورتی به حضور در کشور یا محل حادثه برای نگارش یک مطلب نیست.

فارغ از این مساله،‌ نگارنده سرمقاله با تاریخ و رویدادهای الجزایر کاملا آشناست. مقالات متعددی در خصوص مبارزات ملت الجزایر برای رهایی از استعمار 132ساله فرانسه و بحران سال‌های بعد نگاشته است.

فرصت را برای تجدید احترام به شهدای ملت الجزایر مغتنم می‌شمارد.

جاوید قربان اوغلی 3/11/1391

9- از همه مهم‌تر، سرمقاله فوق هیچ اشاره‌ای به این امر نمی‌نماید که گروگان‌های خارجی آزاد شده توسط نیروهای ویژه ارتش ملی مردمی الجزایر از ارتش الجزایر به‌خاطر عملیات حیرت‌آور که به انجام رسانده و از سطح حرفه‌ای نیروهای ویژه الجزایر که منتهی به آزادی صدها گروگان شده که در میان آنها از اتباع دیگر کشورها نیز هستند، تقدیر کرده‌اند.

10- و در نهایت برخلاف آنچه سرمقاله آن روزنامه محترم ادعا می‌نماید، علی‌رغم مقتدرانه بودن تصمیم مسوولین کشور الجزایر در اقدام به این حمله، دولت الجزایر، مطابق عرف، مسوولین کشورهایی را که اتباع آنها در سایت عین‌آمناس مشغول فعالیت هستند را در جریان امر قرار داده است. تقریبا تمامی کشورهای مربوطه «درک» خود و حتی «مراتب حمایت» خود را، با عنایت به دشواری‌های این عملیات، از این اقدام کشور الجزایر ابراز داشته‌اند.

11- در طول جلسه مشترک جناب آقای مراد مدلسی، وزیر امور خارجه الجزایر، با سفرای ایالات متحده آمریکا، فرانسه، بریتانیا، ژاپن، اتریش، نروژ، کانادا و اتحادیه اروپا که در تاریخ 18 ژانویه 2013 (29/10/1391) در محل وزارت امور خارجه برگزار شد، این کشورها همبستگی و حمایت خود را از تلاش‌های صورت گرفته توسط دولت الجزایر در این شرایط سخت که موضوع نجات جان انسان‌ها در میان بوده است ابراز داشته‌اند. این محکومیت‌ها و ابراز حمایت‌ها در قبال الجزایر، که بار دیگر آماج حمله تروریسم وحشیانه قرار گرفته است، خود بی‌تردید ستایشگر این کشورهاست که نسبت به آفت تروریسم مواضع واضح و روشنی از خود نشان داده‌اند. واقعیتی که در قبال نظرات ارایه شده در سرمقاله چاپ شده در تاریخ 30/10/1391 آن روزنامه محترم صادق نمی‌باشد.»

پاسخ نویسنده یادداشت

با تشکر از سفارت الجزایر در تهران و ارسال پاسخ به سرمقاله مورخ 30/10/1391 روزنامه «شرق» به قلم اینجانب لازم می‌دانم نکات ذیل را جهت آگاهی سفارت محترم کشور دوست و برادر جمهوری دموکراتیک خلق‌ الجزایر به اطلاع برسانم. امید است این تعامل سازنده بین روزنامه «شرق» و سفارت الجزایر اقدامی در جهت تنویر افکار عمومی و مقدمه‌ای برای تحلیل دقیق رویداد تلخ گروگانگیری که متاسفانه تلفاتی را بر جای گذاشت، باشد.

1- بیانیه سفارت با رد «شتابزده» بودن عملیات نجات، نویسنده سرمقاله را به «عدم شناخت از شرایط حاکم در این حمله» متهم کرده و مدعی شده است که نویسنده به «اطلاعات بی‌اساس و تایید نشده برآمده از برخی منابع نزدیک به تروریست‌ها» استناد کرده است.

برخلاف این اتهام سفارت در سرمقاله کوتاه «شرق» تنها موردی که مورد استناد قرار گرفته ادعای سخنگوی دولت الجزایر مبنی بر «موفقیت‌آمیز بودن و پایان‌یافتن عملیات» پس از اولین حمله در روز پنجشنبه و پاسخ گروگانگیری در تایید حمله و کشته شدن 34 گروگان و 14گروگانگیر می‌باشد. تحولات بعدی نشان داد که اولین حمله در روز پنجشنبه که به فاصله کمتر از 24ساعت پس از گروگانگیری انجام شد نه موفقیت‌آمیز بود و نه برخلاف ادعای دولت پایان گروگانگیری.

2- سفارت مدعی شده است که مسوولان الجزایری قبل از اقدام به حمله «بارها» سعی کردند که گروگانگیری پایانی مسالمت‌آمیز داشته باشد.

«شرق» امیدوار است که این ادعای سفارت مقرون به صحت باشد ولی نه تنها هیچ‌گونه خبر تایید شده و یا بیانیه‌ای از سوی دولت الجزایر که موید این ادعا باشد وجود ندارد، بلکه فاصله زمانی شروع گروگانگیری و اولین حمله نیرو‌های ویژه ضدتروریستی دولت الجزایر که احتمالا از پایتخت اعزام شده بودند با در نظر گرفتن بعد مسافت تا محل حادثه (1300 کیلومتری پایتخت) و نتایج فاجعه‌بار عملیات نجات نمایانگر شتابزدگی الجزایر در این اقدام است که در بیانیه سفارت از آن «عملیات حیرت‌آور و حرفه‌ای نیروهای ویژه» یاد شده که نتیجه تصمیمی «مقتدرانه» از سوی دولت الجزایر بوده که «از کشتاری واقعی» جلوگیری کرد.

اتفاقا در سرمقاله شرق نیز ذکر شده است که توجیه اصلی الجزایر در این اقدام تاکید بر «نمایش اقتدار» و ثبات این کشور در شرایط بسیار متحول کشورهای عربی است. تفاوت دیدگاه سفارت و نویسنده سرمقاله نه در نمایش «اقتدار» دولت الجزایر بلکه در نتیجه فاجعه‌بار این عملیات است.

آقای عبدالمالک سلمان نخست‌وزیر الجزایر پس از پایان گروگانگیری تایید کرد که در این عملیات 37تن از گروگان‌ها و 32 نفر از گروگانگیران کشته شده‌اند و از سرنوشت 5 نفر دیگر از کارکنان تاسیسات خبری در دست نیست. این چه «تصمیم مقتدرانه و عملیات حیرت‌آور و حرفه‌ای» است که این حجم از تلفات را به جای گذاشته است؟

3- بیانیه سفارت مدعی شده که «سرمقاله روزنامه در هیچ سطری این اقدام تروریستی را به روشنی محکوم» نکرده است. برخلاف ادعای سفارت در سرمقاله مذکور ضمن تاکید بر اولویت مذاکره برای خرید زمان و بررسی جوانب امر با استفاده از تکنولوژی پیشرفته و کمک‌های اطلاعاتی کشورهایی که اتباع آنها به گروگان گرفته شده بودند، با هدف وادار به تسلیم کردن گروگانگیران تاکید کرده است که این اقدام «به هیچ‌وجه تایید اقدام تروریستی و باج دادن به گروگانگیران نیست و تروریسم و کشتن مردم بی‌گناه با هیچ توجیهی قابل پذیرش نیست و مردود است.»

جهت اطلاع سفارت‌ محترم این نه اولین گروگانگیری در تاریخ است و نه احتمالا آخرین آن خواهد بود. روشن است که در اینگونه حوادث اولویت «حفظ جان گروگان‌ها و آزادی‌ آنان» می‌باشد. اینکه فریاد بزنیم «الجزایر هرگز با تروریست‌ها مذاکره نمی‌کند و هرگز تسلیم باج‌خواهی‌ها نمی‌شود و لحظه‌ای از مبارزه با تروریسم از پای نخواهد نشست» شعار زيبايي است که نتیجه آن کشته شدن گروگان‌ها، گروگانگیران و تعدادی از سربازان الجزایری و پاک کردن صورت مساله است. ضمن اینکه همانگونه که در سرمقاله مذکور ذکر شده هدف گروگانگیران «فشار بر دولت فرانسه بود نه مقابله با دولت الجزایر». کمااینکه بیانیه سفارت نیز یکی از اهداف گروگانگیران را «انتقال گروگان‌ها به مالی برای استفاده از آنها به‌عنوان برگ برنده و اعمال فشار به کشورهایی دانست که در عملیات نظامی در مالی مشارکت دارند.»

این ادعای بیانیه که گفته پس «گروه تروریستی مصمم بود که گروگان‌ها را با خود از سایت گازی عین آمناس خارج نماید و به دفعات تلاش کردند که به همراه گروگان‌ها از سایت خارج شده ولی با شلیک اخطار ارتش الجزایر موفق به این کار نشدند» نیز تاییدی بر هدف اصلی گروگانگیران و رد ادعای دیگر الجزایر (و بیانیه سفارت) برای انفجار و انهدام کامل سایت‌ گازی می‌باشد.

پرواضح است که خروج گروگانگیران از سایت به همراه تعدادی از گروگان‌ها و روانه شدن در صحرای منتهی به مالی آنان را به هدفی کاملا سهل‌الوصول تبدیل می‌کرد که در صورت تصمیم نهایی برای توسل به زور می‌توانست تلفات کمتری را در پی داشته باشد. تاکید می‌کنم تعدادی از گروگان‌ها، چون امکان بردن بیش از 700 گروگان توسط 30 تا 40 نفر امری است محال و چنانچه در خبرها هم آمده بود تعداد زیادی از گروگان‌ها (نوعا الجزایری) در همان ساعات اولیه توسط گروگانگیران آزاد شدند و یا توانستند بگریزند، هدف اصلی گروگانگیران بیشتر گروگان‌های غربی بود و نه محلی. 4- بیانیه سفارت مدعی شده است که قبل از آغاز عملیات «دولت الجزایر در اقدام به این حمله، مطابق عرف، مسوولان کشورهایی که اتباع آنها در سایت عین آمناس فعالیت می‌کردند را در جریان امر قرار داده و تقریبا تمامی کشورها درک خود و حتی مراتب حمایت خود را از این اقدام الجزایر ابراز داشته‌اند.»

در نهایت تاسف باید اذعان کرد که بیانیه‌های دولت‌هایی مانند ژاپن و بریتانیا کاملا خلاف این ادعاست. سخنگوی آقای کامرون نخست‌وزیر انگلیس گفته است: «نخست‌وزیر بریتانیا قبل از عملیات از آن آگاه نشده بود و بریتانیا ترجیح می‌داد در جریان عملیات گذاشته شود.» ژاپن با صراحت بیشتری از این عملیات انتقاد کرده و گفته است: «الجزایر در مورد عملیات با ژاپن رایزنی نکرده و ژاپن حتی برای ایمنی گروگان‌ها خواستار خودداری از هرگونه عملیاتی از این نوع شده بود (بی‌بی‌سی جمعه 18 ژانویه 2013).»

اینکه گفته شود «آقای قربان» اوغلی که هرگز به الجزایر سفری نداشته‌اند و نمی‌دانند واقعا در سایت عین آمناس چه گذشته است» و نتیجه بگیرند که بنابراین نبایستی در این مورد مطلب بنویسم، ادعای ناواردی است. زیرا از میان صدها و یا هزاران مطلبی که در خصوص این حادثه تلخ نوشته شده، شاید تعداد انگشت‌شماری از نویسندگان این مطالب به الجزایر سفر کرده‌اند آن هم نه در این مقطع زمانی. روشن است که تحلیلگر با استفاده از اطلاعاتی که از منابع مختلف بدست می‌آورد به تحلیل وقایع و رویدادها می‌پردازد و هیچ ضرورتی به حضور در کشور یا محل حادثه برای نگارش یک مطلب نیست.

فارغ از این مساله،‌ نگارنده سرمقاله با تاریخ و رویدادهای الجزایر کاملا آشناست. مقالات متعددی در خصوص مبارزات ملت الجزایر برای رهایی از استعمار 132ساله فرانسه و بحران سال‌های بعد نگاشته است.

فرصت را برای تجدید احترام به شهدای ملت الجزایر مغتنم می‌شمارد.

جاوید قربان اوغلی 3/11/1391

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.